Asset 14

Dogs that cannot touch each other

Dogs that cannot touch each other

Twee mensen eten curry in een Japans restaurant. Ze praten, ontwijken, botsen niet. Maar het scheelt weinig. Buiten tikt de regen, binnen klinkt Highway to Hell. In Dogs that cannot touch each other beschrijft Louky van Eijkelenburg warmte en wrangheid tegelijkertijd.

We bevinden ons in een commerciële Japanse currytent, op de achtergrond klinkt een zachte gitaarcover van Highway to Hell. Het is er rustig, de clientèle bestaat uit een man (in gedachten verzonken), een gezinnetje (met baby) en twee toeristen (Duits). De serveerster vraagt ons in accentloos Engels of we al een keuze hebben kunnen maken, ze kijkt ons met grote vragende ogen aan.

I would like a beer

I would like the sake

Okay, yeah, no problem.
Have you picked a curry yet?

The fried shrimp medium spicy
with the gyozas on the side

Any toppings?

No topping

I’ll have the vegan katsu
with fried onions

Medium spicy?

Extra spicy

Okay perfect!

Thank you

Thank you

De serveerster verlaat onze tafel, haar paardenstaart zwiept van rechts naar links op de maat van iedere pas.

Niet alles is een wedstrijd

Ik had gewoon zin in pikant

 

Dogs That Cannot Touch Each Other.

Zo luidt de naam van het kunstwerk dat in 2003 werd gecreëerd door de Chinese kunstenaars Sun Yuan en Peng Yu. Acht treadmills, opgedeeld in vier paren van twee, met op elke treadmill een gevechtspitbull. Er klinkt gehijg, gegrom, geblaf. De honden rennen, klaar om elkaar aan stukken te scheuren. Nooit zullen zij elkaar raken.

We kijken hoe buiten een maaltijdbezorger zijn fiets parkeert, hij laat de vierkante tas nonchalant van zijn schouders glijden en komt daarna naar binnen, een koude vlaag doet onze servetjes opwaaien. De serveerster gebaart hem de deur te sluiten, daarna brengt ze onze drankjes. Zijn pubersnor verraadt dat hij niet ouder kan zijn dan 18, misschien spaart hij voor een fatbike. Hij leunt nonchalant tegen een van de barkrukken bij het raam en haalt zijn telefoon uit zijn zak. Zijn oranje regenjack matcht moeiteloos met de mangaposters aan de muur.

Mag ik je sake proeven?

Alsjeblieft

Ik heb wel eens beter geproefd

Mag ik een slokje van je bier proeven?

Het is bier

Dus?

Je weet hoe bier smaakt

Jij weet ook hoe sake smaakt

Niet alle sake smaakt hetzelfde

Niet al het bier smaakt hetzelfde

Alle Jupiler wel

De Duitse toeristen zijn een koppel, ze voeren elkaar edamame en breken geen moment oogcontact. Jij kijkt gebiologeerd naar de bezorger, hij zucht luidop en tikt op een denkbeeldig horloge om zijn pols. Zelfs al zouden we het aandurven om elkaar in de ogen aan te kijken, dan wordt ons zicht belemmerd. Jouw depressie en mijn bewijsdrang hangen als grijze wolken tussen ons in. Ze zijn het perfecte excuus. Ze dragen alle schuld.

Het kunstwerk is controversieel, meerdere organisaties voor dierenrechten hebben zich er al over uitgesproken, waaronder PETA. Ze vinden het onethisch om dieren in een stressvolle situatie te plaatsen voor de kunst, daarnaast zou het werk hondengevechten promoten, of op z’n minst normaliseren. De kunstenaars zelf zijn het hier niet mee eens, volgens hen werden de dieren tussen de performances in uitstekend verzorgd, bovendien zijn de pitbulls van nature agressief. Zij volgen, net als mensen, hun instinct. De context zet niet aan tot geweld, zij ontbloot enkel wat er al is.

De serveerster zet onze borden neer. Er staat een blikje gevuld met bestek en eetstokjes op onze tafel. Ik wil een vork pakken, maar zie jou voor de stokjes gaan. Je haalt ze zorgvuldig uit het papiertje en breekt ze zonder splinters in tweeën. Ik doe hetzelfde.

Mag ik een gyoza?

Ze zijn veggie, niet vegan

Oh
Neem je het me kwalijk dat ik niet
bij het klimaatprotest was?

Nee

Ik doe mijn best
Dat weet je

Het probleem ligt bij de grote bedrijven en de machthebbers
Niet bij het individu

Ik heb gewoon echt een hekel aan protesteren

Ik neem je niks kwalijk

De bezorger rolt met zijn ogen, net wanneer hij zijn jas uit wil trekken wordt er vanuit de keuken naar de serveerster geschreeuwd, ze haast zich erheen en komt met een beige zak terug. Hij pakt hem snel van haar over en verlaat de zaak, de deur laat hij wagenwijd open staan, enkele servetjes vliegen op en dwarrelen neer. Je kijkt even om je heen, de serveerster is net bezig de tafel van het gezinnetje af te ruimen, je staat zelf op om de deur te sluiten, onderweg raap je de gevallen servetjes van de grond en leg je ze terug op tafel. De baby begint te huilen, ik weet dat het je stoort, je doet hard je best om het niet te laten blijken.

Het zal niet lang meer duren tot je je zal beklagen over de kwaliteit van het eten. Ik wist al dat je het niet lekker zou vinden vanaf het moment dat we hier binnenkwamen. Van buiten zag het er minder commercieel uit. Was er meer tijd geweest, dan had ik iets anders gekozen. Het is veel verantwoordelijkheid om altijd keuzes te moeten maken.

Is jouw curry ook zo zout?

Nee

Ik vind het echt te zout

Op tafel staat een kleine collectie flesjes en vaatjes; peper en zout, sojasaus, tabasco en chilivlokken. Ik schuif ze naar je toe.

De pitbulls werden allemaal apart vervoerd naar Beijing, waar de performance plaatsvond. Eén limousine en hondentrainer per pitbull. Samen vervoeren ging niet, daar waren ze te territoriaal voor, ze zouden elkaar kapot hebben gebeten.

 

Waarom blijf je nooit meer slapen?

Waarom moet ik altijd het initiatief nemen?

Ik weet het niet

Waarom doe je dan niet meer je best om
het wel te weten?

Ik ben daar niet goed in

Je kunt het toch proberen?

Er stroomt bloed naar je wangen. Je prikt herhaaldelijk in een van de fried shrimps.

Hij is al dood hoor

Je legt het stokje neer. Je nagels zijn inmiddels zo kort dat je begint te bijten op de velletjes ernaast. Ik neem muizenhapjes, het eten met stokjes gaat me niet zo goed af als ik had gehoopt. Er vormt een druppel bloed aan je rechter ringvinger, je steekt ‘m eerst in je mond en daarna in je broekzak, met je andere hand breng je het glas bier naar je lippen.

Hou je nog van me?

 

Je verslikt je, enkele druppels bier sproeien over mijn vegan katsu.
‘No matter the question, Japanese curry is always the answer’ flikkert er op het scherm achter je, gevolgd door een plaatje van een zwaaiende Hello Kitty.

Waarom moet je altijd alles in vraag stellen?
Laat de dingen gewoon voor wat ze zijn

Wat als ik niet weet wat de dingen zijn?

Des te beter om ze gewoon te laten

We eten.

 

De performance bestaat uit drie sets van zeven minuten. Zeven minuten rennen, zeven minuten rusten en dan weer zeven minuten rennen. Tijdens de rustmomenten wordt er een scherm tussen de pitbulls geplaatst, ze krijgen water en worden gemasseerd. Na zeven minuten wordt het scherm weggehaald. De instincten kicken in, de woede druipt van de puntige hoektanden, de treadmills maken overuren.

De Duitse toeristen lachen hardop, ik ben direct op mijn hoede; wat als ze ons uitlachen? Het is een angst die afstamt uit mijn puberjaren. Mijn argwaan blijkt onterecht, de toeristen zijn niet bezig met wat er in het restaurant gebeurt, ze hebben enkel oog voor elkaar.

Sorry

Ik doe echt heel hard mijn best om er voor je te zijn
Misschien is het beter als ik je met rust laat

Misschien wel

Meen je dat?

Ik weet het niet
Sorry

Dat is oké, het is echt oké
Het is beter als we eerst aan onszelf werken

Ik zie je echt graag

Ik jou ook

Er is gewoon veel waar ik aan moet werken

Je schuift je bord voor je uit en drinkt het glas bier in een teug leeg. Ik giet een klein beetje tabasco bij mijn sake

Waarom doe je dat?

Om iets te voelen

 

Het gezinnetje vertrekt, de kinderwagen blijft steken tussen de deur, de servetjes wapperen. Ook de man rekent af. Daarna komt de serveerster onze kant opgelopen.

How was your meal?

All fine thank you

Je vond het te zout toch?

Het is oké

Ik ga er iets van zeggen

Laat gaan

His curry was too salty

Oh, I’m sorry to hear that

It’s fine

Is there anything I can do for you?

It’s all fine, don’t worry

I’m sorry

Just the bill please

Ik betaal wel

We horen de serveerster hetzelfde gesprekje voeren met de toeristen. Ze vragen haar een foto te maken, twee lachende Duitse toeristen in een Japanse currytent in Brussel. Het is al lang geleden dat we zo op een foto stonden. Het is al lang geleden dat het niet uitmaakte waar we aten. Ik heb je al lang niet meer zien lachen.

Zullen we gaan?

Enkele treadmills zijn doorverkocht aan een hondentrainer, die het uiterst effectieve apparaten vond om de pitbulls mee te trainen. De pitbulls uit de performance leven niet meer. Als ze niet vechtend zijn gestorven, dan wel door ouderdom.

Mail

Louky van Eijkelenburg (1997) is afgestudeerd als theaterregisseur aan het Ritcs in Brussel. Muziek en tekst vormen belangrijke bouwblokken in diens werk. Afgelopen jaar maakte hen de café-voorstelling Rattus en een muzikaal concert met de naam Ja Maar en de Sombermannen. Hen is ook actief als regieassistent bij Opera Vlaanderen.

Eva ten Cate (zij/haar, 2002) is een kunstenaar en illustrator. Haar werk wordt gekenmerkt door vaak opeenvolgende beelden met strakke lijnen en ruizige kleuren. Graag laat ze je beter kijken naar de schijnbaar kleine handelingen en objecten om ons heen, om ze zo meer waarde te geven.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

Dingen die ik nooit gedaan heb

Dingen die ik nooit gedaan heb

Op een warme avond in een koele loods loopt een jonge vrouw een bekende professor tegen het lijf. Met de geur van opgedroogd zweet en de aanblik van een duur kapsel neemt Faye Schumacher ons mee in een ontmoeting tussen Vanessa en Meneer de Professor. Lees meer

Zolang je me maar niet in pumps begraaft

Zolang je me maar niet in pumps begraaft

'Een uitvaart is toch meer voor de nabestaanden.' Steef probeert zichzelf een houding te geven wanneer ze hoort dat haar vervreemde zus is overleden. Nadine Ronde neemt je mee in de eerste stadia van het rouwproces dat begint met een ongemakkelijk potje airhockey, een Super Mario PEZ-dispenser en gesprekken over de prijsstijging van komijnekaas. Lees meer

Meisjes

Meisjes

Op een dag krijgt een jonge vrouw de vraag om voor een standbeeld te zorgen. Samen met haar botte schaar vertrekt ze naar het bos. In dit verhaal onderzoekt Mei-yun Boswinkel de spanning tussen het strakke keurslijf van de middelbare school en het verlangen naar een ongedwongen ruimte. Lees meer

Vruchtvlees

Ontuig

Een ik verkent nieuwsgierig diens pulserende vleeslichaam, trekt zich terug in de kieren van hun zijn en vergroeit tot een thuis. Moni Zwitserloot onderzoekt met behulp van bodyhorror-ervaringen en relaties die buiten het menselijke liggen. Lees meer