Asset 14

Wees talentloos

Wees talentloos

We vonden elkaar via een app. Na haar doeltreffende openingszet waren er nog maar drie berichten nodig om tot een (1) activiteit, (2) plaats en (3) tijd te komen. Pas toen we eenmaal samen op een terras aan een biertje nipten, vroeg ik haar hoe ze haar dagen sleet.

Met illustreren én met schrijven, vertelde ze. Ik biechtte op dat ik ook iemand was die graag schreef, en van dat schrijven best meer werk zou willen maken. Maar er was altijd die vraag die me dwarszat: ‘Heb ik daar wel genoeg talent voor?’

‘Ik geloof niet in talent,’ zei ze.

Ik trok mijn allervriendelijkste ‘Oh, leg uit?’-gezicht.

‘Talent doet er niet toe. Oefenen doet ertoe. Mensen die we talentvol noemen, hebben de tijd en ruimte gekregen, of genomen, om te oefenen. Mensen die we als minder talentvol zien, hebben minder tijd gehad. Ik denk dat iedereen kan tekenen of schrijven, als je maar oefent. Zo simpel is het.’ 

Als bewaker van de goede, gevestigde orde, liet ik dat niet zomaar over mijn kant gaan. Wanneer we de scheiding tussen de talentvollen en de talentlozen afschaffen, zijn we nog maar een paar stappen verwijderd van het in elkaar donderen van het hele sociale systeem. Dus bracht ik ertegenin dat er toch mensen moeten zijn die nooit goed worden in schrijven, hoeveel ze ook oefenen?

Ze zette haar biertje op tafel en leunde achterover. ‘Maar hoe weet je dat, of iemand goed kan schrijven of niet?’

Aarzelend, omdat er al een voorgevoel opkwam over waar dit socratische vraaggesprek ons naartoe zou leiden, antwoordde ik dat je dat alleen kunt weten als iemand schrijft – als iemand oefent.

‘Exactly,’ zei ze met weinig moeite haar triomf te verhullen. ‘En als het niet goed is wat iemand schrijft of maakt, weet je nooit of het komt omdat iemand geen talent heeft, of niet genoeg heeft geoefend. De vraag die er echt toe doet is: geniet je van het schrijven? Vind je het leuk te oefenen?’ Ze nam een slok van haar bier en voegde eraan toe: ‘Als je oefent, kan dat wat jij talent noemt er altijd nog achteraan komen.’

Ook ik nam een slok van mijn bier, keek over het terras, volgde met mijn blik de koplampen van een auto die over de straat voorbijgleden. Had ik schrijftalent kunnen kweken als ik alle energie die ik heb gestoken in gepeins over of ik voor het schrijven in de in de wieg was gelegd, had besteed aan het schrijven zelf? Ik bracht mijn blik terug naar de andere kant van de terrastafel, vanaf waar zij me nog steeds triomfantelijk zat aan te kijken.

‘Easy as ABC,’ zei ze.

'Ja', zei ik, ‘Easy as ABC.’

Mail

Wolter de Boer is gefascineerd door de vele, ondoorgrondelijke aspecten van de menselijke geest. Hij studeert Klinische Psychologie en Medische Antropologie aan de Universiteit van Amsterdam en is in het bijzonder geïnteresseerd in de rol van psychologie en psychiatrie in de maatschappij.

Carmen Frontera is een illustrator met Valencia als haar thuisbasis. In haar werk gebruikt ze heldere kleuren, en laat ze zich inspireren door de alledaagse verwachtingen die mensen koesteren. Ze werkt vanuit een feministisch perspectief en toont haar karakters het liefst in hun alledaagsheid in een genre-neutrale esthetiek. Naast haar illustratiewerk doet ze een master in Creative Writing aan de University of Hull (VK).

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer