Asset 14

Kutmus

Biechtweek: Kutmus

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.

 

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Pietje zat in de bus. Hij was op weg naar Amsterdam CS om zich van het leven te beroven, want hij was zo depressief als een deur. ‘Lieve God,’ dacht Pietje terwijl hij een vrij fraai maar vreugdeloos meisje dat de bus binnenging gadesloeg.

In principe was Piet niet onooglijk, daar lag het niet aan. Hij was een weifelaar: ‘geen wijven maar twijfels!’ Vergeef me, dat waren Pietjes woorden nu eenmaal en als ik de boel rooskleuriger zou voorstellen zou je het mij ook niet in dank afnemen, toch?

Nimmer had Pietje op een meisje durven afstappen. Innige vriendschappen met vrouwen had hij wel. Deze vrouwen vertelden hem geregeld dat hij zo goed kon luisteren, maar ze waren volkomen onbekend met het begrip wederhoor.

Pietje zou zo graag met een vrouw uit eten gaan, wisten zijn vriendinnen dat echt niet?
Hij zou een chic jasje dragen op een mooie neutrale spijkerbroek voor een casual twist, plus een donkerblauw hemd met in de stof verweven stippen.

Treurig.
Terwijl Pietje over dineren dagdroomde, dachten de dames:
Piet is lief, maar een mietje en geen man.

Onze zielenpoot rende vliegensvlug naar het stationsgebouw, zoveel zin had Pietje om z'n pietepeuterige pleurisleven te beëindigen.

‘zo groot was zijn lul nou ook weer niet, of wel?’

Al hollend dacht Piet eraan hoe magnifiek het Centraal Station was, hoe begaafd Cuypers was, hoe hijzelf nog niet eens een blokhut kon timmeren. Tevens dacht Pietje aan zijn hart, dat 24/7 bloedde als een rund.

Pietje verscheen bijtijds op het perron: de intercity naar Enkhuizen – zijn geboorteplaats – bevond zich nog ergens ter hoogte van Weesp. Dus om de tijd te doden zette Pietje ‘Suicidal Thoughts’ van Biggie op. Een liedje dat prima bij Pietje past, maar dat ik zelf liever oversla, vanwege P. Diddy die heel vervelend door de lyrics van The Notorious heen miauwt. Overigens vond Pietje P. Diddy ook irritant, maar omdat hij zich al zo ellendig voelde, kon het hem bar weinig schelen.

Mogelijk is dat een graadmeter voor depressiviteit: indien de hypeman-kwaliteiten van P. Diddy je geen zorgen baren, kun je maar beter gauw aan je huisarts vragen of die wat antidepressiva kan voorschrijven. Je kunt jezelf natuurlijk ook voor de intercity naar Enkhuizen werpen, zoals Pietje voornemens was.

‘Oei, ik heb honger,’ dacht Pietje, ‘want mijn maag rammelt als de ketenen die de nazaten der tot slaaf gemaakten nog altijd in onze rotmaatschappij torsen!’
En evenals laatstgenoemden had Piet het er maar zwaar mee: hij had die dag nog geen ontbijt genoten. Zodoende verliet Piet het perron om op zijn gemak naar de HEMA te wandelen, alwaar hij een broodje halve rookworst met mosterd wilde kopen.

Terwijl Pietje in de rookworstenrij stond, schreeuwde een jongedame zijn naam.
Het was Pietjes vriendin Petra, die klaarblijkelijk net gedumpt was en popelde om Pietje haar relaas te doen. Pietje luisterde naar Petra, maar toen hij doorkreeg dat hij zijn trein zou missen, probeerde hij haar af te wimpelen. Helaas slaagde Pietje er niet in Petra te onderbreken – ze bleef maar dingen zeggen als ‘dus ik zeg zo…’ en ‘heeft ‘ie het aan haar verteld?!’ en ‘zo groot was zijn lul nou ook weer niet, of wel?’

‘Jakkes, wat een gore praat,’ dacht Pietje, ‘Ik kan niet eens een hapje van mijn rookworst nemen.’

Toen Pietje eindelijk terug was op perron 8a, stond de trein er natuurlijk al en was hij te laat om zich ervoor te werpen. Snikkend staarde Pietje naar de intercity. Ter vervolmaking van zijn misère droogde hij abusievelijk zijn tranen met het broodje rookworst dat hij nog altijd in zijn rechterhand hield, hetgeen erin resulteerde dat Pietje mosterd over zijn halve gezicht uitsmeerde.

‘Als je ons een stukje rookworst geeft, veranderen wij je in een mus. Dan ben je net zo dom als wij en zijn al je problemen voorbij.’

De jongeman bleef maar wat staan huilen, terwijl uit treinen stromende reizigers hun wegen vervolgden. Ten slotte sjokte Pietje naar het einde van het perron. Aldaar begon hij zijn broodje maar op te eten, want het zag ernaar uit dat hij nog wel even leven bleef, hoewel hij daar beslist geen zin in had.

Pietje hing tegen zo’n geel vertrektijdenbord dat niemand ooit nog gebruikt. Vijf mussen verzamelden zich in een halve cirkel om hem heen, ze hupten wat op en neer en keken Piet nieuwsgierig aan.

‘Wat is er allemaal aan het handje?’ vroeg een van de vogeltjes aan Pietje.
Het was de eerste keer dat iemand eens aan Pietje vroeg wat er was.

‘Ik wil gewoon dood zijn,’ gaf Pietje eerlijk toe. ‘Kijk, als je van plan bent zelfmoord te plegen, voel je je erg ellendig. Maar het allerergst is als je te laat komt voor je eigen suïcide, dan is er echt niets meer om nog voor te leven. Ik heb geen vriendinnetje en mijn studie is stom, als ik schrijf gaat het alleen maar over mijn angstgevoelens, van dat pathetische en narcistische gewauwel.
Ik kan verdomme evengoed een kutmus zijn, zoals jij.’

‘Als jij ons je rookworst geeft, veranderen wij je in een mus. Dan ben je net zo dom als wij en zijn al je problemen voorbij,’ zei de mus. De andere mussen knikten instemmend.

‘Kunnen jullie dat?’

‘Gemakkelijk.’

‘En jullie hebben nooit gedoe met liefde, studie, zingeving?’

‘Zelden.’

Pietje gaf de mussen zijn broodje rookworst.
Vertederd keek hij toe hoe de kleine diertjes het in een mum van tijd opvraten.

‘Nu wil ik een mus worden!’ zei Pietje, die sinds hij het idee gevat had om zichzelf te doden niet zoveel enthousiasme en hoop gevoeld had.

Maar de mussen vlogen gierend weg.

Dit is stuk werd eerder gepubliceerd op 18 oktober 2018 en is onderdeel van Hard//hoofd's best of 2018.

Mail

Wiard van der Kooij dankt je voor het lezen. // wiard@hardhoofd.com

Friso Blankevoort (a.k.a. Freshco) is een illustrator/designer die woont en werkt in Amsterdam. De skateboardcultuur heeft een grote invloed op zijn werk, dat ook beïnvloed wordt door de traditie van grafisch ontwerp in Nederland.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
Lees meer
het laatste

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

 1

Op de plaats rust

‘Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt. Lees meer

Iets dat me niet langer platlegt

Iets dat me niet langer platlegt

Emma Stomp dicht over de mooiste uren in haar lichaam, dans en een kalm soort verliefdheid. Lees meer

 1

Noren

'Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.' Lees meer

Roulette 5

Roulette

Vier studievriendinnen met een voorliefde voor gokken tarten het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen. Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

Glory hole

Glory hole

In een openbaar toilet op de luchthaven van San Francisco zit een gat in de muur. Zachtjes zoemt een camera, een lens is zichtbaar, iemand haalt zachtjes zijn neus op. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Een oude man probeert op te staan uit zijn stoel en zijn vrouw kijkt toe. Samen dwarrelen ze terug in de tijd, in een verhaal dat ook achterstevoren te lezen is. Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre... Lees meer

Edward Hopper - Chop Suey

Verdrietvoyeur

Van een veilige afstand laat Babet ons meekijken naar een vrouw in een jas en laat ze ons gissen naar wie deze vrouw is of zou kunnen zijn. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan