Asset 14

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Toen ik klein was, wanneer ik allang moest slapen, maakte ik schetsen bij het licht van de gang. Ik stelde mij voor hoe mijn kamer opnieuw en opnieuw moest worden ingericht en welke constructies ik wilde bouwen. Ik had mijzelf overtuigd dat zodra mijn kamer precies zou zijn zoals ik wilde, ik mij goed zou voelen, overkomen met rust, tevredenheid en zelfvertrouwen. Het lege gevoel zou opgevuld worden en de somberheid zou wegtrekken. In mijn roze ingebouwde stapelbed zou ik mij veilig voelen en het zou niet uitmaken dat er eerder die dag iets te hard naar mij was geschreeuwd.

Wat ik zelf ook wel wist, maar op dat moment wegduwde, was dat de perfecte omstandigheden wellicht even zouden helpen, maar dat het gevoel van tevredenheid niet zou blijven. 

Op een slechte dag haal ik vijftig tulpen of drie stukken taart bij die ene patisserie uit mijn jeugd

Inmiddels ben ik niet meer bezig met het interieur van mijn kinderkamer, maar koop ik het perfecte slacouvert of een roze bril om mij te forceren het leven wél positief in te zien. Op een slechte dag haal ik vijftig tulpen of drie stukken taart bij die ene patisserie uit mijn jeugd, in de hoop dat ik mij dan beter of überhaupt iets voel. Vervolgens zit ik enkele dagen later toch in tranen bij mijn psychotherapeut terwijl ik vertel dat het sombere gevoel maar kort wegbleef.

Ik realiseerde me dat wanneer de storm gaat liggen en alles relatief soepel verloopt, dat niet betekent dat je je automatisch goed voelt. Dit was voor mij hetzelfde als erachter komen dat ijs plotseling niet koud is, volledig onverwacht. Jarenlang geloofde ik dat als de veranderingen waar ik o zo op hoopte werkelijkheid werden, mijn depressie en PTSS ook als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen. 

Nu leer ik ermee te leven. Ik leer te accepteren dat er niet altijd een reden hoeft te zijn om overkomen te zijn met verdriet. Net zoals ik nog steeds altijd veranderingen in mijn leven wil, zal ik ook altijd periodes hebben waar ik het licht aan het einde van de tunnel heb gedoofd. Het kost jaren en het lukt ook niet altijd, maar het enige waar ik op kan hopen en vooral ook voor kan vechten, is dat de periodes steeds korter zijn en verder uit elkaar liggen.

Alles om de diepe dalen zachter te maken, want ik weet dat ik er niet daardoor uitkom, maar het herinnert mij eraan dát ik eruit kom

Dat er in die periodes ten overvloede bloemen in vazen in mijn kleine kamer staan of stapels boeken worden bezorgd is oké. Zolang het gepaard gaat met het besef dat het als korte termijn verzachting van de pijn fungeert en niet als oplossing of medicijn. 

Dus koop die bonbons, de bekraste lp-plaat van The Sound of Music en huil heel hard over een leeg terras bij een familierestaurant. Alles om de diepe dalen zachter te maken, want ik weet dat ik er niet daardoor uitkom, maar het herinnert mij eraan dát ik eruit kom.

Wellicht dat op een dag veel te duur chocolademelkpoeder wel al het leed op de wereld voor langer dan drie minuten doet vergeten.

Beeld: Devon Janse van Rensburg via Unsplash.

Mail

Shulamit Lowensteyn (’00) is fervent feminist, inwoner van Amsterdam en schrijft. 

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer