Beeld: Anouk de l'Ecluse You are CIA, right?" /> Beeld: Anouk de l'Ecluse You are CIA, right?" />
Asset 14

CIA

-Niels reist verkleed als backpacker over de wereld. Voor Hardhoofd houdt hij een wat wazig dagboek bij. Op dit moment is hij verdwaald op het betoverde eilandje Siquijor in de Filippijnen. Dit is deel 4 van zijn verslag, het vervolg op 'White ladies'.-

Jeremiah denkt dat ik CIA ben. We rijden in zijn witte geblindeerde pick-up door Siquijor. Hij maakt verlekkerde, smakkende geluiden bij elk minderjarig meisje waar we langs komen. Hij komt uit Wisconsin en is halverwege de dertig. Hij zegt: ‘Zodra ze hier kinderen krijgen, krijgen ze zulke fijne billetjes’. Ik knik, want hij heeft gelijk, maar het hardop bevestigen lukt me niet zo goed. Ik probeer ook verlekkerde geluiden te maken, maar het komt er niet zo natuurlijk uit als bij Jeremiah. We dragen allebei grote zonnebrillen die vanwege de geblindeerde ramen niet echt nodig zijn, maar wel helpen bij het maken van verlekkerde geluiden van het soort waar je eigenlijk direct voor zou moeten worden opgesloten door de feministische politie. Hij neem me mee naar Sammy’s Café en bestelt drie liter bier, waarvan hij zelf twee glazen drinkt. Hij houdt zijn zonnebril op. We bestellen Calamares, maar Jeremiah vertrouwt ze niet en stuurt ze terug. Er is iets vreemd aan de sfeer. Jeremiah maakt cynische opmerkingen over mijn gebruikelijke onhandigheid en agressieve bescheidenheid, mijn twee sociale stokpaardjes. Daarna rijdt Jeremiah me naar een verlaten pier. We roken er een sigaretje en ik vraag wie er in het mooie huis woont dat naast de pier staat.

Er zijn niet zoveel mooie huizen op Siquijor, dus volgens mij is het geen gekke vraag. Hij zegt: ‘Je stelt wel veel vragen’ en iets zachter, ‘Daar woont de gouverneur’. Maar ik weet dat de gouverneur in de bergen woont, dus ik begin me zorgen te maken, want Jeremiah kent de gouverneur. Ik laat mijn sigaret van de pier in de zee rollen, maar het peukje blijft liggen op een randje beton. Jeremiah zegt: ‘Dat had je beter niet kunnen doen, dat vindt de gouverneur niet leuk!’ en dan, weer iets zachter: ‘Ik haal wel een zaklamp zodat je ernaar kan zoeken’. Het flitst opeens door mijn hoofd dat Jeremiah me van de pier wil gooien. Dat is het nare van paranoia: het is zo besmettelijk. Wil hij me van de pier gooien omdat hij para is? Of ben ik para omdat ik denk dat hij zo para is dat hij me van de pier wil gooien? Gelukkig ben ik gewapend met een iPhone waarop het zaklamp-programma zit en voordat Jeremiah bij de auto is om de zaklamp te pakken, ben ik van de pier geklauterd om de sigaret in veiligheid te brengen. Ik hou de natte sigaret voor zijn neus. Jeremiah lacht hard. ‘You thought I was going to throw you off that pier, right?’ Ik was dus para. Of... Zegt hij dit alleen maar om me para te laten voelen en was hij wel degelijk van plan om me van de pier te gooien? Ik laat me maar kennen zodat hij denkt dat ik bang ben. Iets in me zegt: ‘Hou je van de domme’. Iets anders in me zegt: ‘Doe alsof je bang bent, dan denkt hij dat hij wint’.


Illustratie: Anouk de l'Ecluse

Op de weg terug vraagt Jeremiah of ik CIA ben. Ik zeg triomfantelijk: ‘Obviously!’. Een van mijn beste vrienden, Aleksei uit Sri Lanka, heeft me eens verteld dat dit het enige woord is dat je altijd als antwoord kan gebruiken en daarom het beste woord is uit de Engelse taal. Sindsdien zeg ik dat als ik geen antwoord op een vraag paraat heb, het is inmiddels een soort tweede natuur geworden. Ik ben tevreden over mijn snelle antwoord. Jeremiah zegt: ‘You do got the snappy replies, I’ll give you that!’ Dan draait hij de auto en rijdt naar een politiestation. Hij zegt: ‘Welcome to the Philippines, brother, where nothing is what it seems!’ Hij zegt dat hij, als ik niet op zijn CIA-vraag zou antwoorden, zijn vrienden van de politie had beloofd dat hij me hier af zou zetten. Ik besluit om zo relaxed mogelijk te gaan zitten om maar geen moment de indruk te wekken dat ik wat hij zegt serieus neem, maar hij meent het. De auto staat nu stil en hij wacht tot ik uitstap. Ik stap netjes uit de auto. Als het een grap is, dan speel ik netjes mee, dat lijkt me beter voor iedereen. Terwijl Jeremiah de hoek om scheurt giert hij: ‘Hope you’ll ever make it off the island, brother! See you on your next field trip!’

Ik sta voor een verlaten politiestation wat al jaren niet meer in gebruik moet zijn. Er zijn geen deuren of ramen meer in het gebouw, ik kan er dwars doorheen kijken naar een verlaten Japans kerkhofje erachter. Ik steek trots een sigaret op en ga zitten op de traptreden. Naast me fladderen een paar zwarte vogeltjes met rode ogen op, ik heb gehoord dat ze rode peperplantjes eten en daarom zulke ogen hebben. Of dit nou een grap was of een test, ergens heeft iemand op deze wereld me voor CIA-agent aangezien. Wow. Ik zeg het hardop: ‘Wow!’. Aan de overkant van de straat legt iemand stokjes varken, kippenhartjes en kippenlevertjes op de barbecue. Jeremiah heeft me gelukkig niet ver van mijn motor afgezet, dat scheelt. Ik koop twintig stokjes varken en één stokje kippenlevertjes voor de schrik en rijd met 30 naar huis, terwijl ik ze oppeuzel en nadenk over hoe ik mijn met traditie dwepende makkers in Amsterdam ooit kan overtuigen van het feit dat varkens het beste vlees op aarde dragen, het zou verboden moeten worden om het niet te eten.

Mail

Niels Gerson Lohman

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

:Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Hard//hoofd zoekt twee getalenteerde, assertieve, breed onderlegde beelddenker (x/v/m) die de beeldredactie willen komen versterken! Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer