In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren.
pantser
bladeren bedekken maar daar is alles mee gezegd
al tijgerend door vuistdikke modder doe je een schietgebedje
kort en zakelijk, lieve God, sorry dat ik letterlijk nooit tegen je praat
but I could really use some help right now
thuis heb je kussens geprobeerd
veren, piepschuim, Nokia 3310’s
je vroeg me je te slaan met een bamboestok
zei dat het wereldrecord planken op meer dan negen uur stond
nam uiteindelijk niets mee
je voelt gekrioel tussen je benen
honderden paren facetogen staren je vragend aan
ik haat dat mensen je verbeteren wanneer je een geleedpotige een insect noemt
ik haat dat ook ik een betweter ben
dat mensen zeggen dat er een verschil is tussen boekenkennis
en die van de straat
dan vermanend naar de stapel boeken
in je armen kijken
je hoornen bril
er wordt gefluisterd dat je zult smelten in de regen
ik spuit insectenspray in hun monden maar klopt het
niet, liefste, zijn wij niet van suiker?
trokken wij niet gillend slakken van opgooitentjes?
suffer kan het eigenlijk niet: je rende weg en viel in een gat in de grond
een opgespannen net met bladeren erop
alsof je geen tekenfilmobsessie hebt, personages niet in gaten
zag vallen, dat was je enige voorbereiding, de anderen
zullen niet begrijpen hoe goed je voorbereid bent, zei je nog
om de feiten kun je niet heen:
je huid is zacht en gevoelig voor scherpe objecten
je smeert hem elke dag in met Nivea en Zwitsal
in de zomer bescherm je hem tegen ultraviolet licht
ik heb nog hartjes in je roodverbrande rug getekend
een pissebed rolt zich op: zijn kop raakt zijn staart
er zijn drie manieren van tijgeren, dat werd je geleerd nadat je
krullen werden afgeschoren, maar je weet niet meer hoe
de specifieke arm- en beenbewegingen moeten worden uitgevoerd
dus doe je hem maar na
kijkt hoe hij in de modder verdwijnt
je vraagt je af hoelang je lichaamstemperatuur nog op peil blijft
weet je nog dat we samen televisie keken, mannen die thuis
het hoofd van de operatiekamer zijn, naar stagiaires snauwen, maar op de buis
werden uitgekafferd als schoolkinderen
omdat ze hun geweer vergeten waren
ze lachten wanneer ze werden weggestuurd, klittenband van groene
pakken werd getrokken
ze noemden zichzelf dankbaar
bedankt voor de vernedering
je schaterlachte en dat klonk
honend, ik weet het zeker, er klonk geen verlangen in
als je lang genoeg blijft liggen zul je bedekt worden door pissebedden
ze zullen een zwart en grillig schild vormen
kakkerlakken zullen je leren hoe je een atoombom overleeft
het zal regenen en je zult tijgeren
ik zal televisie kijken en bidden
om de feiten kun je niet heen: je huid is zacht en gevoelig voor scherpe objecten
piertotum locomotor
over twee uur word je opgehaald dus je moet
opschieten, je slaat harder, zweet parelt op je voorhoofd,
waarom duurt dit zo lang, ik wil nog balfolk dansen, we moeten
foto’s maken bij een kasteel en stempels in paspoorten
verzamelen, ik wil nog niet naar huis, straks begint een
zwaardvechtworkshop, het moet
negenendertig graden zijn hier
mannen staan zonder shirt te brullen naar een brandend vuur
het uiteinde van je hamer gloeit, vonken spatten op,
verlichten verschroeide wenkbrauwen
hier geef je al je spaargeld aan uit: elvenoren,
honingwijn, brood op een stok
metaal dat onder hitte verbogen wordt
vorm krijgt
*
een vrouw van middelbare leeftijd zwaait met een toverstok
metaal gloeit, wordt even warm als een mensenhuid, rijst dan op
soldaten komen piepend in beweging
je knielt voor je meester
hebt geen vrije wil, de platen hebben zich om je ledematen gesloten
Hogwarts is threatened
man the boundaries, do your duty to our school!
je bent zestien en hebt geen andere keus
dit is je huis
dit is waar je voor gestudeerd hebt
*
onder een stier van messing wordt een vlam aangestoken
je verbrandt langzaam, als een varken in een oven
niet als kikkers die te laat uit een pan springen
dat is sowieso niet waar, kikkers zijn niet achterlijk, alleen mensen
zo voelt het dus wanneer je ouders je opofferen om de oorlog te winnen
je moeder zal zelfmoord plegen
je vader zal sterven aan een vrouwelijk zwaard
het laatste wat hij zal horen zijn jouw kreten
je moet Frankrijk van de Engelsen bevrijden
je moet een leger leiden
je moeder moet je komen halen
Roan Kasanmonadi is een Rotterdamse dichter, arts in opleiding tot psychiater, danser en liefhebber van comfort. Expeditie Robinson zou hij nog wel overwegen, maar hij zou absoluut nooit meedoen aan Kamp Van Koningsbrugge.
Bas Steens ’ inspiratie komt voort uit zijn fascinatie voor het mysterieuze. Dit kan zich manifesteren als een plek of landschap, zoals de woestijn, maar ook in verhalen, mythen en universele symbolen.
