Asset 14

Mein feministischer Kampf

Hard//talk: Mein feministischer Kampf

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Drie wetenschappers wisten feministische academische platforms zover te krijgen neppapers van hen te plaatsen. Het duidt op een schrijnend en gevaarlijk gebrek aan realiteitszin, stelt Wiard van der Kooij.

Een herschreven hoofdstuk uit Mein Kampf is gepubliceerd in het feministische wetenschappelijke tijdschrift Affilia. Kennelijk worden fanatieke feministen soms niet voor niks gekscherend feminazi’s genoemd.

De linkse wetenschappers Helen Pluckrose, James Lindsay en Peter Boghossian waren bezorgd over de intellectuele integriteit binnen genderstudies en nauwverwante disciplines als critical race studies, cultural studies en fat studies – inderdaad, dat bestaat. Het drietal heeft het afgelopen jaar twintig neppapers geschreven. Daarin uitten zij absurde ideeën. Zeven van deze papers zijn geaccepteerd door enkele van de gewichtigste feministische academische platforms. Zeven andere zijn positief beoordeeld in peerreviewprocessen en waren nog onder redactie toen de Wall Street Journal lucht van het project kreeg.

De bezorgde academici muntten de term ‘grievance studies’: grief is troef binnen de getorpedeerde disciplines. Niet waarheidsvinding, maar rancune jegens de oneerlijke maatschappij is dikwijls de motivatie voor academisch onderzoek. Waar de ideologie bloeit, wordt de realiteit verfoeid, zeg ik altijd maar.

En ach, het artikel waarin de gedragingen van hondjes in een park als indicatief voor de vermeende ‘rape culture’ der mensenmaatschappij worden beschouwd, is heel geestig. Het academische betoog dat je over feministische activisten en anderen die strijden voor sociale rechtvaardigheid geen geintjes mag maken – dit artikel werd door het prominente filosofische tijdschrift Hypatia geaccepteerd – is een steengoede grap. Al even kostelijk is het stuk waarin ons drietal schrijft dat louter onderdrukkende sociale structuren ervoor zorgen dat overgewicht als negatief gezien wordt, terwijl bodybuilders in de sportschool op complimenten mogen rekenen. Echter, een dik persoon is ook een bodybuilder!

Het onvermogen pure bullshit en fascistoïde denkbewegingen als zodanig te kunnen herkennen spreekt boekdelen.

Het lachen verging mij toen ik besefte dat twee andere papers zijn gebaseerd op herschreven teksten van Hitler. Eén zo’n prutswerkje is dus gepubliceerd (en vermoedelijk reeds verwijderd), het andere is na intensieve peerreview geweigerd. In laatstgenoemd paper werden Joden door witten vervangen en het geheel werd overgoten met een sausje critical race theory. De racistische drek werd door de feministische reviewers bij wijze van wetenschap ernstig genomen, de auteurs kregen een compliment voor hun ‘significante en weldoordachte methodologie’.

In het krankzinnige ‘The Progressive Stack: An Intersectional Feminist Approach to Pedagogy’, onder redactie bij Hypatia, wordt betoogd dat ‘geprivilegieerde’ studenten benadeeld moeten worden in de leeromgeving bij wijze van ‘experiential reparations’. Een docent kan dat bewerkstelligen door de studenten geen recht van spreken te geven, ze doelbewust te discrimineren en door hen op de grond te laten zitten, in kettingen.

Pluckrose, Lindsay en Boghossian hebben intellectuele corruptie binnen de humaniora en sociale wetenschappen blootgelegd. Dit is slechts het topje van de ijsberg. Te veel academici zijn verblind door (waan)ideeën over maatschappelijke rechtvaardigheid. Het onvermogen pure bullshit en fascistoïde denkbewegingen in een intersectioneel jasje als zodanig te kunnen herkennen spreekt boekdelen.

Begrijp me niet verkeerd: ik vind het een topplan de maatschappelijke werking van gender, ras en seksualiteit onder de loep te nemen. Het mag een grof schandaal heten dat Orbán genderstudies in Hongarije verbood. Dat daargelaten zouden feministische academici – en activisten die hun begrippenapparaat aan zogenaamde griefstudies ontlenen – er goed aan doen zich eens flink achter de oren te krabben.

Want het is verontrustend dat disciplines die doorspekt zijn met onwetenschappelijkheid en ressentiment een wezenlijke – corrumperende – invloed uitoefenen op progressieve en emancipatoire bewegingen. Maatschappelijke vooruitgang is niet gebaat bij een schrijnend gebrek aan realiteitszin. Ik wens feministen en andere activisten de moed om zich te kanten tegen de waan en het zelfbedrog binnen de eigen gelederen.

Een overzicht van het project vind je hier.
Hier een deel van een film die het drietal maakte.
Lees hier de geproduceerde ‘papers’.

Beeld: Walt Jabsco via Flickr

Mail

Wiard van der Kooij dankt je voor het lezen. // wiard@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

In de afwezigheid van 1

In de afwezigheid van

Marit Pilage onderzoekt de rol en betekenis van kunst bij zwangerschap en vruchtbaarheid, maar vooral ook bij het uitblijven daarvan. Lees meer

Liever een monster

Liever een monster

Het is moeilijk te accepteren dat mensen kunnen doden, maar waarom maken we van moordenaars karikaturen? Een voorpublicatie uit Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee Dodelijke gekte. Lees meer

Hoe in Duitsland het Zionistische establishment wint

Hoe in Duitsland elke vorm van empathie met inwoners van Palestina wordt verboden

De situatie in Duitsland is de laatste dagen geëscaleerd. Het politieapparaat en de politiek gebruiken harde repressiemiddelen om vooral Duitse mensen van kleur of met een migratieachtergrond de kop in te drukken. Zij verliezen op dit moment hun vrijheid van meningsuiting. Lees meer

Een villa voor het onbekende

Een villa voor het onbekende

Floris Tesink bezocht het FOMU, waar Grace Ndiritu door associatieve combinatie een expositie invulde. "Dit conflict tussen de fotografie en de ruimte brengt je op een plek die niet te begrijpen is, maar toch verslavend voelt voor degene die zich hieraan overgeeft." Lees meer

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echt subsidies zijn’?

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echte subsidies’ zijn?

‘De grootste catastrofe in de geschiedenis van de mensheid is niet het moment voor afleidingsmanoeuvres.’ Lees meer

:De aankondiging: De kunst van vertrekken (deel 1)

De kunst van vertrekken: de aankondiging

Voor kunstenaars is het essentieel om zichtbaar te zijn voor publiek. Maar wat gebeurt er als een kunstenaar zich terugtrekt of zelfs helemaal stopt met het maken van kunst? In deel 1 van de serie ‘De kunst van het vertrekken’ kijkt Lara den Hartog Jager naar de kunst waarmee sommige kunstenaars afscheid nemen uit de kunstwereld. Lees meer

Een gestolde eeuwigheid

Futiliteit op een gestolde eeuwigheid

De bergen laten Nick Sens al even niet meer met rust. Waar komt de drang vandaan ze, ondanks de mogelijke gevaren, te willen beklimmen? Lees meer

:Koloniale pijn: Papoeavlag niet gewenst tijdens defilé Veteranendag 1

Koloniale pijn: Papoeavlag niet gewenst tijdens defilé Veteranendag

24 juni was het Veteranendag, acht jaar geleden was het de oud-militairen voor het eerst verboden tijdens het veteranendefilé te lopen met de Morgenster, de vlag van de Papoea’s. Waarom gebeurde dat? Lees meer

 1

Alleen het gehele verhaal kan voor heling zorgen

Bijna 80 jaar na dato erkent de Nederlandse staat 17 augustus 1945 pas als officiële Indonesische onafhankelijkheidsdatum. Benjamin Caton vraagt zich af waarom sommige partijen deze ontwikkelingen tegenwerken en waar hun denkfouten zitten. 'Het is niet nodig is om de ene pijn te ontkennen om erkenning te krijgen voor de andere.' Lees meer

:De roman als tapijt van verweven geschiedenissen: hoe een collectieve schrijversblik houvast biedt 1

De roman als tapijt van verweven geschiedenissen: hoe een collectieve schrijversblik houvast biedt

Wat willen we vertellen, wat hebben we te vertellen en hoe willen we dat vertellen? Amber Netten, Marleen Doré en Zuma Knegjes vinden houvast in collectiviteit. Lees meer

Zelfs een kapotte klok wijst tweemaal per dag de juiste tijd aan

Zelfs een kapotte klok wijst tweemaal per dag de juiste tijd aan

Als klein meisje had Roosje van der Kamp een ritueel waarmee ze hoopte haar ouders te kunnen beschermen tegen de dood. Kan magisch denken in plaats van een poging tot controle, ook een vorm van loslaten zijn? Kan het ook een daad van liefde zijn? Lees meer

De on//smakelijke week: Wondermeisjes (of: de aantrekkingskracht van anorexia) 4

De on//smakelijke week: Wondermeisjes (of: de aantrekkingskracht van anorexia)

Toen in juni 2014 een week in het teken van eten stond was Emy Koopman not amused. Ze schreef een nog altijd actueel essay over de vraag of een eetstoornis een modeverschijnsel is. Eten door de ogen van een ex-magerzuchtige. Lees meer

Zeikwijf

De on//smakelijke week: Pisnijd

Van hoge prijzen tot pottenkijkers: een bezoek aan een openbaar toilet is voor vrouwen vaak niet vanzelfsprekend. Sofie Hees verdiept zich in de ins en outs van dit decennia-oude probleem. Lees meer

Ik heb schijt

Ik heb schijt

Maatschappelijke ongelijkheid begint in de buurt waarin je opgroeit laat Milio van de Kamp zien in zijn debuut ‘Misschien moet je iets lager mikken’, dat op 16 mei verschijnt. Een voorpublicatie. Lees meer

Toxic Friendships

Toxic Friendships

Het verbreken van toxic friendships geldt op TikTok als een vorm van self-care, maar is dat wel zo? Rijk Kistemaker buigt zich erover. Lees meer

Factdroppen

Factdroppen

Is het herhalen van feiten een manier om grip te krijgen op een wereld die steeds onzekerder is? Max Beijneveld gaat op zoek naar een alternatief voor ongebreideld factdroppen. Lees meer

Een <em>mountain home</em> in een wereld waar de tijd verdwijnt

Een mountain home in een wereld waar de tijd verdwijnt

Na het luisteren van de podcast Dolly Parton’s America besluit Anna van der Kruis haar eigen fascinatie voor Dolly Parton te onderzoeken. Waarom slikt ze alles wat Dolly haar verkoopt? Hoe kan het dat Dolly zoveel verschillende mensen samenbrengt? Tijdens de zoektocht komt ze erachter dat haar verhouding tot Dolly Parton persoonlijker is dan ze... Lees meer

Porseleinen beeldje van Vrouwe Justitia: vrouw met een roze gedrapeerde jurk en een witte blinddoek rond haar ogen

Academische vrijheid m’n reet

Promovenda Harriët Bergman voelt niet de vrijheid om zich écht kritisch uit te laten over machthebbers. De oorverdovende stilte op rechts na het ontslag van universitair hoofddocent Susanne Täuber bewijst voor haar eens te meer: veel hoeders van het vrije woord geven alleen om de status quo. Lees meer

Lees Hard//hoofd op papier! 

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Schrijf je nu in voor slechts €2,50 per maand en ontvang in maart je eerste papieren tijdschrift. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer