Asset 14

Kutmus

Biechtweek: Kutmus

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.

 

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Pietje zat in de bus. Hij was op weg naar Amsterdam CS om zich van het leven te beroven, want hij was zo depressief als een deur. ‘Lieve God,’ dacht Pietje terwijl hij een vrij fraai maar vreugdeloos meisje dat de bus binnenging gadesloeg.

In principe was Piet niet onooglijk, daar lag het niet aan. Hij was een weifelaar: ‘geen wijven maar twijfels!’ Vergeef me, dat waren Pietjes woorden nu eenmaal en als ik de boel rooskleuriger zou voorstellen zou je het mij ook niet in dank afnemen, toch?

Nimmer had Pietje op een meisje durven afstappen. Innige vriendschappen met vrouwen had hij wel. Deze vrouwen vertelden hem geregeld dat hij zo goed kon luisteren, maar ze waren volkomen onbekend met het begrip wederhoor.

Pietje zou zo graag met een vrouw uit eten gaan, wisten zijn vriendinnen dat echt niet?
Hij zou een chic jasje dragen op een mooie neutrale spijkerbroek voor een casual twist, plus een donkerblauw hemd met in de stof verweven stippen.

Treurig.
Terwijl Pietje over dineren dagdroomde, dachten de dames:
Piet is lief, maar een mietje en geen man.

Onze zielenpoot rende vliegensvlug naar het stationsgebouw, zoveel zin had Pietje om z'n pietepeuterige pleurisleven te beëindigen.

‘zo groot was zijn lul nou ook weer niet, of wel?’

Al hollend dacht Piet eraan hoe magnifiek het Centraal Station was, hoe begaafd Cuypers was, hoe hijzelf nog niet eens een blokhut kon timmeren. Tevens dacht Pietje aan zijn hart, dat 24/7 bloedde als een rund.

Pietje verscheen bijtijds op het perron: de intercity naar Enkhuizen – zijn geboorteplaats – bevond zich nog ergens ter hoogte van Weesp. Dus om de tijd te doden zette Pietje ‘Suicidal Thoughts’ van Biggie op. Een liedje dat prima bij Pietje past, maar dat ik zelf liever oversla, vanwege P. Diddy die heel vervelend door de lyrics van The Notorious heen miauwt. Overigens vond Pietje P. Diddy ook irritant, maar omdat hij zich al zo ellendig voelde, kon het hem bar weinig schelen.

Mogelijk is dat een graadmeter voor depressiviteit: indien de hypeman-kwaliteiten van P. Diddy je geen zorgen baren, kun je maar beter gauw aan je huisarts vragen of die wat antidepressiva kan voorschrijven. Je kunt jezelf natuurlijk ook voor de intercity naar Enkhuizen werpen, zoals Pietje voornemens was.

‘Oei, ik heb honger,’ dacht Pietje, ‘want mijn maag rammelt als de ketenen die de nazaten der tot slaaf gemaakten nog altijd in onze rotmaatschappij torsen!’
En evenals laatstgenoemden had Piet het er maar zwaar mee: hij had die dag nog geen ontbijt genoten. Zodoende verliet Piet het perron om op zijn gemak naar de HEMA te wandelen, alwaar hij een broodje halve rookworst met mosterd wilde kopen.

Terwijl Pietje in de rookworstenrij stond, schreeuwde een jongedame zijn naam.
Het was Pietjes vriendin Petra, die klaarblijkelijk net gedumpt was en popelde om Pietje haar relaas te doen. Pietje luisterde naar Petra, maar toen hij doorkreeg dat hij zijn trein zou missen, probeerde hij haar af te wimpelen. Helaas slaagde Pietje er niet in Petra te onderbreken – ze bleef maar dingen zeggen als ‘dus ik zeg zo…’ en ‘heeft ‘ie het aan haar verteld?!’ en ‘zo groot was zijn lul nou ook weer niet, of wel?’

‘Jakkes, wat een gore praat,’ dacht Pietje, ‘Ik kan niet eens een hapje van mijn rookworst nemen.’

Toen Pietje eindelijk terug was op perron 8a, stond de trein er natuurlijk al en was hij te laat om zich ervoor te werpen. Snikkend staarde Pietje naar de intercity. Ter vervolmaking van zijn misère droogde hij abusievelijk zijn tranen met het broodje rookworst dat hij nog altijd in zijn rechterhand hield, hetgeen erin resulteerde dat Pietje mosterd over zijn halve gezicht uitsmeerde.

‘Als je ons een stukje rookworst geeft, veranderen wij je in een mus. Dan ben je net zo dom als wij en zijn al je problemen voorbij.’

De jongeman bleef maar wat staan huilen, terwijl uit treinen stromende reizigers hun wegen vervolgden. Ten slotte sjokte Pietje naar het einde van het perron. Aldaar begon hij zijn broodje maar op te eten, want het zag ernaar uit dat hij nog wel even leven bleef, hoewel hij daar beslist geen zin in had.

Pietje hing tegen zo’n geel vertrektijdenbord dat niemand ooit nog gebruikt. Vijf mussen verzamelden zich in een halve cirkel om hem heen, ze hupten wat op en neer en keken Piet nieuwsgierig aan.

‘Wat is er allemaal aan het handje?’ vroeg een van de vogeltjes aan Pietje.
Het was de eerste keer dat iemand eens aan Pietje vroeg wat er was.

‘Ik wil gewoon dood zijn,’ gaf Pietje eerlijk toe. ‘Kijk, als je van plan bent zelfmoord te plegen, voel je je erg ellendig. Maar het allerergst is als je te laat komt voor je eigen suïcide, dan is er echt niets meer om nog voor te leven. Ik heb geen vriendinnetje en mijn studie is stom, als ik schrijf gaat het alleen maar over mijn angstgevoelens, van dat pathetische en narcistische gewauwel.
Ik kan verdomme evengoed een kutmus zijn, zoals jij.’

‘Als jij ons je rookworst geeft, veranderen wij je in een mus. Dan ben je net zo dom als wij en zijn al je problemen voorbij,’ zei de mus. De andere mussen knikten instemmend.

‘Kunnen jullie dat?’

‘Gemakkelijk.’

‘En jullie hebben nooit gedoe met liefde, studie, zingeving?’

‘Zelden.’

Pietje gaf de mussen zijn broodje rookworst.
Vertederd keek hij toe hoe de kleine diertjes het in een mum van tijd opvraten.

‘Nu wil ik een mus worden!’ zei Pietje, die sinds hij het idee gevat had om zichzelf te doden niet zoveel enthousiasme en hoop gevoeld had.

Maar de mussen vlogen gierend weg.

Dit is stuk werd eerder gepubliceerd op 18 oktober 2018 en is onderdeel van Hard//hoofd's best of 2018.

Mail

Wiard van der Kooij dankt je voor het lezen. // wiard@hardhoofd.com

Friso Blankevoort (a.k.a. Freshco) is een illustrator/designer die woont en werkt in Amsterdam. De skateboardcultuur heeft een grote invloed op zijn werk, dat ook beïnvloed wordt door de traditie van grafisch ontwerp in Nederland.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer