Asset 14

Een traan op de kerstbal

Column: Een traan op de kerstbal

Een merkwaardig toeval wil dat Kerst en afscheid bij mij vaak hand in hand gaan. Zodra de boom vol ballen hangt emigreert een vriendin, verlies ik mijn baan of mijn lieve moeder. Ook verhuizingen lijken alleen in december te kunnen plaatsvinden, evenals het sterven van hond, poes of kat. Een langdurige relatie loopt bij mij steevast rond Kerst op de klippen, al moet ik er eerlijk bij zeggen dat dit slechts twee keer is gebeurd. Tot nu toe.

Om het een beetje gezellig te houden doe ik hier alleen die eerste keer uit de doeken.

Ik was 22. Mijn toenmalige verloofde was na het smeden van onze trouwplannen naar het buitenland vertrokken, waar hij binnen twee jaar zijn studie zou afronden. Ik was er niet blij mee, maar het had ook iets romantisch. E-mail, app en smartphone moesten nog worden uitgevonden, dus schreven we elkaar lange brieven die, telkens als ik weer zo’n lichtblauwe, met de hand beschreven envelop op de mat vond, voor het hoogtepunt van mijn dag zorgden. Alle vakanties brachten we samen door. Zo ook die bewuste kerstvakantie - was de bedoeling.

Een paar dagen voordat ik hem van de trein zou halen werd er echter dringend aan mijn deur gebeld: de postbode. Hij overhandigde me een onheilspellende expresbrief, zo’n exemplaar met linksboven een groot, roze zegel. Ik wist meteen: van hem. Zie je wel. Hij had het ook gevoeld. De laatste keer dat ik bij hem was, had er voor het eerst iets tussen ons gestaan - een gevoel van vervreemding, waardoor we elkaar niet meer konden bereiken. We hadden er niet over gepraat. Hoe kon je praten over iets dat je niet kon benoemen? Maar nu had hij er kennelijk woorden voor gevonden, ik wist het zeker, en hoewel ik ze vreesde zouden ze me ook opluchten. Ook dat wist ik zeker. Nooit eerder had ik zo helder in mijn binnenste gekeken.

‘Ik kan en wil niet met je trouwen’, las ik even later. Ik zat op de rand van mijn bed en wat ik voelde was geen verpletterend verdriet. Ook geen angst, alleen spijt, machteloosheid omdat ik het mooiste wat me ooit was overkomen niet had kunnen vasthouden.

Toen ik hem twee dagen later van de trein haalde, vielen we elkaar zwijgend in de armen. ‘Het hele leven is afscheid nemen’, zei hij tenslotte, ‘maar dan komt er een nieuw begin. Altijd weer’. De gedachte aan een nieuw begin, met geheel nieuwe mogelijkheden, beurde mij een beetje op. En hem ook. Ik zag het.

'Hoe doen we dat nu met Kerst?’ doorbrak ik de stilte. We lagen al een tijdje op de vloer van mijn studentenkamer. Dicht tegen elkaar aan, om beurten huilend om het moois tussen ons dat nu kennelijk voorbij was. Het was donker en mijn maag begon te knorren.

Zijn antwoord kan ik me niet herinneren. Ook niet hoe leeg of hoopvol de kerstdagen waren, zonder hem. Het is een halve eeuw geleden, niet mijn toekomst maar mijn verleden hult zich steeds meer in nevelen.

Volgende week vier ik voor de tweede keer Kerst in mijn zoveelste nieuwe leven. Altijd afscheid, altijd tranen, maar steeds weer een nieuw begin. Ook middenin de winternacht.

P.S. Dit was mijn laatste column voor Hard//Hoofd. Drie jaar lang heb ik ze met veel plezier geschreven, maar eens moet je stoppen. Bedankt voor je aandacht, lieve lezer. Het ga je goed.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Myrthe Denkers houdt van tekenen en van praten. Ze besloot haar twee favoriete bezigheden te combineren en is nu naast illustrator ook docent beeldende kunst. Ze is net verhuisd naar Utrecht maar stiekem mist ze Groningen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer