Asset 14

Ik ben mijn beste vriend aan het verliezen

Lieve Luuk: Ik ben mijn beste vriend aan het verliezen

De wereld is een sociaal mijnenveld vol vragen en onzekerheden. Gelukkig hebben we Luuk: professioneel Agony Aunt vol antwoorden en advies. Ook behoefte aan wat sturing? Vragen kunnen naar luuk@hardhoofd.com.

Lieve Luuk,

Ik ben bang dat ik mijn vroegere beste vriend aan het verliezen ben. Onze hele studententijd woonden we samen, we organiseerden de gekste feesten en literaire avonden en we brachten vele mooie, lange, in alcohol gedrenkte nachten samen door, filosoferend over het leven. Natuurlijk is het niet gek dat ons contact veranderd is nu we student-af zijn en ook onze levens er anders uit zien. Maar de laatste tijd heb ik het gevoel dat onze vriendschap hem niets meer interesseert. Hij neemt nooit meer het initiatief om af te spreken en vraagt nooit naar dingen die in mijn leven gebeuren. Ik heb ook heus wel andere vrienden, maar ik mis ons contact. Ik wil niet zomaar accepteren dat onze vriendschap over is, maar mijn pogingen om dit bespreekbaar te maken worden steevast weggewimpeld. Wat kan ik doen om mijn vriend terug te krijgen?"

XX,

X

Lieve X,

Een jaar geleden heb ik mijn beste vriendin een lange mail vol met woedende verwijten geschreven. De inhoud kwam erop neer dat ze, sinds alles na haar studententijd op rolletjes liep, laks in ons contact geworden was. Toen ik klaar was met typen, schaamde ik me diep voor die mail. Het kwam claimerig over, als van een jaloerse geliefde. Het was alsof ik haar haar drukke leven misgunde. Alsof ik als zielig schoothondje zat te wachten tot ze weer eens langs kwam. Alles in me verzette zich ertegen om die mail te versturen. Toch deed ik het. De reden: juist door het feit dat ik niets van mijn woede, hoe onterecht die ook was, met haar deelde, was ik haar langzaam maar zeker aan het degraderen van beste vriend naar vreemde.

Hoewel jij (gelukkig) nog niet zo ver bent gegaan, en je geen woede voelt maar slechts teleurstelling over het verloop van jullie vriendschap, haal ik dit voorbeeld aan omdat ik je een heel voor de hand liggend advies wil geven: sta erop dat jullie hierover praten.

Ik weet natuurlijk niet hoe ver hij is gegaan in het afwimpelen van jouw pogingen tot confrontatie. Maar een laatste ultieme, doelgerichte poging kan hij, als hij jouw vriendschap echt nog waard is, niet ontwijken. Zeg dat het belangrijk is, dringend, om elkaar te spreken. Leg je zorg voor aan hem zoals je in je vraag aan mij beschreven hebt. Dat is een drempel; het kan tenslotte dramatisch overkomen. Maar dat dramatische is in feite ook terecht. En eerlijk. En, boven alles: veel beter dan dat je een waardevolle vriendschap langzaam in nonchalance laat verzuipen, of, erger nog, zoals bij mij, verstrikt raakt in een passief-agressieve houding.

Daarnaast heb je ook recht om respons te krijgen op je zorgen. Net zoals dat hij recht heeft om van jouw zorgen te weten. Dit is meteen een goede test. Echte vriendschap overleeft zo’n stevig gesprek namelijk gemakkelijk. En als na het delen van je oprechte zorg hij deze nog steeds naast zich neerlegt weet je in ieder geval dat je er geen energie meer in moet steken, hoe jammer dat ook is.

In mijn geval heeft het goed uitgepakt. Sinds de mail hebben we gepraat, en zij weet van de (gedeeltelijk overdreven) redenen waarom ik boos op haar was. Gek genoeg is er vrij weinig veranderd; zij is nog steeds erg druk, ik ook. We komen beiden af en toe te laat als we elkaar zien, en reageren soms ook laat op elkaars berichtjes. Maar het veranderen van haar gedrag was, hoewel dat er alle schijn van had, niet mijn doel. Het doel was openheid, me gehoord voelen. Niet het verhogen van het aantal afspraken.

Als je weet dat alles weer goed zit tussen jullie, speelt tijd en afstand niet zo’n grote rol meer. Jullie zullen elkaar misschien blijvend minder zien, ook na zo'n ultieme poging tot openheid. Maar dat zou een incidentele heropleving van oude tijden des te waardevoller maken.

Mail

Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer