Asset 14

De lucht was nog lang niet opgeklaard

Kort verhaal: De lucht was nog lang niet opgeklaard 2

'Hij moest zijn benen en voeten nu vertellen dat hij nog steeds vooruit wilde. Zij probeerden hem op hun beurt te vertellen dat het beter was om te stoppen, maar hij luisterde niet.' Een echte non-stopweek stopt natuurlijk niet na zeven dagen. Op de achtste dag van de non-stopweek een kort verhaal van Tim Nikken over een man die begint met fietsen en daar niet meer mee ophoudt.

De lucht was nog lang niet opgeklaard. Het enige dat voor verlossing kon zorgen was de zon. Hij dacht dat hij her en der een paar blauwe gaten in het wolkendek zag, maar het was niet genoeg om droog de stad door te komen. Hij had niet uit het raam gekeken en was zonder paraplu op zijn fiets gestapt. De eerste regendruppels deerden hem niet zoveel. Hij had al jong leren fietsen en genoot na al die jaren nog steeds van het naar voren roetsjen van de tweewieler. Hij kon ook zonder handen fietsen, maar dat hoorde niet bij een zichzelf respecterende man, vond hij. Zijn voeten, met reliëf en groeven in de zolen van zijn stevige leren schoenen, had hij daadkrachtig op zijn trappers geplant. Zij bepaalden het ritme, het tempo. Het ging van snel naar sneller. Alles hier was tempo.

Hij wist waar hij naartoe fietste. Naar een plek waar het niet regende en waar misschien een paar warme stralen zijn gezicht zouden verwarmen. Het bovenste gedeelte van zijn gezicht dan; op het onderste gedeelte van zijn gezicht hadden zijn haren zich in de loop der jaren tot een baard gevormd. De kapper knipte er om de zoveel tijd een stukje beschaving in. Hij had op zijn nog korte tocht over het fietspad al veel mensen ingehaald. Ze waren jong en oud, en hij schamperde om hun paraplu’s en regenjassen. Zijn jas was geen regenjas en werd daarom steeds zwaarder, maar functioneerde nog wel naar behoren. Om zijn benen droeg hij een spijkerbroek die doorweekt aan zijn dijen plakte. In zijn fietsdrift merkte hij echter niks van het ongemak. Zijn handen, koud door regen en wind, had hij vastberaden om het stuur geklemd. Zijn vingers en handen waren zowel wit van het knijpen als rood van de wind en regen. Desondanks bleef hij keurig en daadkrachtig doortrappen. Voor hem fietste een koppel hand in hand. Ze leken geen haast te hebben en hij haalde ze hoofdschuddend in. De weg begon te slingeren. Hij keek achterom en zag dat de mensen die hij had ingehaald verdwenen waren. Toen hij zijn hoofd terug naar voren draaide, sloeg de regen hem weer in het gezicht. Hoewel hij geen gaten in het wolkendek zag, was hij er van overtuigd dat als hij maar lang genoeg door zou trappen, de lucht zou klaren. Kort verhaal: De lucht was nog lang niet opgeklaard 1Er ging een steek door hem heen. In de verte zag hij een bliksemflits. Hij telde de seconden tussen de bliksemflits en de donderslag. Het waren meer dan tien tellen. Zijn spijkerbroek plakte nu van zijn bovenbenen tot zijn schenen aan hem vast. Via het water begon de kou tot hem door te dringen. Hij schudde zijn hoofd, maar het water bleef plakken. Zijn wenkbrauwen fungeerden als afdak, maar ze waren overbelast en het water droop over zijn gezicht. Hij keek naar zijn handen die nog steeds het stuur omklemden. Met moeite kreeg hij zijn rechterhand open en kwam het gerimpelde rubberen handvat tevoorschijn. Hij veegde met zijn mouw over zijn gezicht en nam wat water mee. Het trappen ging niet meer automatisch. Een overdekte picknickplaats met prullenbak en gecombineerde banktafel langs de kant van de weg zag er welkom uit, maar hij stopte niet. Hij moest zijn benen en voeten nu vertellen dat hij nog steeds vooruit wilde. Zij probeerden hem op hun beurt te vertellen dat het beter was om te stoppen, maar hij luisterde niet. Weldra zou de lucht klaren. Zijn gemoed bleef vol verwachting.

Toen hij na nog een stuk doorfietsen besloot om te gaan zitten op een alleenstaande bank, was hij teleurgesteld. Hij stak woedend zijn vuist in de lucht en mompelde een aantal verwensingen. Een reactie bleef uit. Het was inmiddels donker geworden en hij had het erg koud. Bewegen kon hij niet meer, dus had hij geen andere keuze dan op het bankje te gaan liggen. Uit zijn leren jas kon hij nog net een stukje drop vissen dat hij hongerig opat. Het viel rauw op zijn maag, maar het was beter dan volledig leeg te zijn van binnen. Gelukkig was hij doorweekt, dus als iemand hem zou zien zouden de tranen die zachtjes uit zijn ogen stroomden niet opvallen. Hij dacht terug aan de weg die hij had afgelegd. Op het moment dat hij de deur was uitgestapt had hij een duidelijk visioen voor ogen gehad.

Er moest ergens een gat in het wolkendek te vinden zijn.

Er moest ergens een gat in het wolkendek te vinden zijn. Hij had flink de vaart erin gehouden en zich door niets of niemand laten stoppen onderweg. Als je met zo’n machtig doel fietst dan behoor je ergens te geraken. Het had hem echter nergens gebracht, slechts in deze penibele situatie. Hij begon te twijfelen of hij wel de juiste route had afgelegd. Het was duidelijk niet de juiste route als deze hem niet op zijn bestemming had gebracht. Zijn verdriet sloeg om in een na-morren en grommen en ondanks de kou deed hij zijn ogen dicht en probeerde het zichzelf zo comfortabel mogelijk te maken op de houten planken. De planken waren wat soppig geworden van de regenval, maar het liggen werd er niet beter op. Zijn lichaam was van schokkend rillen naar af en toe een enkele ril gegaan die met horten en stoten werd geproduceerd. Langzaamaan raakte zijn lichaam uitgeput van het schokken en met een laatste boze uitademing sliep hij in. De nacht zou bijzonder onplezierig worden. De kou was niet meer kwijt te raken en de lucht was afgekoeld tot een uiterst onaangename temperatuur.

Toen brak het ochtendgloren aan. Er klonken geluiden, maar er kwam amper licht aan te pas. Hij wist dat het tijd was om op te staan. Zijn verkrampte benen en rug konden het niet langer verdragen om nog op de houten bank te liggen. Om het zichzelf gemakkelijker te maken deed hij zijn schoenen uit en vervolgens zijn spijkerbroek, die nog steeds om zijn bovenbenen plakte evenals aan de rest van zijn onderstel. De bovenkant van zijn spijkerbroek ging nog makkelijk naar beneden, maar de rest ging moeilijker. Hij gebruikte de lap stof die bevrijd was aan de bovenkant om de rest van zijn broek af te rollen. Om zijn laatste voet bleef de broekspijp steken en hij moest op zijn andere voet om het bankje heen hinkelen om zijn evenwicht te bewaren. Na enig wrikken, verder hinkelen, wanhoop en doorzetten, kreeg hij met één harde ruk de natte broek van zijn been en slaakte een schreeuw van vreugde. Hij hield de natte spijkerbroek in zijn handen en zweepte er mee op het bankje dat hem zo had gekweld in de nacht. De broek maakte een luide knal toen deze op het bankje terechtkwam en de klap gaf een onmiddellijke bevrediging. Hij besloot het bankje er flink van langs te geven en na een aantal luide klappen kreeg hij het weer warm. Hij begon rondjes te lopen om het bankje, slingerde de spijkerbroek als een lasso boven zijn hoofd en gaf af en toe een tik aan de bank. Om meer bewegingsvrijheid te creëren schoof hij ook zijn natte onderbroek af. Dit ging een stuk makkelijker dan de spijkerbroek. De leren jas beperkte zijn autonomie echter een stuk meer dan de onderbroek. Uit ermee. Hij legde de broek op de bank en smeet zijn jas op de grond.

Met het uitdoen van de kledingstukken viel er steeds meer schroom van hem af.

Met het uitdoen van de kledingstukken viel er steeds meer schroom van hem af en na het verliezen van zijn trui en T-shirt rekte hij zich uit, pakte de spijkerbroek weer op en begon te dansen om het bankje. Na elke ronde werden de klappen minder frequent, en ook de intensiteit van de dans nam af. Na een laatste vreugderonde ging hij opgewarmd en uitgeput op de overwonnen bank zitten. Hij had zich in tijden niet zo voldaan gevoeld en vroeg zich niet af waarom. Hij spande om beurten zijn linker en rechterbil als na-effect van de rondedans. Zijn lichaam ontspande zich en terwijl hij zijn ogen dicht deed voelde hij een ongekende warmte vanbinnen. Plots herinnerde hij zich waarom hij op aarde was. Hij pakte zijn mannelijkheid eerst met zijn linkerhand en daarna met zijn rechterhand vast. Vervolgens liet hij zijn vergeten trots glunderend omhoog steken – alvorens hij er aan begon te trekken. Het begon nu beetje bij beetje lichter te worden en het rumoer in de buurt van het bankje nam toe. Hij kon de geluiden niet precies onderscheiden en was ook meer gericht op zichzelf dan op de buitenwereld. Hij hoorde de vogels fluiten zoals zij dat doen in de buitenlucht en iets van een ritmisch gespetter, misschien dat er een vijver of plas in de buurt was. Terwijl hij zich daar in het schemerdonker aan het bevredigen was stond de wereld even stil. Ten langen leste vielen de eerste volledige zonnestralen op zijn lichaam. Niet alleen op zijn gezicht zoals hij eerst had gewild, maar ook op zijn armen en borst en handen en alles wat maar een huid had en dingen kon voelen. De zon sprak hem toe. Ga heen en vertel anderen over mijn weldaad. Hij keek omhoog en wist dat het goed was. Voor deze stralen was hij gaan fietsen. Hij nam zich voor om alles te onthouden. Daarna begon het weer te spetteren en de stralen verdwenen een voor een. Hij wist dat hij weer terug zou moeten, maar genoot nog even van het moment. Hij pakte zijn fiets en liet zijn kleren achter.

Kort verhaal: De lucht was nog lang niet opgeklaard

 

 

Mail

Tim Nikken is schrijver, doet af en toe zaken als literair agent en werkt als consultant op de Zuidas. Hij verwondert zich dagelijks over de constante, maar ook onvoorspelbare menselijke conditie.

Annelien Smet is een Gentse illustratrice wiens werk is verbonden met muziek. Voor elk werk luistert ze onophoudelijk naar één nummer om in een sfeer te blijven. "Een nummer dat goed gemixt is, genoeg 'ademt' en mijn binnenste met een diepe bas doet daveren. Dat inspireert."

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan) 1

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan)

Luuk Schokker leerde dat een groot ego bij het schrijven geen overbodige luxe is. Je onzekerheid omarmen maar tegelijkertijd een ego kweken. Hoe doe je dat? Luuk legt het uit. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Een lichaam dat liefde opwekt

Een lichaam dat liefde opwekt

Een fragment uit Emy Koopmans 'Tekenen van het universum' over een lichaam dat gelooft dat het moet krimpen om het waard te zijn te worden liefgehad. Lees meer

Mijn Arabisch is verstomd

Mijn Arabisch is verstomd

"Mijn Arabisch is schichtig / ze vermomt zich stilletjes als Hebreeuws." Pelumi Adejumo en Esha Guy Hadjadj vertaalden een gedicht van de Israëlische dichter Almog Behar. Over twee moedertalen, waarvan de één de ander overstemt. Lees meer

Ratrace

Ratrace

Een kort anti-kapitalitsch verhaal van Emma Stomp over De Prestatiemaatschappij, havermelk latte's en mannen met bivakmutsen. Lees meer

Zwarte luiken

Zwarte luiken

Hoe schrijf je over iets ontastbaars zoals rouw? Geïnspireerd door de schilderijen van Francis Bacon verkent Thijs Joores in deze gedichtenreeks de impact van verlies. Lees meer

Gezocht z.s.m. 1

Gezocht z.s.m.

Liefde is te vervangen, althans dat houden datingapps ons voor. Maar wat als je iemand bent verloren van wie je er maar één had, zoals je moeder? Babet te Winkel bijt het spits af van een nieuwe reeks waarvoor Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam de samenwerking aangaat met verschillende literaire platforms. Lees meer

Kopje suiker

Kopje suiker

Souvenirsmokken, feestmokken, mokken met rare handvaten, mokken met popcultuurfiguren en mokken van de IKEA. In dit korte verhaal over verbinding en contact geven mokken een intiem kijkje in het leven van de buurt. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Pen + papier + buitenlucht 3

Pen + papier + buitenlucht

Hoe zorg je er als schrijver voor dat je niet alleen gemotiveerd, maar ook gedisciplineerd blijft? Imme Visser kraakte de code. Lees meer

Paviljoen van het tijdelijke geluk

Paviljoen van het tijdelijke geluk

In deze voorpublicatie uit 'Paviljoen van het tijdelijke geluk' maken we kennis met een aantal bewoners van Kristalstad: Benjamin, Julia en Rachael. In korte scènes met een haast stripachtige stijl laat Laurens van de Linde de personages elkaar in een achterbuurt kruisen en biedt hij een inkijkje in deze toekomstige samenleving. Lees meer

Een vuistslag

Een vuistslag

Geïnspireerd door Dante besluit een schrijver om in haar korte verhalen op een gruwelijke manier af te rekenen met haar vijanden. Lees meer

Zoely

Zoely

In een zevendelig gedicht vol roodtinten - van cassis tot Aldispaarvarkenroze - gaat Ka(a)te Dejonckheere in op de effecten van verschillende anticonceptiepillen op menstruatie. Lees meer

Slaap lekker, Hiroshi Yoshimura 1

Slaap lekker, Hiroshi Yoshimura

Slaap lekker, Hiroshi Yoshimura is een bundeling van vijf korte verhalen over personages die willen geloven in iets groters, een uitweg naar een mooier en zinvoller bestaan. Lees hier alvast het titelverhaal, over twee middelbareschoolvriendinnen die elkaar na jaren weer zien op het concert van hun grote idool, Hiroshi Yoshimura. Lees meer

Djinn 1

Djinn

Om in hun relatie de onoverbrugbare meningsverschillen te vermijden hadden Barbara en Claudel  een spel bedacht. Djinn, noemden ze het, naar het verhaal van de geest in de fles. Ieder jaar mocht een van hen drie wensen doen en de ander moest deze inwilligen, althans twee daarvan, compromisloos, en daarna draaiden de rollen om. Op een avond die misschien wel een van de laatste zou kunnen zijn, blijft er nog één wens over. Lees meer

Overwoekerdagen

Overwoekerdagen

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lars Meijer vertelt over het besef dat je 's nachts niet langer een kacheltje bent om naast te liggen en elkaar weer zien voordat de winter begint in een brief die wel eens de laatste zou kunnen zijn. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Meld je vóór 1 juni aan en ontvang deze zomer al je eerste kunstwerk én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel