Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'Wat maakt je blij?'
Funda: gluren bij de buren
✩✩✩✩✩
Eva van den Boogaard
'Niets is zo leuk als bij mensen naar binnen gluren. Dat doe ik als ik in de schemering naar de supermarkt loop en me een hoedje schrik als iemand ineens van binnen naar buiten kijkt en met een ferm gebaar de gordijnen dichttrekt. Er zijn efficiëntere manieren om de voyeur uit te hangen, namelijk op Funda. Als je net zoals ik niet meteen in een spontane dip wilt belanden omdat je al dat moois toch nooit kan betalen, kun je gebruik maken van het Instagram-account Funda's Finest. Hierop zie je de meest geweldige (want: vreemde, ongelukkige, lelijke, mooie, afgeragde) taferelen in huizen die te koop staan. Zolders vol plastic zakken, te gekke badkamers, knalroze banken, hysterische vloerbedekking: het passeert allemaal de revue. Stillevens van het Nederlandse interieur om je gluurhart bij op te halen.'
Brassaï: meer dan zoete plaatjes van Parijs
✩✩✩✩✩
Anouk Evertse
'Hoewel ik Parijs misschien wel de mooiste stad ter wereld vind, was ik niet van plan om naar de expositie van Brassaï in Foam te gaan. Ik kende zijn bekendste foto’s: beelden in zwart en wit van de Seine bij nacht en geliefden in een bar. Mooi, maar niet heel spannend - Parijs heeft immers weinig nodig om goed op de foto te staan. De moeder van mijn vriend stelde voor om de expositie toch te bezoeken. Op donderdagavond bekeken we samen de nachtelijke portretten van Parijs, die meer bleken te bevatten dan opgedofte geliefden. Aan een bar zaten naakte vrouwen en langs de oever van de Seine lag een lijk. In het licht van de lantaarns leken de straten bijna iets duisters te hebben. De foto’s van Brassaï zijn gedurfder dan ik had gedacht, zeker voor beelden van bijna honderd jaar oud. Brassaï toont ons een stad die meer is dan een monument, maar ook een kunstenaar die oog heeft voor het donker.
Brassaï is nog tot 4 december te zien bij Foam.'
Catastrophe: de schaamte voorbij
✩✩✩✩✩
Ruby Sanders
'Je hebt vast weleens iemand binnen een specifieke context ontmoet en in die hoedanigheid in je telefoon opgeslagen. Een eenmalig contact of iemand die je in maar één setting kan plaatsen (in mijn telefoon zie ik 'Remco kaartje Museumnacht', 'broer Vishal Suriname', 'Beth Book Club' en 'Joanie Hardlopen'). Dat wordt grappig als je iemand vijf jaar later nog steeds kent, vrienden bent geworden, of geliefden zelfs. In de Britse serie Catastrophe zet de lompe Rob onenightstand Sharon, die hij in een Londense bar ontmoet, in zijn telefoon als 'Sharon London Sex'. Dat verschijnt nog steeds op het schermpje wanneer zij 3,5 jaar later, zwanger van hun tweede, belt als de vliezen gebroken zijn. Dat hij niet kan opnemen omdat hij du moment wordt ontslagen vanwege een uit de hand gelopen flirt op zijn werk, is voor later zorg. Het uitgangspunt van Catastrophe is simpel: het nachtelijke avontuurtje van de grofgebekte Ierse lerares Sharon en de Amerikaanse ex-alcoholist Rob eindigt in een zwangerschap, Rob besluit te blijven en samen maken ze er het beste van. De grappen zijn soms flauw, vaak vies en alle personages zijn volkomen de schaamte voorbij. En toch is de serie oprecht, de emoties herkenbaar en de feilbaarheid van de karakters even grappig als ontroerend.'
Beeld:
1. Couple in a Café, near Place d'Italie, c. 1932 © Estate Brassaï Succession, Paris
2. Streetwalker, near Place d'Italie, 1932 © Estate Brassaï Succession, Paris
