Asset 14

Vrouwvrije zones

Mijn goede vriend E. heeft een kookclub: Eetgenootschap De Vleeslul. Eens in de maand komen hij en vier van zijn mannenvrienden samen - vrouwen zijn niet welkom - en wordt er gekookt met een verplicht ingrediënt. De laatste keer was dit drop. Ik geloof dat ze tamme eend hebben gemaakt met een jus van de nostalgische doch intens foute likeur dropshot. Al komt het nu misschien niet zo over, het is een hoogst culinair genootschap, die kookclub De Vleeslul. Voor zijn laatste verjaardag kreeg E. exorbitant duur kookgerei; hij was er verschrikkelijk blij mee. Net als met zijn nieuwe vlinderdasjes en satijnen onderbroeken.

Een vriend van mijn broertje heeft sinds een jaar of wat met een aantal vrienden een herenclub, of een gentlemen’s club zoals ze het zelf noemen. Eens per maand drinken ze samen whisky, roken ze sigaren of gaan ze jagen (ja echt) of in een louche club op de Wallen gratis of voor geld vrouwen versieren. Daarnaast hebben ze een loods waar inmiddels een auto en een tractor in staan en bezitten ze samen een boot. De jongens zien er stuk voor stuk uit als galante Engelse dandy’s, inclusief wandelstok, hoed en lange, groene trenchcoat.

Illustratie: Aart-Jan Venema

Vriend R. vertelde me over een kapsalon in Rotterdam: Schorem. De kappers noemen zichzelf liever ‘Haarsnijder en Barbier’, lees ik op de website. Ik zie foto’s van de medewerkers: in zwart-wit, tegen een gestreepte muur, als zijnde het politiefoto’s. Hun witte jassen zijn besmeurd met bloed (?), hun baarden en snorren zwart en stoer, de blikken in hun ogen gevaarlijk of juist verveeld. Ook lees ik de volgende tekst:

Eindelijk is het zover, Leen en Bertus openen de deuren van de enige vrouwvrije zone in Rotterdam. Dames, we zijn gek op jullie, maar wij zijn van mening dat elke man recht heeft op een plek waar hij even man kan zijn, en daarom hebben wij besloten het oude ambacht van barbier nieuw leven in te blazen. Geen gezeik, knippen en scheren!

Ik ken Rotterdam niet zo goed, maar blijkbaar is het een stad waar mannen in de openbare ruimte heel moeilijk "even man kunnen zijn", en waar bij gewone kappers met veel gezeur wordt geknipt en geschoren. Bovendien is dit allemaal te wijten aan de aanwezigheid van vrouwen. Je kunt denken dat het een slechte grap is, maar vrouwen mogen écht niet naar binnen bij de salon. R. vertelde dat toen zijn vriendinnetje een Schorem-cadeaubon voor hem wilde kopen, zij buiten op de stoep moest blijven wachten terwijl binnen de bon werd ingepakt. Zelfs de financiële afhandeling vond buiten op straat plaats.

Een nieuw soort mannelijkheid dient zich aan, eentje die aan de ene kant extreem masculien en aan de andere kant juist über-metroseksueel is. Bij De Vleeslul wordt gekookt en gehakt met grote en gevaarlijke messen; het vlees wordt in kilo’s ingeslagen. Vervolgens tafelen de heren uren met elkaar en bespreken ze de nieuwe inrichting van ieders huis. De barbiers van Schorem zien er misschien uit als woeste criminelen met hun tatoeages en messen waarmee ze iedereen - ik bedoel iedere man - te lijf gaan, de zaak ziet er ondertussen tot in de puntjes verzorgd uit. De klanten gaan met een hip rockabilly kapsel naar buiten en kunnen niet stoppen met naar zichzelf turen. En de jongeheren van de gentlemen’s club lijken met hun verfijnde outfits rechtstreeks afkomstig uit een modetijdschrift.

Het gaat al deze heren om de details, zoveel is duidelijk. Met heel veel liefde en aandacht worden hun clubjes vormgegeven, verzorgd en in stand gehouden. Dat is die welbekende vrouwelijke touch.

Mail

Noor Spanjer (Amsterdam, 1982) is freelance journaliste en mediawetenschapper. Als nieuwerwetse minstreel is zij altijd op zoek naar persoonlijke verhalen en daarnaast is ze ideologisch inzetbaar voor feministische zaken en andere nature-nurture kwesties.

Aart-Jan Venema is freelance illustrator en verhalenverteller. Hij werkt onder andere voor NRC.next, de Groene Amsterdammer en hard/hoofd.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer