Elke schrijver moet er af en toe aan geloven: writer’s block. Terwijl je vanmorgen onder de douche stond wist je nog zeker dat dit je allerbeste idee ooit was, nu je klaarzit in de typehouding lijken alle woorden plotseling opgedroogd. Pesterig knippert de cursor in het witte vlak op je beeldscherm. Wat als het dit keer echt niet gaat lukken?
Iemand gaf me ooit een tip tegen writer’s block die ik altijd heb onthouden. ‘Je neemt jezelf gewoon te serieus’, wist deze wijze persoon (oké, ik geef toe, het was mijn moeder) me te vertellen. ‘Je denkt dat je zo belangrijk bent, dat de wereld vergaat als jou iets niet lukt. Maar die gaat gewoon door. Denk daar maar eens aan, maak jezelf en je projecten zo klein mogelijk, en als je alles zo klein hebt gemaakt dat het allemaal niets meer uitmaakt, zul je zien dat het vanzelf gaat.'
Mooi gesproken, maar zo makkelijk gaat dat niet. Niet omdat mijn moeder niet voor 100% gelijk heeft, maar omdat ik het simpelweg vertik. Want verdorie, ik vind mezelf wel belangrijk! Ik wil die dingen die ik goed wil doen écht goed doen. En ik ben er inderdaad van overtuigd dat de wereld vergaat als ik er niets van bak, in ieder geval mijn wereld. Maar juist door die gedachte zet ik mezelf op slot.
Toch ontdekte ik kort geleden iets waardoor het me eindelijk gelukt is om mezelf te relativeren, uit nogal onverwachte hoek. Mijn remedie tegen writer’s block heet Life After People, en is geproduceerd door History Channel.
Het Empire State Building dat op desastreuze wijze ter aarde stort. Autoskeletten die versmelten met het landschap. De Brooklyn Bridge die al na honderd jaar zonder menselijk onderhoud in de East River verdwijnt. Of misschien wel het meest tragische: de grote bibliotheken der aarde, waar onze kennis en literatuur langzaam aangevreten wordt door minuscule organismen. Life After People laat zien, wat er zou gebeuren wanneer onze zelfingenomen soort de aarde niet meer zouden bevolken. De serie is voorzien van een dramatische geluidsscore waarbij die van Lord of the Rings in het niet valt, maar als je dat kan negeren is het ongelooflijk interessant om te zien. En, belangrijker dan dat: het heeft iets onverwacht kalmerends om alles waar wij mensjes zo hard voor werken, langzaam tot as te zien vergaan, terwijl de wereld gewoon doorgaat.
Zit je op dit moment aan te hikken tegen je scriptie? Het manuscript dat je literaire doorbraak moet worden? Of gewoon dat zoveelste artikel? Misschien moet je dan ook eens een afleverinkje proberen. Kijk toe terwijl termieten, miroben en ander gespuis onze plek op aarde innemen en realiseer je: je bent maar een miezerig onderdeeltje van het heelal. Niets wat je doet, doet er werkelijk toe. Laat je doordringen van die gedachte, haal diep adem, en schrijf dan dat stuk af, alsof je leven ervan afhangt.
