Asset 14

David moet uitkijken

David moet uitkijken

‘David moet uitkijken’, zegt de vader van David tegen de moeder van David.
‘Ik denk dat David dat zelf ook voelt’, zegt de moeder van David.
‘Ze is negentien, hè Annechien. Negentien. Dan koop je net je eerste beha. David viert over twee maanden zijn zesendertigste verjaardag. Zesendertig. Dat is een verschil van..’
‘Een yoghurtshake’, die met bramen graag.’ Annechien heeft de serveerder opgemerkt. Snel bestelt de vader van David een espresso.
‘Een dubbele’, fluistert hij, alsof hij het alweer over leeftijd heeft.
‘…een verschil van zeventien jaar. Zeventien!’
Annechien zucht. ‘Ik kan rekenen Frank.’

Ik herken deze mensen. Ze behoren tot de categorie ‘gescheiden ouders van volwassen kinderen’. Mensen uit deze categorie zijn in een café gemakkelijk op te merken. Ze zijn vertrouwd met elkaar maar doen toch een tikkie onwennig. Ze zijn nieuwsgierig maar stellen elkaar geen vriendschappelijke vragen. Sinds de kinderen het huis uit zijn hebben ze geen reden meer elkaar regelmatig te zien, maar als er iets aan de hand is weten ze instinctief dat ze elkaar op moeten zoeken.

‘Hij is er tegen mij heel open over’, zegt Annechien. Ze lepelt de bramen uit haar shake.
‘Daar gaat het niet om’, zegt Frank. ‘Hij is tegen mij ook open. Je weet hoe David is. Juist die openheid maakt hem zo weinig weerbaar.’
‘Weinig weerbaar? David is een beer! Die weet wat hij doet.’
‘O ja? Denk je dat? Vraag dat maar eens aan dat meisje.’
‘Sofie, Frank, ze heet Sofie. Ze schijnt politicologie te studeren en programmamaakster te zijn bij een filmhuis.’

Ik schat ze beide eind zestig maar nog lang niet aan pensioen toe. Ze hebben hun agenda’s op tafel liggen. Zouden ze een lijstje hebben opgesteld met gespreksonderwerpen? Zouden ze meer kinderen hebben? Ik neem aan dat ze hun gemeenschappelijke rekening al lang geleden hebben opgezegd, maar dat weet je nooit bij gescheiden ouders van volwassen kinderen. Geen categorie waarin mensen zo dichtbij en tegelijkertijd zo ver van elkaar verwijderd zijn.

Frank zucht en draait zijn koffiekopje in het rond. ‘Ik hoopte dat we misschien binnenkort grootouders zouden worden’, fluistert hij. ‘Maar ik denk dat Sofie – ’, hij spreekt de naam uit met een gek stemmetje en opgetrokken wenkbrauwen ‘– daar nog niet helemaal aan toe is.’

Op dat moment kijkt hij mijn kant op en duik ik in mijn telefoon. Mijn ouders behoren ook tot deze categorie, zouden zij net als Frank en Annechien in een café dit soort zaken met elkaar bespreken?
Mam! stuur ik mijn moeder. Als ik nu iets opvallends deed hè. Als ik nou bijvoorbeeld zomaar iets zou krijgen met een man van twintig jaar ouder. Zou jij het daar dan met papa over gaan hebben?
Ze is online en typt: Heb jij iets met een man van twintig jaar ouder????
Ik pak de dingen met mijn moeder altijd net verkeerd aan. Ik leg uit dat het hier om een hypothetische situatie gaat. Mama typt: Ik zou ‘m wel willen ontmoeten dan, die man. En papa ook denk ik. En daarna zouden we misschien een beetje roddelen. Maar wel leuk roddelen hoor!!! Ze sluit af met emoticons van een lachende maan, een bos tulpjes en een tomaat.

Annechien buigt naar voren en sist iets naar Frank. Ik kan het niet helemaal verstaan maar volgens mij zegt ze dat hij niet alleen maar aan zichzelf moet denken. Misschien fluistert ze er ook nog achteraan dat hij een egoïst is die niet met zijn tijd meegaat. Maar het kan ook zijn dat ze hem begrijpt en dat ze samen even rouwen om de kleinkinderen die nog niet gaan komen. Kan allebei. In de categorie gescheiden ouders van volwassen kinderen is eigenlijk alles mogelijk.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer