Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'
Column: Hoera?

Hoera?

Column

Tekst Iduna Paalman &
Beeld Daphne Prochowski

Ook in de supermarkt is het heerlijk avondje gekomen. Hoor wie klopt daar kinderen in plaats van Sky radio, de kassajongens en -meisjes dragen een fluwelen muts met veer. De rij komt tot de vriesvakken, zo veel mensen die nog snel iets moeten kopen. In mijn hoofd schiet een scène voorbij uit een bekende sinterklaasfilm, waarin een vader een cadeautje voor zijn kind haastig en bij gebrek aan inpakpapier met aluminiumfolie omwikkelt. Wat doen we onszelf aan, denk ik.
‘Kijk eens, kijk eens,’ mompelt de man voor mij in de rij ineens. Hij wijst naar een schap met knuffelpietjes. De pietjes hebben gekleurde gezichtjes. ‘Die koppen, wat een circus hè? Nu zijn ze geel en paars. Hoera.’

Even ben ik in de war. Is deze man echt blij? Is zijn opmerking spottend bedoeld? Is dit verstopte boosheid? Ik besluit van het meest hoopvolle uit te gaan en antwoord: ‘Ja, fijn hè? Ik ben heel blij dat de verandering steeds zichtbaarder wordt. Ik vind ze superleuk, die gele en paarse pietjes.’ Ik lach er breed bij. Daar raakt de man weer van in de war. Ik zie hem denken: meent ze dit? Of bedoelt ze dit spottend?

Als ik thuiskom heb ik spijt dat ik niet met de man in gesprek ben gegaan. Dat we niet duidelijker tegen elkaar hebben gezegd wat we vonden. Want ik kom het vaker tegen: mensen die hun gevoelens onder zo’n dikke laag vrolijk-vage spot verstoppen dat je nauwelijks meer kunt horen wat ze écht bedoelen.

Als mensen wel oprecht en onverbloemd zeggen wat ze vinden, is mijn reactie dan ook vaak schrikachtig. Alsof ik dat niet meer gewend ben. Ik moet denken aan een recente Facebookpost van iemand die ik graag mag. Hij deelde een artikel met de titel: Sinterklaasfeest is een groot volkstoneel en gaat niet over een katholieke heilige en een slaafse Moor. In zijn post citeerde hij erbij uit het artikel: ‘Door Sint en Piet tot die stereotypen te herleiden, miskennen we hun historische voorgeschiedenis en worden we ongevoelig voor het feit dat de dualiteit die ze verbeelden in elk van ons schuilt. Ongeacht onze huidskleur.’

Daaronder barstte een discussie los tussen mensen die elkaar hun vrienden noemen. Ik schrok niet van de discussie an sich, die was te verwachten. Ik schrok ook niet van wat er gezegd werd; de standpunten kennen we. Ik vond het goed dat die werden gedeeld. Het was in mijn ogen een dwaas artikel dat heel duidelijk aan allerlei zaken voorbij ging, en dat zo helder te voelen, sterkte me. Waar ik van schrok was dat het vrienden waren die daar met elkaar in discussie gingen. Geen schreeuwende hooligans met rauwe eieren voor dappere activisten, maar lieve, leuke mensen die elkaar ongenadig scherp en bij vlagen snauwend lieten zien hoe het zat.

Eerst dacht ik: wat een nare discussie. Moet die toon nou zo? Wees eens lief voor elkaar. Maar nu zit ik op de bank, het heerlijk avondje trappelt op het dak en ik denk aan de man in de rij van de supermarkt. Ik heb nog steeds geen idee hoe hij denkt over racisme, over tradities aanpassen omdat ze kwetsend en onhoudbaar zijn. Nu denk ik: als we ook met supermarktburen, met familieleden en met goede vrienden oprecht snauwende discussies durven voeren, weten we dat er echt iets kan veranderen.


We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe. Word kunstverzamelaar
Deel
Iduna Paalman (1991) is Hard//hoofdcolumnist. Haar poëzie en korte verhalen verschenen o.a. in De Gids, Het Liegend Konijn en NRC Handelsblad. Ook schrijft ze voor het toneel en werkt ze als docent. // iduna@hardhoofd.com
Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.
b
a
a

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun Hard//Hoofd