Asset 14

Frenkie

Fotografe Katarina Hruskova maakt iedere zondag een verstild tweeluik. Het verhaal ligt tussen de beelden, buiten het kader. Schrijfster Hanneke Hendrix reageert met een tweeluik in tekst. Woorden en beelden die zich aan elkaar spiegelen, tegen elkaar aan schuren of zijdelings schampen.

1.
De dag dat Frenkie werd geboren regende het pijpenstelen. Zo erg dat de ruitenwissers van zijn vader het begaven, toen ze over de modderige landwegen naar het ziekenhuis ploegden in de oude Seat die naar zware shag rook. Die dag had Frenkies moeder met een rode kop op de bank gelegen en de kiezen op elkaar “godverdomme” gekreund toen Harry had gevraagd of ze gaan moesten. Frenkies moeder had er al weken geen zin meer in. Het was een stikhete zomer en ze had er überhaupt geen zin meer in.
“Allemaol dien schuld,” zei ze regelmatig tegen haar man. Vandaag was het beter. Het was heerlijk geweest om eens met die dikke buik een dagje op de bank te liggen, met een koele bries uit de ramen, zonder dat haar benen, borsten, armen, alles aan elkaar vastplakten.
“Bij twijfel heb je geen wee,” had de verloskundige eerder die maand gezegd. De moeder van Frenkie had al een paar keer steken gehad, maar ze had getwijfeld. Maar toen ze zojuist voorover had gebogen om een gevallen cashewnoot op te rapen was er een bliksemschicht door haar heen getrokken. Ze gilde. Er werd geklopt.
“Tied um te gaon?” had Harry gevraagd.
Buiten sloeg ergens de bliksem in een schuur. Zo ging dat.
De moeder van Frenkie vloekte.
Het was zover.

2.
Op vakantie had Frenkie besloten het er nog maar eens van te nemen. Aan het zwembad lag hij in de schaduw van de parasol op een stretcher. Hij las een blaadje van zijn vrouw. Zijn vrouw plonsde steeds opnieuw in het water. Dan zwom ze een rondje, klom ze met de waterverplaatsing van een waterval het trapje op en dribbelde ze met petsende voetjes weer naar de duikplank. Zijn vrouw maakte bommetjes. Verder was er niemand in het Egyptische resort. Die ochtend was iedereen in een touringcar gestapt en naar een naburig dorpje vertrokken. Alle Hollanders en Duitsers probeerden in het all-inclusive resort de prijs van de vakantie eruit te eten en drinken.
“Wellness,” had zijn vrouw gezegd, een paar maanden terug bij het eten.
“Wellness,” had Frenkie herhaald.
“Ik heb geen zin meer,” zei Frenkies vrouw ’s avonds bij het eten. Er liepen obers rond met karretjes waarop dampende bergen vlees in au bain-marie-bakken werden rondgereden.
“Ik wil naar huis,” zei ze. Ze gooide haar bestek op het bord. Niemand keek op. Verderop stond op het podium een jongen op een trompetje te blazen, mensen klapten mee op de melodie.
“Hoezo wil jij nou weer gaan?”
“Ik vind er niks aan.”
“En de wellness dan?”
“Ik vind er niks aan.”
Frenkies vrouw keek naar het trompetterende jongetje. Ze had haar armen voor haar boezem gevouwen.
“En ik vind het eten ook niet lekker.”
Frenkie keek naar de zigeunerschnitzel op zijn bord.
“Oké,” zei Frenkie. “Oké.”
Zijn vrouw zette haar bril recht.
“Ik ga het wel even bespreken aan de balie.”
Zijn vrouw knikte. In de zaal werd geklapt. Frenkie stond op.

Op hun kamer pakte Frenkie niet de boekingspapieren die waarschijnlijk nodig waren voor het vervroegen van hun vlucht terug. Frenkie trok zijn nette broek uit en verwisselde die voor zijn joggingbroek. Op de rand van het bed keek hij naar de witte muur met de immense platte televisie eraan vast.
“Het lijkt wel de deur naar de kelder,” had zijn vrouw gezegd.
Het was begonnen en eigenlijk was het ook weer zo voorbij.
Frenkie stond op. Bij de receptie liep hij de meneer en de mevrouw aan de balie voorbij. Hij zwaaide. De meneer en de mevrouw zwaaiden terug. Buiten was niks. Dat was hem wel verteld, maar hij had zich er niks bij voor kunnen stellen. Het was koud. De hemel was een cliché van een sterrenhemel. Het was de mooiste sterrenhemel die hij ooit had gezien. Terwijl hij naar de lichtjes in de hemel keek, liep Frenkie door. Net zo lang tot hij niet meer kon.
In het resort was ondertussen een jeep vertrokken om Frenkie te zoeken. Op het bed huilde zijn vrouw. Maar het mocht niet baten. Het was voorbij gegaan. Alsof het allemaal niks had gekost.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Hard//talk: Evita 3.0 1

Evita 3.0

De voormalige Argentijnse president Cristina Fernández de Kirchner overleeft een aanslag op haar leven, maar een twaalfjarige gevangenisstraf vanwege corruptie hangt boven haar hoofd. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 3/3: Métro

In ieder geval bleven we stuurloos - Métro

Zelfs de sterkste vriendschappen leden aan betonrot. Vrienden verjaren hier als sprinkhanen, hele groepen ontstonden en verdwenen in enkele seizoenen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 2/3: Á pied

In ieder geval bleven we stuurloos - À pied

 Voor eenzaamheid heb je geen kostschool nodig. Niemand keek op wanneer ik ‘DRRRAAAAK’ schreeuwde zonder mijn pas te vertragen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 1/3: Vélo

In ieder geval bleven we stuurloos - Vélo

Tijdens een afdaling vol kinderkoppen ging mijn hangslot uit zichzelf op slot, waarna mijn sleutelbos in een nabijgelegen afvoerputje verdween. Lees meer

Automatische concepten 77

Lang niet alles klopte bij Zomergast Bessel van der Kolk

Van een echt gesprek kwam het niet, zag Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Nieuws in beeld: Het kind in het badwater terugvinden

Het kind in het badwater terugvinden

Amerikaanse onderzoekers wisten het geheugen van 150 ouderen te verbeteren middels een schokkend badmutsje. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Martine Bontjes legt een link tussen de porseleincollecties van het Rijksmuseum en de rol van vrouwen in de Chinese cultuurgeschiedenis. Lees meer

Automatische concepten 78

De natuur huilt droge tranen

Europa maakt waarschijnlijk het ergste droogteseizoen mee in ruim 500 jaar. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Automatische concepten 76

Een ontwapenende Raven van Dorst kaatste de bal regelmatig terug

Zomergast Raven van Dorst was openhartig en verlangde hetzelfde van Janine Abbring. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

 1

Tijd voor een dekoloniale Indië-herdenking!

Benjamin Caton organiseert jaarlijks op 16 augustus een dekoloniale Indië/Indonesië-Nederland Herdenking, omdat een grote en groeiende groep mensen zich niet gezien voelt door de Nationale Indië-herdenking, een dag ervoor. Lees meer

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Lieke Marsman bleek een eerlijke en grootmoedige Zomergast, met liefde voor het onverklaarbare en het ongemakkelijke. Lees meer

Nieuws in beeld: Van Trump mag de FBI de pot op

Van Trump mag de FBI de pot op

Elf 'topgeheime' documenten nam de FBI mee van Donald Trumps landgoed. Hij wil ze terug. Lees meer

Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!