Asset 14

Vrees de cocon niet

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons.

Aan tafel, gevaccineerd. Ik zit rustig dertig te zijn. Ik fantaseer dat ik een aangespoelde potvis ben. Dat mijn vrienden me betraand opblazen en de stukken die uit de hemel vallen, opvangen met een net. Iemand spreekt.

Een klein varken likt voer op van de stoel van een Tesla. Waar zag ik het? Wie stuurde het me? Het is blijven hangen. Ik deins mentaal weg voor interactie, heb vaag heimwee naar de geurkaars die thuis op me wacht. Misschien kan ik thuis ook dat plaatje vinden. Ik verlang ernaar.

Je hoeft tegenwoordig maar een stap buiten de deur te zetten voordat iemand over bitcoins begint

Ergens ver weg, aan de andere kant van de tafel, doet iemand uit de doeken wat een NFT is, spuugt spetters natuurwijn over de tafel, mijn handen. Ik vorm een diffuse gedachte over besmetting. Vervolgens reflecteer ik op mijn eigen onverschilligheid. Nu zegt hij iets over Jeff Bezos. Ik hoor mezelf ademen. Wat vindt hij van mij? Ik word waargenomen en huiver.

Hij onderbouwt grondig dat [buurt die ik niet zal onthouden] eigenlijk echt een leuke plek is om te wonen. Dat je dat niet zou verwachten. Ik vraag me af of ik een draaiduizeling voel aankomen. Je hoeft tegenwoordig maar een stap buiten de deur te zetten voordat iemand over bitcoins begint.

Ik denk aan baby's in het park. Hun onschuld. Hoe ze over het gras rollen, etc. Ik denk aan Clarice Lispector die haar bed in brand steekt met een sigaret. Ik ben blij dat ik niet ook nog aangeschoten ben. Iemand in veganistische sneakers vertelt me nu dat het minder moeilijk is om een hypotheek te krijgen dan je zou denken.

Op de wc lees ik hallucinerend lang een wiki over flagellanten, koop ik onderbroeken op ASOS. Ik bedenk dat ik al lang niet in een kathedraal ben geweest. Ik mis de geur van wierook. De afwezigheid van een toilet. Iemand vertelde me eens over een oord waar je voor honderd euro met een raketwerper op een koe kan schieten. Of een ander dier. Hoeveel zou het kosten om nooit meer verveeld te zijn?

Buiten wankelen we onwennig, glimlachen we naar het zwaard boven ons hoofd

Ik overweeg mijn bestaan terwijl ik mijn handen was. Ik wacht op een goede bui. Ik aanvaard de huidige. Als ik thuiskom verwijder ik Instagram van mijn telefoon en raak tegen beter weten in geïnspireerd door de jasmijn die de voordeur dreigt te overwoekeren. Ik bedenk een nieuw leven.

Een leven waarin niemand me uitlegt wat sportvasten is tenzij ik dat helemaal zelf google. Waarin ik soms vergeet hoe mijn eigen stem klinkt en schrik als ik spreek. Een leven waarin ik in slaap val met podcasts over sektes, waarin mijn dorstige mond continu is gevuld met lauwe thee. Een leven vol fermentatie en verlangen. Weinig geld. Meer zorgen. Alle tijd.

Een verdwaasd dwalen tussen de dingen, in stilte. Buiten wankelen we onwennig, glimlachen we naar het zwaard boven ons hoofd, glijdt binnenkort een enkele traan over onze collectieve wang wanneer we weer de hete adem van onze medemens in het gezicht voelen in een propvolle sprinter. Ik knijp mijn ogen dicht en voorzie een terugkeer naar mijn cocon. Het is zo makkelijk om te liggen, zo moeilijk om een boek vast te houden. Vrees de cocon niet: ze is nog warm.

Beeld: Artem Gavrysh via Unsplash.

Mail

Rijk Kistemaker (1991) kijkt film, schrijft, denkt veel na over het internet en leest vaak allerlei boeken door elkaar. Hij studeerde kunstgeschiedenis en cultural analysis en houdt van memes en de recente restauratie van Het Lam Gods.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer