Dit jaar is het precies tien jaar geleden dat onze eerste Tip verscheen. In 2009 schreven we over de lieve oma die in haar gebrekkige Engels bestellingen opnam. Sinds dit eerste advies zijn we onze lezers blijven wijzen op alles in het leven dat aan te raden valt. Honderden tips kregen jullie van ons en nog steeds blijkt er genoeg over te zijn om aan te bevelen.
Als schrijver en lezer van de tips die hier wekelijks verschijnen, vind ik het niet verwonderlijk dat de rubriek al zo lang bestaat. Ook ik laat me graag adviseren door mensen met kennis of personen van wie ik vermoed dat ze beschikken over goede smaak. Hoe klein een tip ook mag lijken, het realiseren van een advies impliceert altijd een verbetering. En wie wil er nu geen beter leven?
Zo besloot ik op een avond die om een troostmaal vroeg risotto te maken. Samen roeren in een pan met rijst bleek inderdaad helend te werken. Ook de tip om naast elkaar te zitten in restaurants pas ik nog vaak toe. Een ander advies dat ik graag las ging over elkaar een ex gunnen. De schrijver van de tip had natuurlijk gelijk: het is niet nodig om een ex totaal uit je leven te wissen. Ik dacht het met hem eens te zijn, tot ik met mijn eigen geliefde over dit onderwerp sprak (hij is zelf ook nog bevriend met zijn ex). Nu het advies betrekking had op mij, bleek het plots lastiger om de tip op te volgen en hem zijn ex te gunnen.
Naar de tips van vreemden blijf ik verlangen, terwijl persoonlijke adviezen me eerder lijken af te schrikken. En dat is vreemd. Niet onzeker worden van exen, toch echt eens een andere baan zoeken of een ruzie uitpraten - ik heb altijd wel een excuus om de adviezen van vrienden niet aan te nemen. Hoe vaker ze me zeggen dat ik iets gewoon moet doen, hoe harder ik roep dat het geen zin heeft, om wel tien redenen. Maar ik weet dat ze gelijk hebben.
Zou het komen omdat het meer moeite vereist om adviezen van vrienden te realiseren? Of omdat ze het merken wanneer je hun goed bedoelde raad niet nakomt? Een eenduidige verklaring kan ik niet geven en is wellicht ook niet van belang, maar opvallend is het wel. Want zou het niet veel logischer zijn om advies aan te nemen van de mensen die je het best kennen? Juist zij zouden je leven immers kunnen verbeteren.
De tip die ik je dan ook mee zou willen geven, is om toch vaker naar de tips te luisteren van de mensen die je echt kennen. Je ouders hebben meestal gelijk, net als je beste vrienden en je geliefde. De adviezen die ze je geven zijn volledig belangeloos: ze hoeven je niet te overtuigen, er is niets om te verkopen, ze willen alleen dat het goed met je gaat. En hoewel ik voor velen van jullie een vreemde ben, wil ik dat ook.
