Asset 14

Winnaar Stoute Stift 2024

Lieselot 2

Ruben Topia won met zijn illustratie de Stoute Stift 2024, de illustratiewedstrijd die deBuren organiseert. Topia maakte een illustratie bij een erotische verhaal van Prins de Vos.

Het juryrapport: Ruben Topia kreeg de opdracht om het verhaal ‘Venus as a Boy’ te illustreren. Een verhaal over een zwoele ochtend waarin een sluimerende, prille transman zijn wellustige fantasieën en hete herinneringen projecteert op het lichaam van zijn minnaar. Hij geniet van zijn nieuwe geslacht met op de achtergrond de song ‘Venus as a boy’ van Björk.

In een tekst worden beelden opgeroepen, maar in een illustratie worden beelden getoond. Illustraties zijn in die zin explicieter dan geschreven taal. Het beeld spreekt voor zich en de verbeelding van de kijker moet hier geprikkeld worden via kleurgebruik, lijnvoering, compositie en figuratie.

Dat doet Ruben Topia met grote gretigheid. In zijn psychedelische tekening vertaalt hij de tekst haast letterlijk; woord na woord zet hij om in beeld. Het lijkt wel alsof de tekst zijn tekening illustreert.

Maar Ruben voegt een extra setting toe aan het geschreven verhaal. In de tekening staat het bed van de geliefden in een paradijselijke tuin waar slingerende planten lichaamsdelen omhelzen. Uitbarstende geslachtsdelen hebben de vorm van vulkanen en in het struikgewas verschuilen zich hitsige Playmobilfiguren. De drukke compositie doet denken aan een mandala en er hangt een broeierige hippiesfeer in deze illustratie. Maar vooral lijkt het tafereel getekend door een geile puber die zijn kleurpotloden en een doos aquarelverf heeft bovengehaald om in het poëziealbum van zijn vriend te tekenen.

De illustratie van Ruben Topia is niet modieus, maar straalt een sterke persoonlijkheid uit. Illustratoren zijn auteurs, net als schrijvers. Zij plaatsen hun persoonlijk verhaal naast de tekst zodat de combinatie van de twee elkaar versterkt. Met zijn eerlijke, drukke en wat naïeve tekenstijl weet Ruben Topia de kijker langzaam te verleiden.

Maar wat betekenen die raadselachtige cijfers toch op de hoofdkussens in het bed?

Illustrator en kunstenaar Ruben Topia woont in Den Bosch en studeerde Illustratie aan Willem de Kooning Academie in Rotterdam. In zijn composities brengt hij magische elementen uit verschillende culturen samen. Hij combineert inkttekening met digitaal design en maakt ingewikkelde kunstwerken die een weergave zijn van verwarring en chaos in de wereld. Topia haalt inspiratie uit de natuur en uit ‘tekenen als medium voor meditatie’; de synergie die wordt afgebeeld in zijn wilde geometrische landschappen is een poging om uit talloze bronnen een utopisch universum te creëren.

Winnaar Stoute Stift 2024
Eervolle vermelding: Sara Mertens

Sara Mertens illustreerde het verhaal ‘April doet wat hij wil’. In dit verhaal schuilt een te licht geklede vrouw onder de luifel van een supermarkt voor een plotse bui. Ze staat er samengedrukt tussen anonieme passanten die ook beschutting zoeken tegen de regen. Toch wordt de vrouw nat door een man die haar tegen zich aandrukt en haar flarden van T.S. Eliot’s ‘Wasteland’ toefluistert.

Sara Mertens verbeeldt deze heimelijke erotische situatie met zeer beperkte middelen. Met een klare zwarte lijn en enkele kleurvlakken traceert ze de druipende personages. Een vrouw met een overstromende paraplu voelt broeierigheid achter haar rug. Vallende regendruppels worden groeiende stengels terwijl een vrouw vloeibaar wordt onder de tastende handen van een figuur achter haar.

Een rood kleed en rode ronde tepels, lichtrode wangen, schoenen, armen, roosrode schaduwpartijen in broekspijpen en dun blauwe accenten in druppels zijn samen met de blauwe silhouetten, de enige kleuren die in deze tekening voorkomen. Of neen, er is nog wat lichtbruin in het haar van de grijpgrage minnaar en er zijn fijne spetters rondom de uitgespaarde rechthoek die symbool staat voor de luifel. De personages zijn haast geometrisch getekend maar de blik van de rode vrouw, de lach van het lustobject en de handen van de opdringerige vrijer maken het tafereel toch levendig.

Deze bedrieglijk eenvoudige tekening is eigentijds, viel op en wist de jury veel te vertellen.

Juryleden van de Stoute Stift waren: Suzanne Tromp (Chef Illustratie Hard//hoofd & WePresent - WeTransfer), cartoonist Steve Michiels, illustrator Marjolein Schalk (artistiek leider Wobby.club) en kunstenaar, schrijver en storyteller Guus Møystad.

Mail

Redactie

Ruben Topia wordt beïnvloed door oude culturen, psychedelische ceremonies en de menselijke natuur. Hij won de Stoute Stift 2024.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer