Asset 14

Je opnemen in mijn testament

Column 1

Op een warme zondag maken mijn vriendin K. en ik een boswandeling. Ze vertelt me over haar arrestatie op de A12. Dat het orkest Dies Irae speelde, wat prachtig was, en dat ze zich vervolgens voor het eerst de politiewagen in had laten tillen. Dat het lomp was, en dat ze angst had gevoeld. Terwijl we tussen de rood- en oranjegekleurde bladeren lopen, houdt K. me ineens stil.

‘Kijk,’ zegt ze en ze wijst naar een hoopje langs het pad. Het duurt even voordat tot me doordringt dat ik naar het halfvergane karkas van een dood hertje kijk. Nadat ik van de schrik bekomen ben, bestudeer ik de morbide massa van bot en vacht en rottend vlees. Het dier is gestorven, niemand heeft zich erom bekommerd en nu ligt het hier langzaam te vergaan. K. trekt me aan mijn mouw.

‘Zullen we doorlopen? Het is vies. En het stinkt ook.’ Ik maak nog snel een foto terwijl ik door mijn mond adem.

K. legt me uit dat een testament schrijven voor haar een manier is om vrede te sluiten met haar eigen sterfelijkheid.

‘Heb je mijn e-mail nog gekregen?’ vraagt K. Een paar dagen geleden was er inderdaad een e-mail van haar binnengekomen. Ze vroeg me om mijn volledige naam, geboortedatum, geboorteplaats en BSN-nummer. Even dacht ik dat het spam was, tot ik doorlas en onderaan de mail zag staan: ‘Dan kan ik je opnemen in mijn testament.’

Ik zeg van ja, maar ook dat ik het geen leuk idee vind dat ze die informatie daarvoor gaat gebruiken. ‘Ik wil daar gewoon liever nog niet over nadenken, dat jij doodgaat.’
K. legt me uit dat een testament schrijven voor haar een manier is om vrede te sluiten met haar eigen sterfelijkheid. Ze doet het ieder jaar.

Hoewel ik veel nadenk over de dood, heb ik nog nooit nagedacht over mijn eigen nalatenschap. Dat komt waarschijnlijk doordat ik ook niet zoveel na te laten heb, wat voor K. anders ligt. Het is misschien geen toeval dat ze nu met dit verzoek komt: de zomer ten einde, verval treedt in clichématige vormen in, wie denkt dezer dagen niet aan het einde van het bestaan.

Ik zie de erfgenamen van de beschaving als ik langs de speeltuin loop.

Het is makkelijker om je het einde van de wereld voor te stellen, dan het einde van het kapitalisme, stelden Jameson en Žižek. Ik zat niet op de A12, maar na een compleet overweldigend besef van de toekomstscenario’s probeer ik me te verhouden tot de dood van de beschaving zoals ik haar ken. Voor mijn eigen dood kan ik van alles bedenken, maar in dit geval weet ik eigenlijk niet hoe ik het moet doen. Het lijkt een einde waarvan ik de gevolgen niet kan overzien en het komt onverbiddelijk op me af, ieder toekomstscenario van klimaatwetenschappers als een van de paadjes achter een dichte muur van mist waarin ik niet zal kunnen navigeren zoals ik gewend ben.

K. en ik lopen verder. Welke erfgenamen had het hert langs het wandelpad? Vliegen, maden, vogels, en de paar geschrokken wandelaars die ernaar omkeken. De erfgenamen van de beschaving ken ik ook. Ik zie ze als ik langs de speeltuin loop, ik zie ze op tv, ik zie ze in de supermarkt en op de 3+-afdeling in de bieb op zaterdagmiddag. Ik zie ze als ik bij mijn zus op bezoek ga en met mijn neefje en nichtje in de zandbak speel. Beneficiair zullen zij de erfenis niet kunnen aanvaarden.

Thuis kijk ik op mijn telefoon nog eens naar de foto die ik maakte van het dode hert, ik zoom in op de krioelende massa. De oogkassen al leeg gepikt, ik stel me voor hoe de hongerige dieren graaiden. In dit verontrustend warme najaar verteert het vlees misschien sneller. Ik open de e-mail van K. en stuur haar alle gegevens waar ze om vraagt.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Eline Veldhuisen (1999) is illustrator. Inspiratie voor haar werk haalt ze uit haar directe omgeving, variërend van haar eigen gedachtes tot de verhalen van andere mensen. Met zo min mogelijk middelen brengt ze deze verhalen op een heldere manier in beeld.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer