Vroeger schreef men brieven. Tegenwoordig wordt er alleen nog maar gesmst. Goede vrienden Melle en Elon schrijven elkaar op Hardhoofd wekelijks brieven over zaken die anders alleen in het holst van de nacht op een godverlaten kruispunt in de stad ter sprake komen. Deze week Elons eerste brief." /> Vroeger schreef men brieven. Tegenwoordig wordt er alleen nog maar gesmst. Goede vrienden Melle en Elon schrijven elkaar op Hardhoofd wekelijks brieven over zaken die anders alleen in het holst van de nacht op een godverlaten kruispunt in de stad ter sprake komen. Deze week Elons eerste brief." />
Asset 14

Beste Melle

Amsterdam, 10 september 2009

Beste Melle,

Ik weet nog wel dat ik in een ver verleden Amsterdam fel verdedigd heb tegen beschuldigingen van saaiheid en burgerlijkheid. Ik woonde toen in Boston en verlangde met weemoed naar Amsterdam. Ik verlangde naar de openheid en het veel socialere karakter van de samenleving.

Sindsdien, we kwamen toen vers van de middelbare school, hebben we gestudeerd en hebben we wat meer van de wereld gezien. Samen, alleen, op vakantie of voor een langer verblijf om wat voor reden dan ook. Het heeft me steeds weer teruggebracht naar die discussie. Ook nu weer. En langzaam maar zeker ben ik steeds meer mijn ongelijk gaan beseffen.

Ik weet nog goed dat ik toen graag in Amsterdam wilde zijn, in Amsterdam wilde leven. Ik vond Amsterdam spannend en uitdagend. Toen ik terugkwam vond ik een stukje geborgenheid in deze stad. Ik voelde me thuis. Als het lekker weer was en we voor een biertje een terras opzochten, kwamen we altijd wel mensen tegen. Dan schoven we aan of zij bij ons. En als we weer door gingen naar een volgende plek kwamen we weer andere mensen tegen en die andere mensen waren weer met andere mensen die we misschien minder goed kenden, maar zo kwamen we elkaar tegen en leek het alsof iedereen bij ons hoorde en voelde het soms alsof de stad echt van ons was en niemand ons iets kon maken.

Maar de stad heeft haar glans een beetje verloren. We komen nog steeds veel mensen tegen, want, toegegeven, Amsterdam is nou eenmaal een dorp. Maar ze geven me niet meer datzelfde gevoel. Zo af en toe komen we nieuwe mensen tegen en dan kruisen die weer een tijdje ons pad en na een tijdje verdwijnen ze weer geruisloos van het toneel. Soms vragen we ons later nog wel eens af wat er met die of die gebeurd is, maar nooit hebben we het echt over de essentie, namelijk dat ze allemaal figuranten zijn, en wij ook. Wij en al die mensen zijn verworden tot oppervlakkigheden. Vaak voel ik niet eens meer de prikkeling om me oprecht voor mensen te interesseren, want ze zijn toch allemaal hetzelfde geworden. Net als de cafés, de huiskamers, de lege plekken in het hoge gras en de straathoeken van de stad waar we in rondlopen, hebben de mensen hun glans in mijn ogen verloren en kan ik niets anders dan te wachten tot ze weer verdwenen zijn.

We trekken er nooit meer op uit, Melle. Enkel uit plichtsgetrouwheid zoeken we nog wel eens naar nieuwe plekken. Maar zelfs de nieuwe plekken voelen niet anders dan de oude. We zijn eraan gewend geraakt en hebben onze interesse verloren. Laatst zaten we bij het Prinsengrachtconcert, omgeven door het oeverloze gekakel van mensen om ons heen. Toen de zon langzaam onderging, keek ik heel even door de bomen en de mensen naar de scheve huizen, maar normaal gesproken kijk ik erlangs. Het lawaai en de platvloersheid zijn me teveel geworden.

Vroeger gaven we altijd af op die platvloersheid. We waren ironisch. Maar het is steeds erger geworden en de ironie heeft me aangevroten. Mijn verachting groeit en ik raak steeds meer vervreemd van de stad en de mensen. Amsterdam is saai geworden en haar bevolking een logge, navelstarende bende. Ik heb een nieuwe impuls nodig, voordat de kneuterigheid me verteert. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben nog steeds thuis in deze stad en zal dat altijd blijven, maar de winter duurt me hier te lang. Ik wil niet meer wakker worden in het donker. Ik wil niet meer door de regen naar huis.

Een lieve groet van je goede vriend,

Elon

P.S.: Vorige week was ik in Parijs. Parijs is alles wat Amsterdam niet is. Het is groots en meeslepend. Er is zoveel te ontdekken. Zo veel indrukken, geuren en smaken. Parijse vrouwen hebben een gratie die we in Nederland nauwelijks kennen. Ze zijn trots en fijnzinnig. Nederlandse vrouwen sloffen en sjokken maar een beetje. Ze zijn zo opzichtig. Parijs is totaal anders. Parijs is een prachtige vrouw die geruisloos de hoek omdraait en...

verdwenen is.

- volgende week het antwoord van Melle -

Mail

Elon Heymans

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

Alles Vijf Sterren: 44

Warm en comfortabel

Deze week worden onze redacteurs blij van een goede jas en muziek om mee naar bed te gaan (of juist mee op te staan). Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur denkt mee over de koers van het tijdschrift en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Eindelijk lente

Eindelijk lente

Deze week worden we blij van een fijn boek, roze k-pop en Den Bosch. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer