Asset 14

Apotheek

TIP: Apotheek

Met lood in mijn schoenen loop ik de hal met de schuifdeuren binnen. Het is de laatste dag dat ik mijn medicijnen nog kan ophalen in de apotheek. Ik heb nog sterk getwijfeld om ze te laten verlopen. Want ervaringen uit het verleden leerden me: een bezoek aan de apotheek is de hel op aarde. Mijn bezoek gaat normaal gesproken namelijk zo:

Bij binnenkomst kijkt een stampvolle wachtkamer naar me op. De helft daarvan bestaat uit verkouden ouderen met stoffen zakdoeken vol bacteriekolonies, waardoor ik waarschijnlijk zieker naar buiten ga dan dat ik binnenkwam. Als ik daarna nog enigszins de hoop heb dat ik hier snel weg kan, omdat misschien tweeëndertig van de drieëndertig wachtenden naar de fysiotherapeut ernaast moet, boort het wachtkaartje dat ik uit de automaat trek met het nummer 1057D die hardhandig de grond in. Vooral die ‘D’ maakt me wanhopig: op het omroepbord lichten namelijk de cijfers 1019C op. Wanneer komt het volgende getal dan? Als ze het hele alfabet van 1019A tot en met/m 1019Z hebben gehad? Hebben alle medewerkers zelf ook een lootje getrokken?

Ook blijkt, als ik eenmaal heb plaatsgenomen, dat er altijd wel één of andere overbuurvrouw die ik vaag ken tegenover me komt te zitten, net bekend genoeg om haar niet te kunnen negeren. Na vijf minuten is de bron van gespreksstof wel zo’n beetje leeg geschraapt, en daar wordt het wachten niet draaglijker op.

Dat is het moment om te zeggen dat ik even bij de tijdschriften ga kijken. Niet dat er wat bij ligt, het enige tijdschrift dat niet de doelgroep ‘nog niet zindelijk’ of ‘RTL Boulevard-verslaafde’ lijkt te hebben, de Happinez, bestaat voor de helft uit reclame, een kwart uit een interview over een vrouw die zich heeft kaalgeschoren om Boeddhist te worden en voor de rest uit kaartjes die je uit kan knippen, waar dan verhelderende wijsheden op staan als ‘Het leven is als een tractor.’

En als dan alle levenslust uit mij geperst is, ga ik uit pure verveling de ruimte maar rondkijken. Mijn blik blijft dan altijd hangen bij de informatiefolders, die maar één boodschap uitdrukken: wegwezen hier. Op zich hebben ze hun best gedaan je een beetje op te vrolijken, door op elke folder een gelukzalig lachend persoon af te beelden. Ik kan het best waarderen als je vrolijk in het leven staat in moeilijke tijden, maar het komt toch redelijk krankzinnig over, als de titel van de folder dan ‘Nierdisfunctie?’, ‘Leverkanker?’, of ‘Aambeien?’ is.

Deze keer echter, nadat ik mijn kaartje heb getrokken, sta ik tot mijn grote verbazing in een lege ruimte. Om negen uur ‘s ochtends de apotheek bezoeken is blijkbaar een schot in de roos geweest. Opgelucht loop ik naar de balie en vraag het meisje mijn herhaalrecept. Ze is nog knap ook, alles zit mee vanochtend. Even denk ik dat mijn levenslange kwelling door de apotheek in één keer opgelost is door voortaan dit tijdstip aan te houden.

Maar dan komt het knappe meisje terug met het receptendoosje. ‘Hier is het’, zegt ze. ‘Even nog controleren: zalf voor een schimmelinfectie is het, toch?’

Misschien volgende keer toch maar gewoon doodgaan zonder medicijnen.

Beeld: Paul Swansen

Mail

Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer