Asset 14

De eerste week

Een paar duizend nieuwe UvA en HvA-studenten doen deze week mee aan de Intreeweek. Als Wiard van der Kooij de eerstejaars studenten met hun gele tasjes door de stad ziet fietsen, moet hij altijd terugdenken aan zijn eerste week in de stad.

Ik bevind me in de volgepropte Melkweg, zoekend naar mijn vriend die in het voorstelrondje met welluidende professorenstem zei dat hij Jens heet en erg van Frank Zappa houdt. Bliepbliepboem nestelt zich in mijn oorschelp, lichten flikkeren in de rondte en een nieuwe lichting studenten hupst de contemporaine klompendans.

Als ik een van mijn groepsgenootjes tegen het lijf loop, blijkt dat Jens van een trapje sodemieterde en met een gekneusde enkel is afgevoerd. Typisch, al ken ik Jens amper vijf dagen. Ik wens de pechvogel in een sms beterschap en besluit op zoek te gaan naar mijn andere nieuwe vriend Bart. Onze vriendschap vloeit voort uit een gedeelde liefde voor free jazz. Bart is in geen velden of wegen te bekennen, laat staan in deze augiasstal.

Terwijl ik me een weg naar de bar baan, zie ik vanuit mijn ooghoek het lieve meisje dat me twee nachten geleden pardoes om de nek vloog. Ik had haar nog nooit gezien, maar mijn naam wist ze wel. Verrast vroeg ik haar of ze misschien ook uit Hoorn kwam. Op een toon die suggereerde dat ik heus wel wist waar haar roots lagen, antwoordde ze dat ze natuurlijk niet uit Hoorn afkomstig was. Ik had geen benul en zei dat het me erg speet dat ik niet wist wie ze was. Daarop droop ze beteuterd af. Ik kan haar nu beter met rust laten.

Dan maar buiten roken. In frisse door tabaksrook bezoedelde lucht overpeins ik dit dagenlange drankgelag waaraan ik beslist niet mee wilde doen. Mijn moeder wist me over te halen en reed me naar Amsterdam. We zoefden over de A7 en ik maakte me zorgen om wat ik achterliet. Mijn vader, kerkorganist en playboy par excellence, had net mijn moeder aan de kant gezet. Ook was ik bezorgd om een meisje, de liefde van mijn leven, zo dacht ik. Onze relatie liep nu al stroef. Ik was liever bij haar in Hoorn gebleven.

In wezen ben ik een wrak dat zich de afgelopen dagen enthousiast, flamboyant en bij vlagen achterlijk heeft gedragen. ‘Ha bitch, twee bier alsjeblieft!’ zei ik tegen een barman en reageerde verontwaardigd toen hij mij geen drankje schonk. ‘Als ik barman was zou een bitch die bitch tegen me zegt minstens vier bier krijgen!’ schreeuwde ik hem na.

bierfles

Illustratie: Wijtze Valkema

Nu was ik niet louter een rotzak: met veel moeite nam ik de contactschuwe Tim op sleeptouw, zo’n jongen die niets zegt en dan maar wordt genegeerd. Daarbij heb ik andere groepjes uitgedaagd voor breakdancebattles. Ik zoop, onderdrukte mijn zorgen en at iedere dag Turkse pizza met döner als ontbijt.

Nu, op de laatste avond, begrijp ik er geen reet meer van en is de droefenis onontkomelijk. Ik kan beter koers zetten naar mijn logeeradres in Oost, waar dat ook moge zijn. Vlug haal ik mijn jas. Bij wijze van afscheid adviseer ik de agressieve kale uitsmijter zich te beraden op het lidmaatschap van een club als Blood & Honour.

Ik moet plassen. Er is zo’n volkstoilet op het Leidseplein, maar voordat ik mijn blaas soelaas gun zoek ik nog even mijn fiets. Achter me klinkt mijn naam, ik keer me om en slaak een zucht: er verschijnt een beschonken bekende uit Hoorn die ik weinig mag. Hij biedt me een halve liter aan en lult de oren van mijn kop. Ogenschijnlijk gefascineerd neem ik muizenslokjes van het blik. Mijn murwheid legt me het zwijgen op; ik vertel niet dat ik geen zin heb in zijn belevenissen, dat ik in principe nogal nodig moet en dat ik verdriet heb. Ik krom mijn tenen in mijn schoenen en wieg met samengeknepen billen heen en weer.

Hij is weg. Ik vloek en sta op knappen. Tot mijn schrik is het zo erg dat ik nauwelijks kan lopen. Krampachtig nader ik stap voor stap het hooguit tien meter van mij verwijderde urinoir. Het kriebelt in mijn keel. Als ik nu hoest doe ik het in mijn broek. Ik slik en verkeer in opperste concentratie. Nog vier passen. Een kuch klinkt, de sluitspier om mijn blaas ontspant zich en ik plas een beetje in mijn broek. Voorvocht. Voorzichtig zet ik nog een stapje, maar het hek is nu toch echt van de dam en ik zeik een zondvloed in mijn onderbroek. De vloeistof sijpelt geniepig langs mijn been in het gaafste schoeisel van de hele Intreeweek: mijn zwart met paarse Clarks die volgens mij verder niemand heeft.

Ik maak rechtsomkeert, die wc heeft immers weinig zin meer, en waggel in zeiknatte spijkerbroek naar mijn fiets. Gelukkig is er niemand te zien. Nooit voelde ik me zo minuscuul als vannacht.

Als een kip zonder kop verplaats ik me door de stad waar de weg raadselachtig is. Ondanks mijn vaart is de urinelucht met geen mogelijkheid af te schudden. Na een poosje rijd ik langs het Museumplein en weet ik waar ik heen moet. Tien minuten later passeer ik de boel opnieuw. Er verstrijkt een kwartier en de muzen op het tympanon van het Concertgebouw slaan de onwelriekende boerenpummel uit West-Friesland voor de derde maal gade.

De paniekerige dwaaltocht komt na ruim een uur in de Indische Buurt tot een einde. Ik bel aan bij mijn vriend Danny, die ook de Intreeweek liep en vanavond vroeg naar huis ging. Er gebeurt geen fuck, zijn gsm neemt hij ook niet op. Moedeloos pis ik tegen het raam van mijn toekomstige benedenburen. Schofterig, maar ik ben als de dood dat ik het nogmaals in mijn inmiddels enigszins opgedroogde broek doe en neem geen risico.

Een half uur later zwaait de deur naar het wooncomplex eindelijk open. Danny is meteen weer gaan slapen, dat scheelt. Ik poets mijn schoenen, smijt mijn kleren met een flinke dosis Omo in de wasmachine en neem een douche. Mijn pik hangt er beschroomd bij en voelt zich lulliger dan Bob Dylans stembanden, maar mijn hart maakt een sprongetje als ik bedenk dat ik over drie dagen begin met mijn studie geschiedenis aan de prestigieuze Universiteit van Amsterdam.

Deze tekst werd oorspronkelijk gepubliceerd in augustus 2015. 

Mail

Wiard van der Kooij dankt je voor het lezen. // wiard@hardhoofd.com

Wijtze Valkema is een illustrator die voornamelijk werkt met een beperkt aantal heldere kleuren met technische beperkingen die zijn geïnspireerd op zeefdruk. Zijn roots liggen in grafisch ontwerp, wat je terug ziet in zijn werk door de nadruk op compositie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer