Asset 14

Naast elkaar zitten

Tip: Naast elkaar zitten 1

Sommige mensen zijn van mening dat je in een publieke eet- of drinkgelegenheid het beste tegenover elkaar kunt zitten. Deze mensen hebben het mis. Laat je niet in de war brengen door het feit dat de publieke opinie aan hun kant lijkt te staan. Het idee dat je in een café of restaurant tegenover elkaar moet zitten, is een grote misvatting in onze cultuur.

Bij welke andere gelegenheden zitten mensen ooit recht tegenover elkaar? Bij sollicitatiegesprekken, gesprekken bij de politie of de Immigratie en Naturalisatiedienst. Bij het jaarlijkse functioneringsgesprek met je baas waar je handpalmen al bij voorbaat van gaan zweten, bij de huisarts aan wie je moet opbiechten dat het inderdaad misschien wel zou kunnen dat je een soa hebt. Bij je ouders, als het tijd is voor een serieus gesprek. Situaties die niemand vrijwillig opzoekt.

In mijn lievelingscafé staat een lange leren bank met tafeltjes erlangs, zodat alle cafégangers naast elkaar op een rijtje zitten. Dat klinkt ongezellig, want de publieke opinie dicteert dat je elkaar constant in de ogen moet kunnen staren om betekenisvol samen te kunnen zijn. Maar ik strijk juist op die lange bank neer als er serieuze gesprekken met kans op tranen gevoerd moeten worden met mijn beste vriendin, of tijdens dates met mijn nieuwe liefde, of als die nieuwe liefde en ik allebei een schrijfdag hebben maar wel samen willen zijn. Of ik zit er in mijn eentje, wanneer ik het risico wil lopen om met een vreemde in gesprek te raken.

Sinds mijn kennismaking met deze bank gaat mijn voorliefde voor naast elkaar zitten zo ver dat ik er op sta om zelfs in restaurants naast mijn gezelschap plaats te nemen. De verbaasde blikken van de bediening neem ik op de koop toe.

Want naast elkaar zitten betekent dat je samen een uitzicht deelt. Dat je ongegeneerd andere gasten kunt bespieden zonder dat een van de twee zich in rare bochten hoeft te wringen. Het betekent je samen kunnen verheugen over de manier waarop dat mooie meisje met de zwarte krullen haar eten gulzig naar binnen schrokt, of over de fenomenale wenkbrauwen van de man aan de bar in het geruite overhemd. Naastelkaarzitters hoeven alleen een half lachje en een blik te volgen om elkaars medeplichtige te worden.

Naast elkaar zitten betekent dat je je hart kunt openrijten zonder je naakt en bekeken te voelen. Je iemands blik kunt opzoeken als je daar zin in hebt, en ‘m ook kunt ontwijken zonder dat dat als een statement voelt. Je je hoofd op iemands schouder kunt leggen als de woorden even op zijn.

Naast elkaar zitten betekent ook: dat je dat moment met een nieuwe geliefde waarbij iedere aanraking elektrisch geladen is, schaamteloos kunt uitbuiten. Je dijbeen heel voorzichtig het dijbeen van de ander laten raken. In iemands hand knijpen terwijl je allebei in een krant of boek verzonken bent. Een hint van parfum of lichaamsgeur opvangen. Iemand die zachtjes in je oor praat om de muziek te overstemmen.

Ik wens iedereen dit toe.

 

Mail

Sarah van Binsbergen is Hard//hoofdredacteur, antropoloog, journalist. // sarah@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer