Asset 14

Een traan op de kerstbal

Column: Een traan op de kerstbal

Een merkwaardig toeval wil dat Kerst en afscheid bij mij vaak hand in hand gaan. Zodra de boom vol ballen hangt emigreert een vriendin, verlies ik mijn baan of mijn lieve moeder. Ook verhuizingen lijken alleen in december te kunnen plaatsvinden, evenals het sterven van hond, poes of kat. Een langdurige relatie loopt bij mij steevast rond Kerst op de klippen, al moet ik er eerlijk bij zeggen dat dit slechts twee keer is gebeurd. Tot nu toe.

Om het een beetje gezellig te houden doe ik hier alleen die eerste keer uit de doeken.

Ik was 22. Mijn toenmalige verloofde was na het smeden van onze trouwplannen naar het buitenland vertrokken, waar hij binnen twee jaar zijn studie zou afronden. Ik was er niet blij mee, maar het had ook iets romantisch. E-mail, app en smartphone moesten nog worden uitgevonden, dus schreven we elkaar lange brieven die, telkens als ik weer zo’n lichtblauwe, met de hand beschreven envelop op de mat vond, voor het hoogtepunt van mijn dag zorgden. Alle vakanties brachten we samen door. Zo ook die bewuste kerstvakantie - was de bedoeling.

Een paar dagen voordat ik hem van de trein zou halen werd er echter dringend aan mijn deur gebeld: de postbode. Hij overhandigde me een onheilspellende expresbrief, zo’n exemplaar met linksboven een groot, roze zegel. Ik wist meteen: van hem. Zie je wel. Hij had het ook gevoeld. De laatste keer dat ik bij hem was, had er voor het eerst iets tussen ons gestaan - een gevoel van vervreemding, waardoor we elkaar niet meer konden bereiken. We hadden er niet over gepraat. Hoe kon je praten over iets dat je niet kon benoemen? Maar nu had hij er kennelijk woorden voor gevonden, ik wist het zeker, en hoewel ik ze vreesde zouden ze me ook opluchten. Ook dat wist ik zeker. Nooit eerder had ik zo helder in mijn binnenste gekeken.

‘Ik kan en wil niet met je trouwen’, las ik even later. Ik zat op de rand van mijn bed en wat ik voelde was geen verpletterend verdriet. Ook geen angst, alleen spijt, machteloosheid omdat ik het mooiste wat me ooit was overkomen niet had kunnen vasthouden.

Toen ik hem twee dagen later van de trein haalde, vielen we elkaar zwijgend in de armen. ‘Het hele leven is afscheid nemen’, zei hij tenslotte, ‘maar dan komt er een nieuw begin. Altijd weer’. De gedachte aan een nieuw begin, met geheel nieuwe mogelijkheden, beurde mij een beetje op. En hem ook. Ik zag het.

'Hoe doen we dat nu met Kerst?’ doorbrak ik de stilte. We lagen al een tijdje op de vloer van mijn studentenkamer. Dicht tegen elkaar aan, om beurten huilend om het moois tussen ons dat nu kennelijk voorbij was. Het was donker en mijn maag begon te knorren.

Zijn antwoord kan ik me niet herinneren. Ook niet hoe leeg of hoopvol de kerstdagen waren, zonder hem. Het is een halve eeuw geleden, niet mijn toekomst maar mijn verleden hult zich steeds meer in nevelen.

Volgende week vier ik voor de tweede keer Kerst in mijn zoveelste nieuwe leven. Altijd afscheid, altijd tranen, maar steeds weer een nieuw begin. Ook middenin de winternacht.

P.S. Dit was mijn laatste column voor Hard//Hoofd. Drie jaar lang heb ik ze met veel plezier geschreven, maar eens moet je stoppen. Bedankt voor je aandacht, lieve lezer. Het ga je goed.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Myrthe Denkers houdt van tekenen en van praten. Ze besloot haar twee favoriete bezigheden te combineren en is nu naast illustrator ook docent beeldende kunst. Ze is net verhuisd naar Utrecht maar stiekem mist ze Groningen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer