Asset 14

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

‘En je eicellen laten invriezen?’

Mijn zus zet een mok cafeïnevrije cappuccino voor me op tafel nadat ze het speelgoed van mijn neefje aan de kant heeft geveegd. We hebben net samen gespeeld, hij ligt nu zijn middagslaapje te doen. Ik zou ook wel een dutje kunnen gebruiken na twee uur plastic poezen over tafel schuiven en dansen op Europapa, maar als volwassene gebruik je deze tijd om op te ruimen en het huishouden te doen.

‘Ja, ik heb weleens gegoogeld,’ antwoord ik.

Mijn zus stelde de vraag nadat ik verzuchtte niet te weten of ik ervoor gemaakt ben, het ouderschap. Ik weet het niet, en ik word dit jaar 34.

In de afgelopen jaren dat ik deze column schreef heb ik meermaals een driewekelijkse publicatie gewijd aan deze onwetendheid. ‘Je moet vóelen dat je het wil,’ werd me naar aanleiding van die stukken op het hart gedrukt. De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest. Dat komt vooral doordat mijn gevoel meestal angst is en ik het daardoor vaak moet negeren om een vrij leven te kunnen leiden waarin ik me gelukkig voel.

Er leek een oplossing te verschijnen aan mijn angsthazerige horizon. Ik kan betalen om de tijd stil te laten staan, stukjes van mezelf in te laten vriezen om ze later nog te kunnen gebruiken. Tijd is wat je als mens met een baarmoeder van nature beperkt hebt, en wat je tegenwoordig kan kopen als je bevoorrecht genoeg bent.

Ik zou niet weten hoe ik verantwoordelijkheid moet dragen voor de keuze al dan niet een nieuw mens te verwekken

Maar het zou ook tijd zijn om te twijfelen, om bang te zijn, om me af te vragen of het ooit nog ging gebeuren. Tijd van onrust, van grote beslissingen die op de loer liggen, van onzekerheid omdat het altijd nog zou kunnen, als ik het misschien voor elkaar zou krijgen nog een paar omstandigheden in mijn leven te optimaliseren, maar niet nu. Vaak als ik bang ben voor een beslissing, dan hoop ik dat iemand anders hem voor me maakt zodat ik mezelf erbij neer kan leggen en er geen verantwoordelijkheid voor hoef te dragen. Ik zou niet weten hoe ik verantwoordelijkheid moet dragen voor de keuze al dan niet een nieuw mens te verwekken.

Ik heb reizen nodig naar andere landen, mijn lieve vrienden, een zonnige middag en een op straat gevonden bloem

Het kindervraagstuk is kortom voor mij niet te beantwoorden. Ik weet het gewoon niet, tot ik het ooit misschien wel weet, of het gewoonweg te laat is. Mensen adviseren me nu vast een afspraak te maken bij de eicelkliniek, de wachtlijsten zijn lang. En ineens voel ik dat deze controle alles is wat ik wil en absoluut niet nodig heb in mijn leven. Ik heb tijd nodig die verstrijkt. Ik heb verhuizingen nodig en nieuwe banen en mooie boeken en lentestormen en vreemde gesprekken. Ik heb reizen nodig naar andere landen, mijn lieve vrienden, een zonnige middag en een op straat gevonden bloem. Ik heb lekkere toetjes nodig, nachten doorslapen, fris gepoetste tanden, een nieuwe crèmespoeling die mijn haar eindelijk echt niet vetter maar wel zachter maakt. Een goed werkend gehoorapparaat, mijn favoriete blouse en een liefdevolle kus die nergens op uit hoeft te lopen. En dan komt er misschien ooit een kind, en misschien ook niet.

Uit de babyfoon komt een geluidje, mijn zus en ik lopen de trap op. Als ik mijn neefje uit zijn bed haal, voelt hij warm en zwaar. Hij ruikt naar zachte slaap en knippert langzaam met zijn ogen. En ik voel dat ik hem nu wil vasthouden.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Twinkel Achterberg (1997) is freelance illustrator en woont in Utrecht. Ze maakt speelse illustraties waarin kleuren overlappen en texturen stralen. Inspiratie haalt ze uit kleine bijzonderheden in de wereld om ons heen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer