Asset 14

Vrees de cocon niet

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons.

Aan tafel, gevaccineerd. Ik zit rustig dertig te zijn. Ik fantaseer dat ik een aangespoelde potvis ben. Dat mijn vrienden me betraand opblazen en de stukken die uit de hemel vallen, opvangen met een net. Iemand spreekt.

Een klein varken likt voer op van de stoel van een Tesla. Waar zag ik het? Wie stuurde het me? Het is blijven hangen. Ik deins mentaal weg voor interactie, heb vaag heimwee naar de geurkaars die thuis op me wacht. Misschien kan ik thuis ook dat plaatje vinden. Ik verlang ernaar.

Je hoeft tegenwoordig maar een stap buiten de deur te zetten voordat iemand over bitcoins begint

Ergens ver weg, aan de andere kant van de tafel, doet iemand uit de doeken wat een NFT is, spuugt spetters natuurwijn over de tafel, mijn handen. Ik vorm een diffuse gedachte over besmetting. Vervolgens reflecteer ik op mijn eigen onverschilligheid. Nu zegt hij iets over Jeff Bezos. Ik hoor mezelf ademen. Wat vindt hij van mij? Ik word waargenomen en huiver.

Hij onderbouwt grondig dat [buurt die ik niet zal onthouden] eigenlijk echt een leuke plek is om te wonen. Dat je dat niet zou verwachten. Ik vraag me af of ik een draaiduizeling voel aankomen. Je hoeft tegenwoordig maar een stap buiten de deur te zetten voordat iemand over bitcoins begint.

Ik denk aan baby's in het park. Hun onschuld. Hoe ze over het gras rollen, etc. Ik denk aan Clarice Lispector die haar bed in brand steekt met een sigaret. Ik ben blij dat ik niet ook nog aangeschoten ben. Iemand in veganistische sneakers vertelt me nu dat het minder moeilijk is om een hypotheek te krijgen dan je zou denken.

Op de wc lees ik hallucinerend lang een wiki over flagellanten, koop ik onderbroeken op ASOS. Ik bedenk dat ik al lang niet in een kathedraal ben geweest. Ik mis de geur van wierook. De afwezigheid van een toilet. Iemand vertelde me eens over een oord waar je voor honderd euro met een raketwerper op een koe kan schieten. Of een ander dier. Hoeveel zou het kosten om nooit meer verveeld te zijn?

Buiten wankelen we onwennig, glimlachen we naar het zwaard boven ons hoofd

Ik overweeg mijn bestaan terwijl ik mijn handen was. Ik wacht op een goede bui. Ik aanvaard de huidige. Als ik thuiskom verwijder ik Instagram van mijn telefoon en raak tegen beter weten in geïnspireerd door de jasmijn die de voordeur dreigt te overwoekeren. Ik bedenk een nieuw leven.

Een leven waarin niemand me uitlegt wat sportvasten is tenzij ik dat helemaal zelf google. Waarin ik soms vergeet hoe mijn eigen stem klinkt en schrik als ik spreek. Een leven waarin ik in slaap val met podcasts over sektes, waarin mijn dorstige mond continu is gevuld met lauwe thee. Een leven vol fermentatie en verlangen. Weinig geld. Meer zorgen. Alle tijd.

Een verdwaasd dwalen tussen de dingen, in stilte. Buiten wankelen we onwennig, glimlachen we naar het zwaard boven ons hoofd, glijdt binnenkort een enkele traan over onze collectieve wang wanneer we weer de hete adem van onze medemens in het gezicht voelen in een propvolle sprinter. Ik knijp mijn ogen dicht en voorzie een terugkeer naar mijn cocon. Het is zo makkelijk om te liggen, zo moeilijk om een boek vast te houden. Vrees de cocon niet: ze is nog warm.

Beeld: Artem Gavrysh via Unsplash.

Mail

Rijk Kistemaker (1991) kijkt film, schrijft, denkt veel na over het internet en leest vaak allerlei boeken door elkaar. Hij studeerde kunstgeschiedenis en cultural analysis en houdt van memes en de recente restauratie van Het Lam Gods.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer