Asset 14

Verwachtings-management

Het is zondagavond en ik bezoek met mijn huisgenoot en onze huisvriend Marius een uitvoering van de Vespers van Rachmaninov in een kerk. De dirigente van het amateurkoor, een potige Russische, houdt haar praatje vooraf kort: ‘Dit is het moeilijkste koorwerk aller tijden, het zal mij benieuwen. Het is nog niet vaak goed gegaan. Veel plezier.’

Het vriendje van mijn huisgenoot, dat dit jaar voor het eerst in het koor meezingt, lacht vanuit het rijtje tenoren verontschuldigend naar ons. Hij is veruit de jongste van de zangers en wordt omringd door mannen die vooral meer buik en meer snor hebben dan hij. Hij heeft ons goed voorbereid op vanavond. ‘Please’, zei hij, ‘kom niet. De dirigente is verschrikkelijk en bij elke vesper zakken we als bakstenen in toon. Het is eigenlijk nog nooit goed gegaan. Maar als jullie zo graag willen komen, veel plezier dan maar.’

Er is iets geweldigs met verwachtingen: zijn ze laaggespannen, dan is de vrijheid oneindig. Alles kan, alles mag, dus wat kan het ook schelen. Zijn ze hooggespannen, dan beklemmen ze, begrenzen ze, zaaien ze paniek: het móet goed zijn en als het fout is, is het dus voor niets geweest. Een tijdje sprak ik af met mensen via Tinder. Mijn verwachtingen daarbij waren zo laag, dat de date zelf soms plots best leuk uit de verf kwam. De jongen in kwestie bleek knapper, liever, grappiger. Zelf was ik ontspannener, gevatter en vol blinkend zelfvertrouwen. (Dat die eerste dates zo leuk waren zorgde overigens voor zeer hooggespannen verwachtingen bij de tweede date, die dan vaak tegenviel, waarna het algemene laat-maar-zitten-gevoel intrad.)

De dirigente heft haar handen. ‘Laten we beginnen aan dit helse karwei, god sta me bij’, horen we haar mompelen. ‘Priidite!’ schallen de zangers. Het lijkt alsof de kerk zijn kieuwen opent om het geluid door te laten.

‘Ik vind dat we echt heel goede mensen zijn’, fluistert mijn huisgenoot tegen ons. ‘Ik bedoel, het is zondagavond, het regent, we hadden thuis op de bank een boek kunnen liggen lezen.’
‘Ik heb al eens een concert van dit koor bijgewoond, dat was erg slecht’, fluistert Marius terug. ‘Kijk dan, al die mevrouwen met hun touwtjesbrillen. Die neuzen verdwijnen in de partituren. Nul contact met het publiek, let maar op. Dat stoorde me toen vreselijk.’
‘Er schijnen hapjes te zijn na afloop,’ sis ik.
‘Kunnen jullie misschien even jullie gemak houden?’ zegt een man achter ons boos.

Even houden we ons gemak. Priidite, poklonimsya Tsarevi nashemu Bogu, zingt het koor, kom, laat ons bidden tot de Koning, onze God. De dirigent maait zo heftig met haar armen dat de naden van haar colbertje lijken te scheuren. Elk slotakkoord eindigt ze door haar handen met handpalmen geopend naar boven te hijsen, van haar borsten tot ver boven haar hoofd, en die hijsbeweging een paar keer te herhalen. Alsof ze het koor zegent, op goed geluk gaan wij door de woestijn. De mannen fronsen hun wenkbrauwen en schallen beheerst vanuit hun onderkin. De vrouwen stijgen op en voortgetrokken door hun touwtjesbrillen zweven ze om ons heen. Mijn ogen worden nat, het is prachtig.

Na de vijftiende en laatste vesper volgt een bulderend applaus, minutenlang. Mijn huisgenoot en Marius staan te joelen naast me, ik fluit tussen mijn vingers. De dirigente buigt een paar keer onhandig en kijkt ongemakkelijk om zich heen. Geërgerd neemt ze een bosje tulpen in ontvangst. ‘Nou’, zegt ze, ‘dat zit er ook weer op. Het ging niet slecht, het is wel eens slechter gegaan. Da’s fijn. Daar aan de zijkant staan tafels met hapjes, maar die zijn gemaakt door blinde gehandicapten dus het zal mij benieuwen. Fijne avond nog.’

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
Lees meer
test
het laatste
Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer