Mijn huisgenoot E. en ik staan in onze keuken. Het is een donkere, koude avond, zo een waarop je geen zin hebt om nog de deur uit te gaan. Ik vraag wat hen gaat doen vanavond. ‘Keihard chillen,’ is hun antwoord.
Ik probeer me voor te stellen wat dat inhoudt en hoe dat eruitziet. Het werkwoord ‘chillen’ heb ik nooit helemaal begrepen. Voor zover ik kan inschatten ben ik bepaald geen chill persoon. E. evenmin. Hen heeft altijd plannen, en haast, en is zeer activistisch ingesteld. Er wordt weinig ontspannen, ook door mij: als ik niks te doen heb, dan bedenk ik iets wat moet gebeuren.
De aankondiging ‘keihard te chillen’ begrijp ik niet. Gaat hen dan ontzettend hard zitten relaxen? Net zoals andere chille mensen gewoon ‘niet zo moeilijk doen’, of ‘het leven niet al te serieus nemen’ wat een veelgehoorde wens is op datingapps (nog altijd verbaast me dat: wat ik hier aan het doen ben, dit bestaan, alles wat ik heb, mijn léven, zou ik niet serieus moeten nemen?). Misschien dat een chill persoon vooral geen verwachtingen heeft, geen moeite heeft met grenzen aangeven, of ze juist nooit aangeeft. Tegelijkertijd kan ik mijn chillste vriendin Y. daar niet op betrappen: ze heeft al jaren een succesvolle relatie, een rijk sociaal leven, ze maakt bewust carrière, heeft een gezonde relatie met haar ouders. Ik beschouw Y. ondanks haar chillheid wel als iemand die ‘weet wat ze wil’, wat toch knap is omdat je als vrouw wel het een en ander wordt afgeleerd: als je wil eten word je namelijk dik, als je wil seksen ben je een slet, en als je wil slapen ben je lui. Beter ben je gewoon chill.
Die mensen en ik, wij zijn niet chill.
Het zal geen toeval zijn dat mijn allerbeste vrienden geen van allen chille mensen zijn. Ik heb namelijk meer op met mensen die veel voelen, die veel denken, die geëngageerd zijn met de wereld om hen heen, mensen die het leven wél al te serieus nemen, mensen die demonstreren en lid zijn van de vakbond en van ING naar Triodos zijn overgestapt, mensen die moeilijk doen. Mensen die boeken lezen en daarover willen praten, mensen die durven te zeggen dat ze het even niet weten, mensen die naar de zee kunnen kijken en zich kunnen verbazen over het feit dat water water is en het heelal het heelal en dat wij in hun gezelschap zijn.
Die mensen en ik, wij zijn niet chill. Daarvoor maken dingen ons gewoon te veel uit. En eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen. Eerder voel ik me on fire, samen met mijn niet-chille vrienden. Omdat het leven serieus nemen waarde heeft, en noodzakelijk is om de wereld te begrijpen en waar mogelijk te veranderen.
E. neemt een grote mok thee mee naar hun kamer en wenst me vast welterusten. De deur van hun kamer sluit, de verwarming is aan, en ik zou maar al te graag willen weten hoe hen daar eens even een potje gaat zitten chillen, keihard welteverstaan.
Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.
Twinkel Achterberg (1997) is freelance illustrator en woont in Utrecht. Ze maakt speelse illustraties waarin kleuren overlappen en texturen stralen. Inspiratie haalt ze uit kleine bijzonderheden in de wereld om ons heen.
