Asset 14

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden stond ik naast mijn collega aan een bar terwijl ze een alcoholvrij biertje bestelde. Ik had twee bier achter de kiezen en vroeg haar jolig waarom ze niet ook een gewoon biertje dronk. Ze mompelde iets over oprispend maagzuur. Ik voelde haar ongemak.

Anderhalf jaar later stopte ik zelf met drinken. Al een paar weken had ik geen zin meer in drank, en ik dronk dan ook alleen als ik dacht dat het gepast was of uit gewoonte. Dat was heel regelmatig, maar het smaakte me niet. Het concept van de drank spreekt me nog altijd aan: een beloning, een moment van ontspanning, iets loslaten. Maar als ik het inschonk en opdronk, was de wereld nog steeds even verwarrend en ingewikkeld als daarvoor, alleen had ik er dan een beetje een suf hoofd en eventueel een emotioneel ingewikkelde brakke katerdag bij. Ik realiseerde me dat het glas wijn waar ik op dit moment zin in heb, niet bestaat. Want dat glas wijn geeft me de verlichting die ik zoek, de zachte roes die mijn leven zorgelozer maakt en alles makkelijker doet lijken. Precies op het moment dat ik daar de meeste behoefte aan had, kon ik het nergens meer vinden, en dat was misschien maar goed ook.

Ik dacht dat ze met haar 0,0 een stuk van de belofte uit de avond haalde.

Toen ik twee jaar geleden na de borrel licht aangeschoten in de trein naar huis zat, dacht ik aan mijn collega en vroeg ik me af of ik iets verkeerds had gezegd en waarom ik me zo nodig moest profileren als iemand die lekker gewoon een pilsje met haar wilde drinken. Ik probeerde te achterhalen wat mijn beweegreden was om mijn collega te vragen naar haar alcoholvrije drankje. Wat zat er achter mijn eigen nieuwsgierigheid? Waarschijnlijk wilde ik voelen dat we samen een beetje aangeschoten waren, dat we konden bonden, dat de borrel uit de hand zou kunnen lopen. Ik dacht dat ze met haar 0,0 een stuk van de belofte uit de avond haalde. Een belofte die niet afhankelijk zou moeten zijn van drank, en ik weet inmiddels dat ze dat in feite ook niet is. Want ondanks dat ik broodnuchter blijf, voel ik me op sommige feesten door het donker of de muziek of een losse sfeer soms bijna een beetje dronken, inclusief slechtere coördinatie en loslippigheid. Misschien een vorm van conditionering, of gedrag van mensen die losgaan waarop ik meelift, maar hoe dan ook exclusief de kater de volgende dag.

Ik wil niet moraliseren en heb niks tegen drank.

Het enige nadeel van niet drinken, is dat er wonderbaarlijk veel mensen zijn die verwachten dat ik er verantwoording over afleg. Toen iemand me in de eerste weken een glas wijn aanbood, zei ik dat ik gestopt was met drinken. De voor de hand liggende reactie bleek een vraag te zijn die ik niet wilde beantwoorden, namelijk: waarom? Vervolgens maakte ik ervan ‘ik drink niet’, wat mensen kennelijk doet denken dat ik er heel bewust voor gekozen heb (terwijl het in mijn geval meer gebeurde) en inmiddels is mijn reactie zo simpel als: nee, bedankt.

Ik wil niet moraliseren en heb niks tegen drank. Anderen willen net als ik twee jaar geleden zelfs graag samen met mij drinken, want het is zo gezellig. Maar hoeveel ik er ook over uit blijf leggen, die fles wijn waar ik zin in heb staat momenteel bij niemand in de kast. Als ik hem weer ergens kan kopen, weet ik de winkel te vinden.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Twinkel Achterberg (1997) is freelance illustrator en woont in Utrecht. Ze maakt speelse illustraties waarin kleuren overlappen en texturen stralen. Inspiratie haalt ze uit kleine bijzonderheden in de wereld om ons heen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer