Het prinsessenbed en de koffiepauze in een hospice vormen het decor van dit gedicht van Kim Liesa Wolgast. Koffie, lametta en aquarelpapier zijn de rekwisieten van het sterftheater, waar de tijd stilstaat en zich tegelijkertijd steeds herhaalt.
KWETSUUR
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaDramatis personae
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaJij, in weinigheid
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaIk
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Wij
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaDe dood
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Vrijwilliger 1, de Koffieleut
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Vrijwilliger 2, de Soepkip } hospicemedewerkers
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Het koor
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aPlaats Het hospice
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaTijd Kwetsuur
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Rekwisieten
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Prinsessenbed (hoog-laagbed)
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Waterverf
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Penselen
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Aquarelpapier
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Wilgentak
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa 1 Moccamaster
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Overgrote, transparante regenjassen
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Pennen = stemmen
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Kist met aangespoelde voorwerpen
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Vazen
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Glazen
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Bloembossen
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Bosbessen
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Kommen
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Rietjes
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Kopjes
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Lametta
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaFotoslingers
KWETSUUR
Tijdens dit kwetsuur regent het pijpenstelen
Proloog
Een vrijwilliger opent de voordeur
Ik
Word van de ontvangsthal naar de gang geleid
Uit een kamer jouw kamer galmt het
in tongentaal galmt het
een koor
zingt voor je
Hun liederen tochten tot hier, voor de kamerdeur.
Ik
Word er koukleumerig van
krijg plankenkoorts.
Jij
ligt daar
in het prinsessenbed besloten
op de achterbank van je bewustzijn.
I. Een zwart-pedagogische kindertekening
Daarbinnen
aquarelleert de dood met waterverf en
druipt buiten de lijntjes
jouw lichaam uit
ons leven in
Is de dood soms vergeten jou van de nodige
zintuigen werktuigen te voorzien?
de dood moet zijn lettergrepen handgrepen vanmiddag
nog een keer oefenen.
II. Aan je prinsessenbed
Ik
Wil je niet onderbreken
Wil je soms cola
Wil je soms dat mijn hand
Achter je stem ligt een lettergreep
Ligt geen antwoord
Ligt je hand.
III.
Jij
legt blauwe bessen te slapen in je wangholtes
voorbij je rozenvensteren gehemelte
gloeit er een maag vol cola en vruchtjes
Moet je eens voelen
de eerste wilgenkatjes.
(Koffiepauze)
IV. In de gemeenschapskeuken met de Koffieleut en de Soepkip. De Koffieleut zet een kan koffie. Wij dragen onze pennen (=stemmen) als een overgrote regenjas.
Wij
Staren ons windscheef en rafelig
Jutten op het ondiep van je stilte
In de branding van je kwetsuur
troost Bakkies t-roos-t
ontrafelen onze draadvoetige tongen.
V. Terug op je kamer. Stomverregend verstrijk je aan je prinsessenbed. De dood speelt je adem pizzicato.
Jij
laat ze knoeien, je woorden, maar je morst ze nooit volledig,
zodat ik met al mijn aandacht naar je moet uitreiken om ze op te kunnen boenen
in je paleis van weinigheid
Ik
Hou de wacht aan het sterfbed,
totdat ze in je laatste bui verwaaien,
en probeer ze dan allemaal op te kuisen, de kruimels van jouw laatste letterkaakje tot stof.
Epiloog
Het is windstil. Jij bent ontademt.
lamenteren
lametta
fotoslingers
vazen
glazen
kommen rietjes kopjes
naar de gemeenschapskeuken met al je aangespoelde huisraad
De Koffieleut stopt met fluiten aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa je bent ontademt
Het koffiezetapparaat druppelt aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaze is ontademt
Je bent ontademt aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa ze is ontademt
De Soepkip kniktaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa je bent ontademt
De dood (gaat af)
jouw lichaam in
ons leven uit.
Kim Liesa Wolgast (die/diens) is literatuurwetenschapper, schrijft, dicht, en luistert – naar (vogel)stemmen en hoorspelen. Kim denkt in samenraapsels van het Duits, Nederlands, Engels en Frans en start binnenkort een promotieonderzoek naar experimentele feministische hoorspelen uit het Duitse taalgebied.
Frann de Bruin brengt in haar werk thema's als de belevingswereld van een mens, herinneringen, mystiek en de natuur tot leven. Haar werk wordt omschreven als filmisch en mysterieus en ze houdt ervan traditionele technieken te mixen met digitale illustratie.
