Asset 14

Booty

Net toen Noor dacht dat de grens van het billenjaar wel bereikt was, kwam Jennifer Lopez afgelopen weekend met een nieuwe clip met de kraakheldere titel Booty.

Was een jaar of vijf geleden de norm vooral de suggestie van een geile poffer in een strakke jurk, de laatste tijd is de onderbroek van de bil en is het gewoon booty all over in your face. In Sisqó’s Thong Song uit 2000 liggen er knappe meisjes in het hete zand, en letterlijk een enkele keer zoeft de camera over hun weinig verhullende bikini’s en zien we daadwerkelijk de billetjes –  vergeleken met de konten van nu, is dat verkleinwoord echt op z’n plek.

En zoals je ziet valt het met die thongs wel mee, het zijn meer kleine onderbroekjes. Als de camera een close-up neemt van een bil in Thong Song, vonden we het in 2000 blijkbaar toch sexier als er een gezellig doekje omheen zat, zoals hier.

Veel vaker worden de meisjes gefilmd van de voorkant, terwijl ze op de achtergrond lekker staan te dansen om Sisqó heen, die niet schuwt om ons zijn gespierde en gebruinde bast te laten zien. Veel blote man, relatief weinig echte bil. Maar dat was vroeger. De pornoficatie van populaire cultuur is nu al zo vergaand dat ik de video van Thong Song als ‘mild’ beschouw.

Een maand geleden kwam Nicki Minaj met haar nieuwe clip Anaconda, waarin behalve ananassen, lekkende kokosnoten en veel stoom een enorme hoop bil te zien is, van heel erg dichtbij en heel erg schuddend, en groot (!!) bovendien. Ik weet niet hoe YouTube kijkwijzerachtige praktijken hanteert, maar dit soort clips zijn ‘gewoon’ popliedjes en worden in eerste instantie niet bestempeld als (soft)porno. Daadwerkelijke seksuele handelingen komen er inderdaad niet in voor en Nicki en de andere meisjes hebben natuurlijk wel iets aan. Kijk maar.

‘He loves this fat ass’, zingt Nicki terwijl ze als een krolse kat naar Drake toekruipt, die op een stoel zit, netjes met al z’n kleren aan. ‘This one is for my bitches with a fat ass in the fucking club. Fuck those skinny bitches in the club, fuck you if you’re skinny’. Op zich ben ik ook geen voorstander van een schoonheidsideaal waarvoor we allemaal aan de anorexia moeten, maar dit werkt natuurlijk precies hetzelfde. Na het zien van dit soort beelden kijk ik in de spiegel, zie ik mijn eigen bil en denk ik: tsja. Het is niet leuk voor de sfeer, Nicki, en zomaar alle meisjes zonder bil uitschelden is ook niet gezellig.

De ophef die er ontstond over het nummer Baby got Back van Sir mix-a-lot uit 1992 – waar Nicki haar Anaconda-sampletje vandaan haalde –, ging vooral over de expliciete teksten. Sir wilde niks dan grote billen om vieze dingen mee te doen, alleen daarvoor haalde hij zijn ‘anaconda’ uit de broek, en ook hij zette dit af tegen meisjes zonder noemenswaardige achterkant: ‘When it comes to female, Cosmo ain’t got nothin’ to do with my selection’. Maar in deze videoclip moest ik heel veel moeite doen om het volgende screenshot te kunnen maken.

Wel de woorden, weinig beelden. Nu is het én én, en belangrijker nog: gezongen door de billen zelf. Waren het vroeger vooral mannen die vrouwen seksualiseerden, nu zijn het vrouwen zelf die – vaak onder de noemer van ‘feminisme-want-ik-doe-wat-ik-wil’ – hun lichaam in expliciete, naakte toestanden presenteren. Als Nicki aan het einde van de clip boos wegloopt omdat Drake een poging doet om écht haar billen vast te grijpen (heel gek natuurlijk als je ongeveer op iemands hoofd gaat zitten), en hem met blauwe ballen achterlaat, zouden we dit kunnen opvatten als een powerfeministische situatie. Maar het credo daarvan lijkt tegenwoordig meer iets als ‘If you can’t beat them, join them’ dan ‘Sterke Vrouwen die iets wezenlijks doen aan sekseongelijkheid of het obscene objectificeren van meisjes’.

Net toen ik dacht dat de grens van het billenjaar wel bereikt was in videoclipland, kwam Jennifer Lopez afgelopen weekend met haar nieuwe nummer met de kraakheldere titel Booty; ik zou er bijna de clip van Nicki door gaan verdedigen. Daarin zit nog iets van ironie of humor, of tenminste verschillende setjes met choreografieën en grappige props – zou mijn argument kunnen zijn. Maar Jenny from the block doet verder nul moeite om nog iets aan de verbeelding over te laten. Deze clip gaat over niks anders dan booty, big booty, en met een waarschuwing vooraf voor ‘maximum impact’, schudt ze zich vervolgens samen met rapper Iggy Azalea vier minuten lang een ongeluk. Screenshots maken was niet ingewikkeld. Dit is bijvoorbeeld het openingsshot:

En dit zijn een paar andere momenten uit de enorm variërende beelden.

Het is natuurlijk geweldig dat Jen een superlijf heeft, met mooie grote billen, en dat ze ontzettend goed kan dansen. Kijken naar iemand die goed kan dansen is altijd leuk, en hier een beetje tegenop kijken is ook niet erg. Het feit dat ze 45 is en moeder van een tweeling verdient ook lof, je leven hoeft dan (als vrouw) zeker nog niet over te zijn. Maar wat zo vervelend is aan deze oprekkende grenzen, is dat popcultuur nu overspoeld wordt met beelden van vrouwen waar letterlijk niks méér aan- of opzit dan hun dikke, vette bil. Jonge meisjes en vrouwen kunnen weinig anders dan eindeloos naar de sportschool gaan en uiteindelijk naar de plastische chirurg (kijk maar goed naar Iggy’s kont, hoe hard ze die ook schudt, die beweegt niet mee = siliconen) om aan dit ideaalbeeld te kunnen voldoen; en dat gaat allemaal af van hun kostbare tijd waarin ze zichzelf tot een wezenlijk mens zouden kunnen ontwikkelen.

Het meest ongeloofwaardig maakt Jen zich nog wel door het feit dat ze slechts een halfjaar geleden een video uitbracht, I Luh Ya Papi, waarin ze de clipcultuur bekritiseert: vrouwen zijn altijd halfnaakt voor ‘no reason’ en in iedere scene worden ze geobjectificeerd – zeggen zij en haar vriendinnen letterlijk. In dat licht is deze clip – van ook nog eens een slecht nummer! –  echt een hele vreemde keuze.

En dan kauwt ze ook nog eens heel ordinair een kauwgompje. Jenny, gedraag je!

Mail

Noor Spanjer (Amsterdam, 1982) is freelance journaliste en mediawetenschapper. Als nieuwerwetse minstreel is zij altijd op zoek naar persoonlijke verhalen en daarnaast is ze ideologisch inzetbaar voor feministische zaken en andere nature-nurture kwesties.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer