Asset 14

Neem de bus

Neem de bus

Ineengekrompen van de menstruatiepijn zit ik op de halve stoel die mijn buurvrouw mij gunt. De geur van verschaald bier prikt in mijn neus en zodra we vertrekken klinkt het foliegeritsel van voedselpakketten die opengemaakt worden. Dille, ruik ik, vooral heel erg veel dille. Koppig doe ik pogingen om de film te volgen die voorin op een televisietje wordt vertoond (Pools, geen ondertiteling), want dankzij de score die door de luisprekers schalt kan ik het luisteren naar mijn zorgvuldig samengestelde mp3-playlist wel vergeten. Het is de zomer van 2003, ik reis voor het eerst helemaal alleen en ergens bij Berlijn neem ik me voor om nooit meer in een MegaBus te stappen.

Aan die reis moest ik denken bij het lezen van het net verschenen boek Schubert’s Winterreise. Het boek gaat over een mysterieuze liederencyclus, waarin een jonge man alleen door een onherbergzaam winterlandschap reist, en – zoals het een achttiende-eeuwse romanticus betaamd – heen en weer geslingerd wordt tussen hels afzien en gevoelens van grote vrijheid. Lezend over die dwalingen verlangde ik naar lange reizen maken waarbij, zoals het cliché luidt, het reizen en wat je onderweg allemaal tegenkomt, het doel is. Zou er een eenentwintigste-eeuws equivalent van die romantische wandelreizen zijn, vroeg ik me af? Ja, dat is er dus.

Tegen het einde van die eerste busreis – we waren inmiddels twintig uur verder en bijna bij mijn eindbestemming Krakau – had ik vriendschap gesloten met de roodharige buschauffeur Kuba, kon ik een aantal Poolse drinkliederen meebrullen en had ik zelfs mijn buurvrouw haar invasiedrang vergeven. De hele reis tot dan toe had ik stilletjes gefantaseerd over de vrij onaangename dingen die ik mijn medepassagiers wilde aandoen als ze niet snel ophielden met hun gekakel, hun stinkende eten, en het innemen van mijn toch al schaarse zitruimte, zodat ik rustig zou kunnen slapen. Maar blijkbaar gebeurt er iets met je als je zo lang en zonder ontsnappingsmogelijkheid wordt blootgesteld wordt aan de geuren, geluiden en algehele lichamelijke aanwezigheid van een willekeurige verzameling vreemden. Iets wat ik zelf niet bepaald had zien aankomen: onwillekeurig werd ik overvallen door een niet te stuiten liefde voor de mensheid.

Er volgden meer reizen, en vooral ook meer bussen. Er was de bus van Moskou naar Ostashkow, weer alleen en op weg naar iemand van wie ik alleen de naam en het telefoonnummer had. Er was de bus op het busstation van Tambacounda in Senegal, waar we een hele dag in wachtten omdat hij ‘elk moment kon vertrekken’, waar het rook naar verse vis, mango’s en parfum en waar jongens meisjes probeerden te versieren en meisjes jongens in de maling namen. De bus naar Parijs met een groep gepensioneerde Oostendenaren en een groep modellen op hun eerste opdracht. En de bus waarmee ik uit Londen terug naar Amsterdam verhuisde met al mijn bezittingen in twee koffers.

Deze week boekte ik mijn ticket naar een nieuwe bestemming. De eerste elfduizend kilometer zal ik flauw genoeg niet over land afleggen, maar een ding is zeker: zodra ik de kans krijg, spring ik in een Javaanse bus.

Mail

Sarah van Binsbergen is Hard//hoofdredacteur, antropoloog, journalist. // sarah@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer