Asset 14

Nummer 196

TIP: Nummer 196

Ook in Utrecht gaat de zoektocht naar een huis vooral over wachtlijsten en dus waren mijn woningeisen beperkt. Ik had me voor alle soorten regio’s en woningen ingeschreven. Voor buurtjes langs het hoerenkanaal, voor Biblebeltgehuchten zonder mobiel bereik, en voor Kanaleneiland (voor de niet-Utrechters: dat is de buurt van kiezelsteenbekogelingen, gejatte fietsen en, rond Oud en Nieuw, geluiden die de suggestie van neervallende atoombommen wekken). Op een gegeven moment ging ik zelfs de voordelen van een tuinhuisje voor mezelf opsommen: weinig stofzuigen en gratis pastinaak.

Ik dacht oprecht dat het me niets meer kon schelen waar ik zou komen te wonen.

Toen ik daarom twee weken geleden uit het niets een uitnodiging voor een appartementbezichtiging kreeg, had ik daar niets dan euforie bij verwacht. Aan het feit dat de bezichtiging ook nog eens bestond uit de keuze tussen dertig gloednieuwe optrekjes, ging ik een beetje voorbij. Die waren toch allemaal ongeveer hetzelfde, dacht ik, dus het zou een kwestie worden van blind kiezen en alvast buurtbarbecues plannen met de nieuwe buren. Dat was wat naïef gedacht.

Ik had er niet op gerekend dat er tegelijkertijd nog negenentwintig andere gegadigden op zouden komen dagen. Die ook allemaal een keuze gingen maken. Opeens vervaagde mijn goedaardigheid: dit was geen ontspannen keuzemoment, dit was een wedloop om het beste appartement. En die anderen waren mijn concurrenten.

Terwijl ik van tevoren nog met een cel in Burkina Faso genoegen had genomen, keurde ik nu ieder appartement op de juiste hoek zonlicht. Van sommige ruimtes was een van de zes ramen wat kleiner, dus die vielen af. En kon ik de vier ruimtes boven de computerwinkel ook niet beter mijden, als ooit blijkt dat straling toch slecht voor je is? Ik selecteerde net zo lang door totdat me nog maar een appartement enigszins leefbaar leek, nummer 196.

Dat hield ik dan ook met argusogen in de gaten. Daar mocht niemand voor kiezen, en niemand mocht weten dat die ruimte de beste was. Ik had mijn moeder als woningadviseuse meegenomen, en als die dan, terwijl andere bezichtigers in 152 stonden, iets zei over de computerstraling van beneden, mimede ik met ingehouden agressie dat ze haar mond moest houden. Niet dat het hielp, de deur van 196 werd platgelopen. Met lede ogen zag ik dat mensen met hun vette tengels de voorramen keurden, dat ze de kraan van de badkamer een halve minuut lang testten en dat ze, zonder hun schoenen uit te hebben getrokken, minutenlang rondhingen in de slaapkamer van MIJN huis.

Uiteindelijk belandde ik op een punt dat me eerder onvoorstelbaar had geleken: ik twijfelde of ik zelfs 196 wel moest nemen. Het was als het weigeren van een miljoen.

Achteraf herken ik dit wel van andere momenten. Het maakt niet zoveel uit hoeveel er op het spel staat, als er concurrenten om de hoek komen kijken verdwijnen al mijn sociale remmen. Ik verander in een zelfzuchtig, materialistisch klein kind, dat gaat krijsen als hij niet de grootste boterham krijgt.

Gelukkig was de oplossing simpel. Ik dacht weer aan de omstandigheden van voor de loting. Ik zag mezelf terug als wanhopig woningzoekende zonder woningeisen. Degene die genoegen nam met gratis pastinaak. En vanaf dat moment, het moment dat je je irrationele drang tot sociaal vergelijken stopzet en slechts kijkt naar waar je zelf blij van wordt, is de wereld weer een stuk mooier.

Maar ik hoop wel dat het 196 wordt.

Beeld: Evelyn Simak

Mail

Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer