Asset 14

Booty

Net toen Noor dacht dat de grens van het billenjaar wel bereikt was, kwam Jennifer Lopez afgelopen weekend met een nieuwe clip met de kraakheldere titel Booty.

Was een jaar of vijf geleden de norm vooral de suggestie van een geile poffer in een strakke jurk, de laatste tijd is de onderbroek van de bil en is het gewoon booty all over in your face. In Sisqó’s Thong Song uit 2000 liggen er knappe meisjes in het hete zand, en letterlijk een enkele keer zoeft de camera over hun weinig verhullende bikini’s en zien we daadwerkelijk de billetjes –  vergeleken met de konten van nu, is dat verkleinwoord echt op z’n plek.

En zoals je ziet valt het met die thongs wel mee, het zijn meer kleine onderbroekjes. Als de camera een close-up neemt van een bil in Thong Song, vonden we het in 2000 blijkbaar toch sexier als er een gezellig doekje omheen zat, zoals hier.

Veel vaker worden de meisjes gefilmd van de voorkant, terwijl ze op de achtergrond lekker staan te dansen om Sisqó heen, die niet schuwt om ons zijn gespierde en gebruinde bast te laten zien. Veel blote man, relatief weinig echte bil. Maar dat was vroeger. De pornoficatie van populaire cultuur is nu al zo vergaand dat ik de video van Thong Song als ‘mild’ beschouw.

Een maand geleden kwam Nicki Minaj met haar nieuwe clip Anaconda, waarin behalve ananassen, lekkende kokosnoten en veel stoom een enorme hoop bil te zien is, van heel erg dichtbij en heel erg schuddend, en groot (!!) bovendien. Ik weet niet hoe YouTube kijkwijzerachtige praktijken hanteert, maar dit soort clips zijn ‘gewoon’ popliedjes en worden in eerste instantie niet bestempeld als (soft)porno. Daadwerkelijke seksuele handelingen komen er inderdaad niet in voor en Nicki en de andere meisjes hebben natuurlijk wel iets aan. Kijk maar.

‘He loves this fat ass’, zingt Nicki terwijl ze als een krolse kat naar Drake toekruipt, die op een stoel zit, netjes met al z’n kleren aan. ‘This one is for my bitches with a fat ass in the fucking club. Fuck those skinny bitches in the club, fuck you if you’re skinny’. Op zich ben ik ook geen voorstander van een schoonheidsideaal waarvoor we allemaal aan de anorexia moeten, maar dit werkt natuurlijk precies hetzelfde. Na het zien van dit soort beelden kijk ik in de spiegel, zie ik mijn eigen bil en denk ik: tsja. Het is niet leuk voor de sfeer, Nicki, en zomaar alle meisjes zonder bil uitschelden is ook niet gezellig.

De ophef die er ontstond over het nummer Baby got Back van Sir mix-a-lot uit 1992 – waar Nicki haar Anaconda-sampletje vandaan haalde –, ging vooral over de expliciete teksten. Sir wilde niks dan grote billen om vieze dingen mee te doen, alleen daarvoor haalde hij zijn ‘anaconda’ uit de broek, en ook hij zette dit af tegen meisjes zonder noemenswaardige achterkant: ‘When it comes to female, Cosmo ain’t got nothin’ to do with my selection’. Maar in deze videoclip moest ik heel veel moeite doen om het volgende screenshot te kunnen maken.

Wel de woorden, weinig beelden. Nu is het én én, en belangrijker nog: gezongen door de billen zelf. Waren het vroeger vooral mannen die vrouwen seksualiseerden, nu zijn het vrouwen zelf die – vaak onder de noemer van ‘feminisme-want-ik-doe-wat-ik-wil’ – hun lichaam in expliciete, naakte toestanden presenteren. Als Nicki aan het einde van de clip boos wegloopt omdat Drake een poging doet om écht haar billen vast te grijpen (heel gek natuurlijk als je ongeveer op iemands hoofd gaat zitten), en hem met blauwe ballen achterlaat, zouden we dit kunnen opvatten als een powerfeministische situatie. Maar het credo daarvan lijkt tegenwoordig meer iets als ‘If you can’t beat them, join them’ dan ‘Sterke Vrouwen die iets wezenlijks doen aan sekseongelijkheid of het obscene objectificeren van meisjes’.

Net toen ik dacht dat de grens van het billenjaar wel bereikt was in videoclipland, kwam Jennifer Lopez afgelopen weekend met haar nieuwe nummer met de kraakheldere titel Booty; ik zou er bijna de clip van Nicki door gaan verdedigen. Daarin zit nog iets van ironie of humor, of tenminste verschillende setjes met choreografieën en grappige props – zou mijn argument kunnen zijn. Maar Jenny from the block doet verder nul moeite om nog iets aan de verbeelding over te laten. Deze clip gaat over niks anders dan booty, big booty, en met een waarschuwing vooraf voor ‘maximum impact’, schudt ze zich vervolgens samen met rapper Iggy Azalea vier minuten lang een ongeluk. Screenshots maken was niet ingewikkeld. Dit is bijvoorbeeld het openingsshot:

En dit zijn een paar andere momenten uit de enorm variërende beelden.

Het is natuurlijk geweldig dat Jen een superlijf heeft, met mooie grote billen, en dat ze ontzettend goed kan dansen. Kijken naar iemand die goed kan dansen is altijd leuk, en hier een beetje tegenop kijken is ook niet erg. Het feit dat ze 45 is en moeder van een tweeling verdient ook lof, je leven hoeft dan (als vrouw) zeker nog niet over te zijn. Maar wat zo vervelend is aan deze oprekkende grenzen, is dat popcultuur nu overspoeld wordt met beelden van vrouwen waar letterlijk niks méér aan- of opzit dan hun dikke, vette bil. Jonge meisjes en vrouwen kunnen weinig anders dan eindeloos naar de sportschool gaan en uiteindelijk naar de plastische chirurg (kijk maar goed naar Iggy’s kont, hoe hard ze die ook schudt, die beweegt niet mee = siliconen) om aan dit ideaalbeeld te kunnen voldoen; en dat gaat allemaal af van hun kostbare tijd waarin ze zichzelf tot een wezenlijk mens zouden kunnen ontwikkelen.

Het meest ongeloofwaardig maakt Jen zich nog wel door het feit dat ze slechts een halfjaar geleden een video uitbracht, I Luh Ya Papi, waarin ze de clipcultuur bekritiseert: vrouwen zijn altijd halfnaakt voor ‘no reason’ en in iedere scene worden ze geobjectificeerd – zeggen zij en haar vriendinnen letterlijk. In dat licht is deze clip – van ook nog eens een slecht nummer! –  echt een hele vreemde keuze.

En dan kauwt ze ook nog eens heel ordinair een kauwgompje. Jenny, gedraag je!

Mail

Noor Spanjer (Amsterdam, 1982) is freelance journaliste en mediawetenschapper. Als nieuwerwetse minstreel is zij altijd op zoek naar persoonlijke verhalen en daarnaast is ze ideologisch inzetbaar voor feministische zaken en andere nature-nurture kwesties.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 1

Antropoloog op de barricades
(David Graeber, 1961 - 2020)

Jonathan Luger eert de helaas te vroeg overleden antropoloog-activist David Graeber, door onder andere terug te blikken op Graebers inspirerende optreden bij de Maagdenhuisbezetting. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

 Nee, jijbakt er niets van!

Nee, jijbakt er niets van!

De in Los Angeles geboren illustrator Sebastian Eisenberg woont sinds kort in België. Hij ervaart hoe het is om de Amerikaanse verkiezingen vanuit Europa te volgen. Lees meer

Waarom de term outsider art niet thuishoort in de inclusieve musea van nu

Waarom de term outsider art niet thuishoort in de inclusieve musea van nu

Outsider art is in zwang bij musea die pleiten voor diversiteit. Amber Bloos vraagt zich af of de term nu echt bijdraagt aan de erkenning van de kunstwerken van gemarginaliseerde mensen. Lees meer

Hard//talk: het nieuwste EU-migratiepact houdt ongelijkheid in stand

Het EU-migratiepact versterkt ongelijkheid

Het nieuwe EU-migratiepact is geen ‘oplossing’ voor het ‘probleem’ van migratie. Lees meer

 Kerkgangers gaan viraal

Kerkgangers gaan viraal

Voor fervente kerkgangers is het te hopen dat het virus zich deze maand niet van zijn vrome kant laat zien. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Niet direct vangbaar

Niet direct vangbaar

Deze week worden onze redacteurs blij van de lokale Perzische supermarkt, een tentoonstellingsruimte die er nu nog is en unnanaaanikotoq. Lees meer

Het Waait 5

Het Waait

'Een groot gedeelte van ouder zijn is voor mij niet begrijpen waarom iedereen hetzelfde klinkt.' Daniëlle Zawadi onderzoekt in deze poëtische monoloog de eenzaamheid van in het midden staan, het begrip Sonder en hoe je moet praten met een zielenknijper. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Het Vertrek (2) - Alles brokkelt

Het Vertrek (2) - Alles brokkelt

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de tweede aflevering. Lees meer

 Kolven tegen corona

Kolven tegen corona

Vanaf volgende week wordt de moedermelk van zo'n 7500 oud-coronapatiënten opgehaald. Die bevat antistoffen, en is dus een perfect ingrediënt in - bijvoorbeeld - ijsjes! Lees meer

 1

Eenzaamheid ontleden in 'A-Lonely Show'

Met de pop-uptentoonstelling ‘A-Lonely Show’ nodigen Ka-Tjun Hau en Nanine van Smoorenburg ons uit om van een afstand te reflecteren op onze eigen eenzaamheid. Roos Wolthers nam de uitnodiging aan en zag: ‘A-Lonely Show’ deed veel meer dan eenzaamheid in beeld brengen. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Proeven en zien

Proeven en zien

Deze week worden onze redacteurs (en een spontane inzender) blij van pittige patat, een dansdocumentaire en het laatste nummer van een kunstmagazine. Lees meer

Vacature Chef Kunst 1

Hard//hoofd zoekt kunstcritici!

Krijgt jouw toetsenbord ervanlangs, elke keer dat je een expo of voorstelling hebt bezocht? Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

 Inktviswijsheid

Inktviswijsheid

Gaat de inktvis ons een pijnstillend medicijn leveren, beter leren plannen of de oorzaken van autisme blootleggen? Lees meer

Trialoog: Antebellum

Antebellum

Onze redacteuren durfden het aan om de horrorfilm Antebellum te gaan zien. Ze hopen op een golf aan sociaalbewuste horror, maar twijfelen of deze film een van de klassiekers van die stroming wordt. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 34

Als het regent

Deze week geven onze redacteurs tips voor druilerig weer. Lees meer

Kind zonder uitknop

Kind zonder uitknop

Frederike Luijten schreef een experimentele reeks gedichten over ADHD, waarin mensen in bomen veranderen en lucky paper stars vouwen als oplossing voor hun angsten. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan