Asset 14

Beetje opruimen

Column: Beetje opruimen

Op een begraafplaats in het Amerikaanse New Jersey worden bloemen van graven gestolen, al maanden. Via camerabeelden wordt een verdachte gevonden: Mrs. Wingate, een vrouw van 59 jaar die niet alleen bloemen van de begraafplaats ontvreemdt, maar ook planten en andere ‘items’ (grafkaarsen, teddyberen, een weggewaaide strik). Als ze wordt verhoord verweert ze zichzelf aanvankelijk: ze probeerde de boel enkel een beetje op te ruimen.

Ik lees het nieuwsbericht en denk direct aan kringloopwinkel Iris, een klein en inmiddels al lang ter ziele gegaan winkeltje in het dorp waar ik opgroeide, waar mijn eigen eerste diefstal plaatsvond.

Iris was een walhalla omdat er, naast de gebruikelijke servies- en meubeltroep, een aanzienlijke poppenafdeling was: helemaal links achterin stonden twee manden met barbies, één mand met babypoppen en een kleine mand met poppen die hoofden hadden van keramiek.
‘Prachtig’, zei mijn moeder bij een van onze eerste bezoeken aan de winkel over die laatste categorie, ‘die ken ik nog van vroeger, die stenen popjes. Daar mag je er een van uitkiezen.’
Ik probeerde mijn teleurstelling te verbergen en een keramiekpopje uit te kiezen dat het meeste op een barbie leek.
‘Weet je zeker dat je die wilt?’ vroeg Herm.

Iris was twee dagdelen in de week geopend en op die dagen stond Herm achter de toonbank. Herm had een onnoemelijk lange snor die tijdens het praten regelmatig in zijn mond verdween, vooral bij het uitspreken van bepaalde plof-, wrijf- en neusklanken. Bij het woord ‘poppenkleertjes’ flapperde die snor zo’n drie keer zijn mond in- en uit.

Het woord ‘poppenkleertjes’ moest Herm vaak uitspreken, want net zoals bij de manden met poppen was ik niet weg te slaan bij de mand poppenkleertjes. Vanwege de grote aantallen poppenkleertjes die wij thuis al hadden, had mijn moeder een deal met mij gemaakt: ik mocht bij Iris net zoveel kleertjes kopen als ik er ook inbracht. Herm noemde het bedrag dat de ingeleverde kleertjes waard waren, en voor dat geld mocht ik nieuwe uitkiezen.

Het spreekt voor zich dat ik een wollen, katoenen en zorgvuldig door familieleden zelfgemaakte garderobe aanleverde, en daar overwegend glitter-, roze- en synthetische tenues voor terug koos. Mijn moeder zei daar – en dat vond ik ergens wel gek – niets over en liet mij mijn gang gaan. (Later bleek dat ze onze oorspronkelijke kleertjes vaak terugkocht en verstopte op zolder, maar dit niet vertelde omdat ze mij kennis wilde laten maken met commercie en handelsgeest.)

Toen kwam de dag dat ik al mijn vervangbare poppenkleertjes had omgeruild, maar nog niet klaar was met ruilen. Sterker nog, ik begon er net lekker in te komen. Dus nam ik op een middag een van mijn oude poppenjurkjes, die Herm keurig geprijsd in de mand had gelegd, in mijn jaszak mee naar huis. Het voelde niet als stelen, het jurkje was gewoon even uit logeren geweest en keerde nu weer terug.
‘Ik dacht dat we die naar Iris hadden gebracht’, zei mama toen ze het jurkje thuis zag.
‘Die komt me bekend voor’, zei Herm toen ik het een paar dagen later als ruilwaar op zijn toonbank legde.

Beiden keken ze me aan met opengesperde ogen. Het viel me ineens op hoe muf het eigenlijk rook in de winkel, hoe vaal de poppen waren, alsof ze uit een ander tijdperk kwamen, hun gezichten vergeeld als boeken en hun haar en wimpers door motten weggevroten. Zelfs Herms snor zag er stoffig uit. Hij keek me nu lief aan – ik voelde me verschrikkelijk.
‘Ik dacht, het is zo vol hier’, stamelde ik rood aangelopen, ‘ik dacht, ik ruim een beetje op.’

Mrs. Wingate, lees ik, werkte zelf jarenlang bij de politie. Daarna werd ze bloemist. De begraafplaats waar ze de bloemen stal ligt tegenover het politiebureau. Haar oud-collega’s herkenden haar direct op de camerabeelden. Op de verdachtenfoto kijkt ze alsof ze gigantisch van zichzelf baalt, maar echt niet anders kon.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Steun Hard//hoofd en verzamel kunst!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe schrijvers en kunstenaars. We zijn al dertien jaar gratis toegankelijk en advertentievrij. Zo’n vrije ruimte is harder nodig dan ooit. Steun de makers van de toekomst; sluit je vóór 1 juli aan als kunstverzamelaar en ontvang in juli je eerste kunstwerk!

Word kunstverzamelaar