Asset 14

Nummer 196

TIP: Nummer 196

Ook in Utrecht gaat de zoektocht naar een huis vooral over wachtlijsten en dus waren mijn woningeisen beperkt. Ik had me voor alle soorten regio’s en woningen ingeschreven. Voor buurtjes langs het hoerenkanaal, voor Biblebeltgehuchten zonder mobiel bereik, en voor Kanaleneiland (voor de niet-Utrechters: dat is de buurt van kiezelsteenbekogelingen, gejatte fietsen en, rond Oud en Nieuw, geluiden die de suggestie van neervallende atoombommen wekken). Op een gegeven moment ging ik zelfs de voordelen van een tuinhuisje voor mezelf opsommen: weinig stofzuigen en gratis pastinaak.

Ik dacht oprecht dat het me niets meer kon schelen waar ik zou komen te wonen.

Toen ik daarom twee weken geleden uit het niets een uitnodiging voor een appartementbezichtiging kreeg, had ik daar niets dan euforie bij verwacht. Aan het feit dat de bezichtiging ook nog eens bestond uit de keuze tussen dertig gloednieuwe optrekjes, ging ik een beetje voorbij. Die waren toch allemaal ongeveer hetzelfde, dacht ik, dus het zou een kwestie worden van blind kiezen en alvast buurtbarbecues plannen met de nieuwe buren. Dat was wat naïef gedacht.

Ik had er niet op gerekend dat er tegelijkertijd nog negenentwintig andere gegadigden op zouden komen dagen. Die ook allemaal een keuze gingen maken. Opeens vervaagde mijn goedaardigheid: dit was geen ontspannen keuzemoment, dit was een wedloop om het beste appartement. En die anderen waren mijn concurrenten.

Terwijl ik van tevoren nog met een cel in Burkina Faso genoegen had genomen, keurde ik nu ieder appartement op de juiste hoek zonlicht. Van sommige ruimtes was een van de zes ramen wat kleiner, dus die vielen af. En kon ik de vier ruimtes boven de computerwinkel ook niet beter mijden, als ooit blijkt dat straling toch slecht voor je is? Ik selecteerde net zo lang door totdat me nog maar een appartement enigszins leefbaar leek, nummer 196.

Dat hield ik dan ook met argusogen in de gaten. Daar mocht niemand voor kiezen, en niemand mocht weten dat die ruimte de beste was. Ik had mijn moeder als woningadviseuse meegenomen, en als die dan, terwijl andere bezichtigers in 152 stonden, iets zei over de computerstraling van beneden, mimede ik met ingehouden agressie dat ze haar mond moest houden. Niet dat het hielp, de deur van 196 werd platgelopen. Met lede ogen zag ik dat mensen met hun vette tengels de voorramen keurden, dat ze de kraan van de badkamer een halve minuut lang testten en dat ze, zonder hun schoenen uit te hebben getrokken, minutenlang rondhingen in de slaapkamer van MIJN huis.

Uiteindelijk belandde ik op een punt dat me eerder onvoorstelbaar had geleken: ik twijfelde of ik zelfs 196 wel moest nemen. Het was als het weigeren van een miljoen.

Achteraf herken ik dit wel van andere momenten. Het maakt niet zoveel uit hoeveel er op het spel staat, als er concurrenten om de hoek komen kijken verdwijnen al mijn sociale remmen. Ik verander in een zelfzuchtig, materialistisch klein kind, dat gaat krijsen als hij niet de grootste boterham krijgt.

Gelukkig was de oplossing simpel. Ik dacht weer aan de omstandigheden van voor de loting. Ik zag mezelf terug als wanhopig woningzoekende zonder woningeisen. Degene die genoegen nam met gratis pastinaak. En vanaf dat moment, het moment dat je je irrationele drang tot sociaal vergelijken stopzet en slechts kijkt naar waar je zelf blij van wordt, is de wereld weer een stuk mooier.

Maar ik hoop wel dat het 196 wordt.

Beeld: Evelyn Simak

Mail

Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer