Asset 14

Gewoon gelukkig

Biechtweek: Gewoon gelukkig

Yara heeft iets opmerkelijks op te biechten aan Lucas. Een kort verhaal van Emma Stomp voor de Biechtweek.

Misschien lag het aan het feit dat Yara opeens af wou spreken op een terras met felgekleurde parasols, waar mensen op luide toon over hun vakantie naar Ibiza aan het praten waren. En misschien lag het er ook wel aan dat ze meer plannen dan gewoonlijk maakte, dat ze Lucas opeens aan zijn arm meesleurde naar winkels waar de top 40-muziek luid uit de boxen schalde. Of dat ze haar berichtjes met uitroeptekens en hartjes afsloot en soms zonder duidelijk aanwijsbare reden naar zijn arm greep en heel hard moest lachen, alsof hij zojuist een hele goede grap gemaakt had.

Het voelde alsof ze in een ingewikkelde choreografie verzeild geraakt waren, waarbij Lucas steeds één tel achter liep. Net wanneer hij erachter kwam wat Yara bezighield, was zij alweer een stap verder. Niets liep meer synchroon.

Terwijl hij zijn fiets wegzette moest hij denken aan de dagen waarop alles nog wel synchroon liep. Toen Yara nog met haar dekens over haar hoofd getrokken in bed lag. Dat er langzaam een deuk in haar matras gekomen was omdat ze er niet van af wou komen. Niet dat hij perse terug wou naar die dagen, hij wist wel dat er heel erg veel verkeerd was aan het hebben van zo’n soort relatie. Maar in ieder geval was het makkelijk geweest. Het was makkelijk geweest om haar erbovenop te praten, om boodschappen te doen, om nuttig te zijn.

Yara zat al op het terras op hem te wachten, ze zwaaide wild met haar armen alsof ze zich vijfhonderd meter van elkaar af bevonden in plaats van tien. Lucas gaf haar een kus.
Ze droeg een bloemetjesjurkje dat hij nog niet eerder gezien had.

‘Ik heb cocktails voor ons besteld,’ zei ze.

Lucas moest denken aan een droom die hij die nacht had, waarin er een kat op zijn gezicht zat. Hoe hij geprobeerd had om de kat van zijn gezicht te trekken, maar de nagels van de kat alleen maar in zijn wangen bleven steken. Hoe hij langzaam buiten adem was geraakt.

Het liefste had hij die droom nu aan Yara verteld, maar iets in haar gezicht zorgde ervoor dat die droom opeens heel misplaatst aanvoelde.

‘Wat voor cocktails?’ vroeg hij in plaats daarvan.
‘Mojito’s,’ zei Yara en ze hield een haarlok tussen haar duim en wijsvinger. Alsof niets anders in de wereld er echt toe deed, alsof het er alleen maar om ging dat zij hier nu in de zon zaten. Ze leunde zelfs even achterover om haar ogen te sluiten, haar gezicht badend in het zonlicht.

De ober zette de cocktails op het tafeltje neer. Het zag er vrolijk uit: de felgekleurde rietjes en de blaadjes munt die door het glas dreven.
Yara trok één van de glazen gretig naar zich toe, als een jarig kind dat een cadeau naar zich toe trekt.
‘Proost.’ Ze hield haar glas in de lucht.
‘Proost,’ zei Lucas.

En hij moest denken aan de eerste keer dat hij Yara mee naar huis had genomen. Hoe ze op zijn bed naar The Smiths en Joy Division hadden geluisterd. Hoe Yara alle dingen voor hem had opgesomd waar ze nerveus van werd: kleine ruimtes, grote ruimtes, de zee, witte sauzen, mensen die heel vaak ‘ik wil niet lullig doen maar…’ zeiden, vissen, de gedachte dat ieder mens in zijn leven een spin opeet tijdens zijn slaap. Voor hij het wist was ze in huilen uitgebarsten. Ze had hem naar zich toe getrokken en zijn T-shirt nat gemaakt met haar tranen. Ze zei niet ‘sorry dat ik je hiermee lastig val’ of ‘normaal ben ik niet zo’. Ze zei überhaupt geen sorry. En Lucas was blij dat er meer mensen in de stad waren die niet precies wisten hoe ze zich staande moesten houden.

‘Ik moet je iets vertellen, Lucas.’ Yara roerde met haar rietje door het glas. ‘Ik weet niet precies hoe ik het moet uitleggen, maar ik ben gelukkig.’
Lucas keek naar een vrouw die een stukje overgebleven taart in een servetje probeerde te stoppen.

‘Nee,’ zei hij.
‘Hoe bedoel je nee?’
‘Je bent helemaal niet gelukkig. Je doet gewoon alsof.’
‘Ik ben anders al heel lang gelukkig. Veel langer dan je dacht. Jij bent diegene hier die ongelukkig is.’
‘Nee,’ zei Lucas weer alsof hij alleen maar door dat woord te herhalen ervoor kon zorgen dat de oude Yara weer tevoorschijn zou komen.

‘En ik wil naar Spanje deze zomer,’ ging ze verder. ‘Ik wil snorkelen en diepzeeduiken. En ik wil sangria drinken op een terras waar een man gitaar aan het spelen is.’
Ze had haar arm over de tafel heen gestoken en kneep zachtjes in zijn hand.
‘Nee,’ zei Lucas weer.

Mail

Emma Stomp heeft net zo’n serieuze koffieverslaving als Lorelai Gilmore.

Eline Schipperen is in het dagelijks leven enorm gefascineerd door de mens. Waarom doen we wat we doen? En wat heeft dit voor invloed op de samenleving? Als illustrator verwerkt ze deze fascinaties in haar werk.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer