nieuwsbrief
Asset 14

Orewoet

Kort verhaal: Orewoet

Het is weer zo rottig stil in ‘onze kamer’. De stilte slurpt alle lucht weg. Er is sowieso iets geks met de samenstelling van de lucht hier in huis sinds de uitvaart, alsof er meer stikstofgas in zit. Zonder Agatha is het iets minder erg, maar ik krijg nog steeds niet genoeg zuurstof binnen.
Ik stop In Utero in de cd-speler. Vanaf het allereerste akkoord klaart het op. Kurt Cobain schreeuwt dat hij geen dienaren dient en iets over een legendary divorce en het maakt niet uit wat precies, het gaat erom dat hij het meent. Hij meent het tenminste. Hij schijnt altijd maagpijn te hebben gehad, misschien dat je daar oprechter van wordt, kwader, geen bullshit. Hij kon ook net zo kijken als mijn vader op zijn foto in de uitvaartruimte. Alsof ze iets zien wat gewone stervelingen niet zien. Ik hoop dat het niet gewoon de drugs zijn.
Terwijl Kurt de kamer ontgift, eet ik een banaan. De schil laat ik op de eettafel liggen. Ik voel een drang om de schil in het tafelblad te wrijven, met mijn knokkels flink in het hout te masseren. Maar ik zie het mezelf doen en het ziet er debiel uit, dus laat ik de tafel verder met rust, pak een fles cola, zet de computer aan, steek een sigaret op. Het kost me moeite om niet weer Diablo te gaan spelen, te proberen act 4 te halen, me te verstoppen in die veilige hel, alleen omringd door monsters die ik zelf tot leven kan wekken. Ik spreek mezelf streng toe: Je hebt verdomme eindelijk een vader. Dit is een serieuzere quest.
Ik weet dat wel, ik weet alleen niet of ik die quest wel wil. Hoe meer ik straks weet van mijn vader, hoe minder ik nog kan invullen. En hoe minder ik kan invullen, hoe minder hij van mij is. Hoe doder hij wordt. Letters op papier. Zoiets.
Maar ik ben ook bang dat als ik nu niets doe, ik hem op een of andere manier tekortdoe. Alsof hij nu nog ergens staat met open armen, maar dat-ie elk moment zijn rug naar me toe kan draaien en weg kan lopen. Nog verder weg.
Niet te lang nadenken, gewoon gaan zoeken.
AltaVista, Ilse, Google. Ze zeggen niet veel over Lucas Brandmeester. Er is niemand die een site voor hem heeft gemaakt. Nu.nl is nog te druk met de homo met de hondjes om het over andere dode mensen te hebben. Die begrafenis is vandaag, met bloemenzeeën en mensenmassa’s als voor een heilige. Whatever.
Ik vind wel een paar foto’s. Behalve de foto die ik zag tijdens de uitvaart is er een handvol andere waar hij op staat, jonger. De meeste zijn van de performances waar die Diederik het over had. In zwart-wit, dat ziet er artistieker uit, met nietszeggende genummerde titels. Op werk #4 zit mijn vader tot aan zijn neusvleugels in een witte substantie, zand denk ik, maar misschien ook sneeuw, of poedersuiker, of als ze echt ruig wilden doen is het misschien wel coke, al lijkt me dat te duur. De foto is onscherp. De vrouw met het getoupeerde zwarte haar staat klaar om meer wit spul over hem uit te strooien. Op werk #6 ligt hij op een rechthoekig blok ijs in een donkergrijze zee, de Noordzee misschien. Het is een serie van foto’s, als zo’n fotostrip uit de Hitkrant of zo, maar zonder tekstballonnetjes en uitgezoomd. Ze slepen met z’n tweeën dat blok ijs over het strand, lopen net zo ver de zee in tot het grotendeels onder water staat, mijn vader klimt erop en dan zie je beurtelings hem en de vrouw op het blok liggen, terwijl het steeds verder onder water komt te staan. Op werk #8 zitten hij en de vrouw ieder op een paal, een tafel met eten net buiten bereik. Het lijken momentopnames van een hele verknipte vakantie.
Ik vind maar één foto waarop hij lacht, een klein beetje. Het is een opening van een expositie en hij staat voor een schilderij van een gesluierde vrouw. Alleen haar ogen zijn zichtbaar. Hij kijkt schuin, zo vanuit zijn ooghoeken, naar zijn eigen schilderij en hij lijkt er tevreden mee. Die foto print ik. Ik plak hem op de deur van mijn kamer.
Agatha is nu vast zitting aan het houden, aan het beslissen wie er schuldig is en wie niet, wie een goede ouder is en wie een slechte. Alsof zij recht van spreken heeft. Nu ze weg is kan ik in haar spullen kijken, misschien heeft ze wel iets bewaard. Ik ga naar haar studeerplek, rommel door haar ladenkast, kniel neer bij haar geheime la. Haar geheime la is niet werkelijk geheim, het is de geheime la omdat hij op slot kan als dat zou moeten. Het kost wat gewrik om ‘m open te krijgen, hij is zwaar, hij klemt, maar ze heeft hem niet op slot gedaan.
Eigenlijk zitten er in haar geheime la vooral spullen van mij. Mapjes met foto’s, oude tekeningen, folders van vakantiebestemmingen, mijn veterstrik- en zwemdiploma’s. Ik blader erdoorheen tot ik iets zie wat ik niet ken: een krantenpagina, de kunstsectie van 6 mei. Een dag na Lucas’ overlijden. Ik krijg het helemaal warm, op een goede manier voor de verandering. Dit is iets.
Hij staat tussen een blij bericht dat bijna de helft van de jongeren tot en met 15 jaar nog wordt voorgelezen en een column over het Songfestival:
Kunstenaar Lucas Brandmeester
Ik lees het artikel drie keer helemaal door. Dan vouw ik het in vieren, en dan nog eens, en nog eens, maak scherpe vouwen met mijn nagels, stop het weg in mijn broekzak. Mijn kop ruist zich te pletter. De bananenschil op de eettafel is inmiddels bruin-zwart gespikkeld, alsof iemand er as overheen heeft geknoeid. Eigenlijk komt de as van binnenuit, de cellen van de schil die zijn gebroken doordat ik het vruchtvlees uit zijn huid heb gerukt, de enzymen die zoveel zuurstof niet aankonden. Alle bruine plekken zijn hoopjes dode cellen. Al dat sterven in die kleine schil.
Kurt zingt onverschillig en woedend tegelijk, over een steeds herhaalde gitaarriff, ‘All Apologies.’ Nu erger ik me aan ‘m, met z’n ongewassen haar en z’n domme lubbertruien en z’n kutverslaving en z’n stomme stomme weggeschoten hersens.
Ik til hem met cd-speler en al hoog boven mijn hoofd en ik smijt hem op de grond.
Even een bevredigend kabaal.
Dan weer de stikstofgasstilte.
Ik moet naar buiten.

Mail

Je las een fragment uit Emy Koopmans debuut Orewoet, een roman over waanzin en verlangen, ontbrekende vaders en de antipsychiatrie van de vroege jaren zeventig. Orewoet heeft drie vertellers; dit was een stukje vanuit Alex. Ben je benieuwd hoe het verdergaat met hem? Orewoet is te koop in onze //winkel

Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Lees verder Lees verder

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Waterlanders

Waterlanders

Annelies van Wijk beschrijft een tragische familiegeschiedenis in de vorm van een kort verhaal. Lees meer

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth 3

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth

Yentl van Stokkum schreef drie gedichten ter gelegenheid van de tentoonstelling Long in the Tooth van Josse Pyl. Joëlle de Ruiter maakte er illustraties bij. Lees meer

Tsunami

Tsunami

De vakantie in Frankrijk is anders dan andere zomers, want Katja's opa is overleden. Met haar zus en neef doodt ze de tijd aan de hete kust, tot het noodlot toeslaat. Lees meer

Een zomer op de Wallen (IIII): Voor de show

Voor de show

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? In... Lees meer

Zomerzucht (V): Franse kaas

Franse kaas

De Franse kaas loopt de kamer binnen en kijkt me strak aan. Lees meer

Automatische concepten 24

Kus me, doop me

Gecontroleerd legt hij me in de badkuip, moeite om mijn jurkje uit te doen neemt hij niet. Lees meer

Een zomer op de Wallen (III): Boven het geklaag

Boven het geklaag

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? ‘Het... Lees meer

Zomerzucht (III): 1

Goed dat je bent gekomen

'Druppels zweet komen onder mijn borsten vandaan en uit mijn knieholtes. Kaas glijdt door mijn mond.' Lees meer

Zomerzucht (II): 1

Brandend verlangen

Rose Doolan smelt haast door de hitte. De ijsman op zijn beurt door haar. Lees meer

Vast in het café

Vast in het café

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? ‘Ze... Lees meer

Druipend lichaam

Druipend lichaam

Het is zomer en zo heet dat je van je strandstoel afglijdt. Lees meer

Ik heb nog nooit

Ik heb nog nooit

'Ik heb nog nooit iemand vermoord. Hoe zouden ze kijken als ik dat zeg?' Lees meer

Sea, Sex en Witlof

Sea, Sex en Witlof

Iedereen heeft er weleens last van: het gevoel vast te zitten in de dagelijkse sleur. Tijdens een bezoek aan de plaatselijke supermarkt besluit Hilde om de teugels van haar leven eens flink te laten vieren. Mijn leven is een appel, dacht Hilde Hartsuikers toen ze met haar boodschappen naar huis terugfietste, rond en saai, een... Lees meer

Voorbij de ramen

Voorbij de ramen

Leon van de Reep woont al jaren in Amsterdam, maar zoekt zijn vertier altijd buiten de stad. En dat terwijl de halve wereld juist naar zijn stad toe trekt! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat doen die mensen hier? Lees meer

Instagrampoëzie

Instagrampoëzie

Is Instagrampoëzie slechts een zelfhulptekst in een literair jasje? Neerlandica Else Boer volgt verschillende dichtende Instagrammers. In dit essay onderzoekt ze hoe ze hun werk moet lezen. Op Instagram verschijnen er regelmatig gedichten in mijn feed. Of nou ja, gedichten – het lijken eerder zelfhulpteksten in een literair jasje. Op het toilet scroll ik dagelijks... Lees meer

Gedicht: Vuurwerk

Vuurwerk

Je zegt dat er geen vonk was / en het lukt weer eens niet om boos te zijn. Lees meer

Flitsverhaal: De geur van rookworst 1

De geur van rookworst

P. van Stingelande beschrijft in een flits een openbaring van een kind: ons brein is een winkel. Lees meer

Glow in the dark 1

Glow in the dark

Nooit alleen naar binnen gaan bij mensen die je een lidmaatschap probeert aan te smeren. Sofia weet het wel. Toch vindt ze zichzelf nu terug op de bank bij een man in een gekreukt overhemd. Maar ja, ze moet haar target halen. Lees meer

Kort verhaal: Streekbus 2

Streekbus

'Schuifelend over het grind werden zij gepasseerd door glimmende kinderlijven die elkaar, gewapend met kleurrijke supersoakers, op afstand probeerden te houden.' Lees meer

Kort verhaal: De lucht was nog lang niet opgeklaard 2

De lucht was nog lang niet opgeklaard

'Hij moest zijn benen en voeten nu vertellen dat hij nog steeds vooruit wilde. Zij probeerden hem op hun beurt te vertellen dat het beter was om te stoppen, maar hij luisterde niet.' Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5