nieuwsbrief
Asset 14

De anti-West Wing

Er zijn meerdere redenen denkbaar waarom je politicus zou willen worden. Maar bewondering voor die leuke president Bartlet uit The West Wing lijkt niet het meest degelijke motief. Toch schreef Vanity Fair in 2013 al dat er in Washington genoeg van zulke dromers rondliepen. Deze week schreef hetzelfde magazine dat Trump nog de enige hoofdrolspeler in zijn eigen West Wing is. Daan Windhorst ging vijf jaar geleden al na wat ons te wachten stond als de nieuwe generatie zich door House of Cards liet inspireren. Het bleken profetische woorden.

Mail

Het schijnt dat de afgelopen tien jaar veel jonge ambtenaren in Washington D.C. de landelijke politiek in zijn gegaan vanwege The West Wing. Ze hoopten daar Jed Bartlet aan te treffen, de fictieve president uit de populaire en vooral idealistische tv-serie over de gang van zaken in het Witte Huis.

Dit klinkt als een recept voor teleurstelling. Washington D.C. is in het echt tenslotte een stuk vuiler dan hoe het in The West Wing geportretteerd werd. Ware het niet dat, schrijft Vanity Fair, de West Wing-generatie net zo idealistisch was – en bleef - als president Bartlet. Washington D.C. ging, dankzij die ambtenaren, langzaam meer en meer op het idealistische Washington D.C. van The West Wing gaan lijken. En het moet gezegd worden: Obama is meer Bartlet dan Bush dat was.

The West Wing is inmiddels vijf jaar van onze televisieschermen verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor andere politieke series. Inspireren die momenteel de volgende generatie ambtenaren? En wat voor politiek voorspellen ze dan?

Niet veel goeds, afgaande op de meest besproken politieke serie van dit moment.

House of Cards

In House of Cards speelt Kevin Spacey de manipulatieve, amorele politicus Francis Underwood. Wanneer Underwood door de nieuwe president gepasseerd wordt voor de functie die hem beloofd was, gaat hij op oorlogspad. Schaamteloos, maar subtiel, manipuleert hij zijn collega’s, zijn vrouw, zijn vijanden en vrienden, om steeds meer macht in handen te krijgen.

In de openingsscène verlost Underwood zonder blikken of blozen een aangereden hond uit zijn lijden. In de vijfde aflevering nodigt hij een collega met een drankprobleem uit in zijn huis en vult voor hem een bad met warm water. Legt een scheermesje op de badrand en vertelt hem dat je de aderen niet dwars, maar in de lengte moet doorsnijden.

House of Cards, één van de eerste eigen series ontwikkeld door voormalige postordervideotheek Netflix, wordt door televisierecensenten en politieke blogs als Politico inmiddels omschreven als de anti-West Wing.

Illustratie: Kwennie Cheng

Beide vertellingen delen dezelfde politieke arena, maar House of Cards is onbetwistbaar cynischer dan The West Wing. Die laatste ging over visionaire leiders en politieke idealen. House of Cards gaat over macht en opportunisme. Dat klinkt niet alsof het veel goede ambtenaren oplevert.

Feel Good TV

Eerlijk is eerlijk: er zijn weinig andere dramaseries te noemen die zo optimistisch zijn als The West Wing (1999-2006). In een land dat gedefinieerd wordt door gebrek aan vertrouwen in de politiek, was op prime-time opeens een regering te zien die met liefde en welwillendheid werd neergezet.

President Bartlet was een Amerikaanse held. Een man die, ondanks zijn gebreken, vocht voor het goede. En hij werd omringd door personages die bijna onmenselijk loyaal waren, die hun idealisme nooit zouden laten varen voor eigenbelang of hebberigheid. Personages die zo grappig en witty en likeable waren, dat ze eerder thuishoorden in een comedyserie dan in een politiek drama. Alsof de cast van The Gilmore Girls opeens het Witte Huis bezette. The West Wing was onvervalste feel good-tv.

Nee, voor een politicus als Bartlet – een politicus die een generatie kan inspireren tot grootse dingen - moeten we niet bij House of Cards zijn. Wellicht dat premier Birgitte Nyborg - uit die andere populaire politieke serie - een waardigere opvolger is?

De cynische wereld

In de Deense serie Borgen wordt Nyborg na een onverwacht eerlijke speech de eerste vrouwelijke premier van Denemarken. Terugkerend element is de vraag of het Nyborg lukt om haar privéleven met haar politieke leven te combineren.

Nyborg is minstens zo idealistisch als Bartlet. Sterker nog: ze is geïnspireerd door Bartlet. In een interview met The New Yorker beschrijft één van de schrijvers, Gjervig Gram, zelfs de ambitie om de personages in Borgen net zo snel te laten praten als de iconische personages in The West Wing. Die ambitie gaven ze al snel op. Het werkte niet, want het Deens schijnt zich niet zo te lenen voor screwball comedy-dialoog.

Ze praten langzamer in Denemarken. Toch is er nog een fundamenteler verschil tussen Barlet en Nyborg. Hoewel ze dezelfde idealen delen, lijkt Bartlet een stuk succesvoller. Hij lijkt steevast de touwtjes in handen te hebben, mede dankzij zijn uitmuntende medewerkers, terwijl we bij Nyborg toe moeten kijken hoe alles langzaam uit haar vingers glipt.

In de laatste aflevering van het eerste seizoen, net uitgezonden door de VARA, ligt Nyborgs privéleven in duigen, staat haar coalitie op springen en doet haar partij, De Moderate, het belabberd in de peilingen. De afloop van het eerste seizoen geeft een eenduidig antwoord op de vraag of Birgitte Nyborg privé en werk kan combineren: nee.

Het is niet eerlijk om te beweren dat The West Wing simpeler is dan Borgen. The West Wing heeft politiek nooit gesimplificeerd. Er valt zelfs iets voor te zeggen dat er dieper op de politieke kant van het verhaal wordt ingegaan dan in Borgen. En ook over president Bartlet rijst de vraag of hij privé en werk wel kan combineren. Maar hier wordt die vraag anders beantwoord.

Dat terwijl Nyborg niet minder gemotiveerd of getalenteerd is dan Bartlet. Het personage is niet cynisch, de wereld is cynisch. Borgen schetst een wereld waarin politici – of mensen - tot minder in staat zijn dan in The West Wing. Ook Borgen is, hoewel op haar eigen manier, de anti-West Wing: de personages zijn minder gelukkig en kunnen daar ook minder aan doen.

Tegenpolen

Door het cynisme van Borgen valt ook opeens de gelijkenis op tussen House of Cards en The West Wing. Hoewel de personages in House of Cards weliswaar cynischer zijn dan de personages in The West Wing, zijn ze allebei tot bijzonder veel in staat. Op die manier dragen allebei de series de boodschap uit dat als je iets echt wil, dat je er ook toe in staat bent - The American Dream.

Borgen levert – in theorie - idealistische ambtenaren, maar waarschuwt ze wel dat ze weinig zullen bereiken en er niet gelukkig van zullen worden. House of Cards is daar optimistischer over, maar beweert dan weer dat we al onze idealen moeten laten varen.

Er zijn dus twee invloeden op het cynisme in politieke fictie te onderscheiden: enerzijds het idealisme van de personages, anderzijds hoe capabel ze zijn. Borgen is cynisch omdat het falen van idealistische personages wordt getoond. House of Cards is juist cynisch omdat het vertelt over het slagen van cynische personages.

Grafiek: Daan Windhorst

Wat dat betreft zijn zowel Borgen als House of Cards niet de echte anti-West Wing. Die eer gaat waarschijnlijk naar de Britse sitcom The Thick of It, die spin doctor Malcolm Tucker volgt. Tucker is een boze Schot die manipuleert, vloekt en tiert om uiteindelijk zijn zin te krijgen.

Fuckity bye

Het lukt showrunner Armando Iannucci – ook een uitgesproken West Wing-fan – wèl om de retoriek en dialoogsnelheid van Aaron Sorkin te kopiëren. Waar Sorkin grootse, idealistische speeches schreef, zijn het in The Thick of It echter altijd tierende aderlatingen, overgoten met fuck, fucking en fuckity. De show heeft een aparte swearing consultant, met als enige taak om de scenario’s vol te stoppen met creatieve scheldwoorden.

Het is onduidelijk waarom de politici en ambtenaren van Ianucci de politiek in zijn gegaan, maar van idealisme is er weinig over. De genadeloze Malcolm Tucker opereert constant vanuit eigenbelang. De rest van de personages wordt vooral gemotiveerd door angst voor Tucker.

De politici en ambtenaren in The Thick of It zien er altijd moe uit. De vraag of ze privé en werk kunnen combineren hoeft niet eens te worden gesteld: ze kunnen een persconferentie niet organiseren zonder hem twee keer af te gelasten, drie keer de inhoud van het aan te kondigen beleid te veranderen om vervolgens na afloop te ontkennen wat ze op de persconferentie beweerd hebben. Politiek in The Thick of It is niet het idealistische werk van Bartlet, maar constant paniekvoetbal. Eigenbelang, miscommunicatie en een constante angst voor de pers zorgen ervoor dat de politici niet eens meer toekomen aan idealen. In vergelijking met wat de cast van The Thick of It politiek gedaan krijgt, is Birgitte Nyborg opeens een daadkrachtige Batman.

De Nederlandse Borgen

Het is niet alleen hypothetisch om te bedenken dat ook Borgen, House of Cards en The Thick of It invloed hebben op het imago van de politiek. Het The Thick of It-woord omneyshambles is opgenomen in The Oxford Dictionary. En in Denemarken is inmiddels de eerste vrouwelijke premier verkozen. Is dat dankzij, of ondanks de weergave van het premierschap in Borgen?

Ondertussen zijn cabaretier Johan Fretz en scenarist Willem Bosch bezig met de serie Nieuwspoort, die ze – PR-technisch heel handig – pitchen als ‘de Nederlandse Borgen’. Het is interessant waar zij voor zullen kiezen en wat voor effect dat zal hebben op de politiek in ons land.

Wat voor politieke toekomst gaan wij tegemoet? Het idealisme van Bartlet, het opportunisme van Underwood, het realisme van Nyborg of het cynisme van Tucker?

-

Daan Windhorst schrijft films, toneelstukken en proza. Hij schreef onder meer voor de VPRO, het Zuidelijk Toneel en het satirisch theaterprogramma de Orde van de Dag.

Oorspronkelijk geplaatst op 11 maart 2013

Kwennie Cheng

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Beeldbrekers (VII): 'Kunst en sport gaan ontzettend goed samen'

'Kunst en sport gaan ontzettend goed samen'

In deze serie interviewt Hard//hoofd beeldbrekers: mensen die het kunst- en cultuurveld openbreken en de spelregels veranderen. Aflevering 7: In een oude kogelfabriek op het Hembrugterrein is sinds deze zomer Het HEM te bezoeken, ‘een nieuw huis voor cultuur’. In gesprek met Laura Kemper. Lees meer

Automatische concepten 27

Ben je wel echt verslaafd aan je smartphone?

Dagelijks besteden we eindeloos veel tijd aan onze smartphones. Sommigen wijten dat aan een verslaving. Gatool Katawazi pleit ervoor dat we onze verantwoordelijkheid nemen voor dit gedrag, en spaarzaam om te springen met het woord 'verslaving'. Lees meer

Tip: Leer elkaars taal van de liefde

Leer elkaars taal van de liefde

Kiki Bolwijn heeft een bijzondere manier van communiceren met haar vader: zonder veel woorden te wisselen begrijpen ze elkaar heel goed. Een tip om elkaars taal van de liefde te leren spreken, ook als dat soms niet de jouwe is. Lees meer

 Vega Whopperwolf

Vega Whopperwolf

Alsof je een hongerige wolf aan de soja krijgt, zo kun je de prestatie van De Vegetarische Slager zien. Het bedrijf verovert langzaam maar zeker de Europese markt voor vleesvervangers. Het nieuws in beeld door Katja Grosskinsky. Lees meer

Red zaterdag onze democratie 1

Red zaterdag onze democratie

Als terrorisme en doodsbedreigingen niet meer worden geschuwd om een racistische traditie in stand te houden, is jezelf uitspreken niet meer genoeg, ziet Naomí Combrink. De vrijheid van vergadering en de democratie staan op het spel. Lees meer

Alles vijf sterren: 15

Persoonlijke revoluties en opdringerige aansporingen

Deze week worden we blij van een eeuwenoude schoolkrant, een handig polsbandje en een kostuumdrama zoals we dat niet gewend zijn. Lees meer

Tip: Ga saneren

Ga saneren

De nachtmerrie van elke boekenliefhebber: Esmé van den Boom moet voor haar werk in de bibliotheek boeken wegdoen. Of word je hier juist ook wel zen van? Lees meer

 Mag ik nog even vangen?

Mag ik nog even vangen?

Honderden Amerikanen ontvingen eerder deze week opeens een nachtelijk berichtje van een vriend, kennis, collega... Maar die wisten op hun beurt nergens van. Oude berichten van jaren eerder werden 'gerecycled'. Het nieuws in beeld door Nastia Cistakova. Lees meer

Alles vijf sterren: Over straat in een andere wereld

Over straat in een andere wereld

Deze week worden we blij van een ontroerende, grappige bewerking van Oorlog en Vrede, een hilarische podcast over porno, en een app die hardlopen combineert met zombies. Lees meer

Column: Een brief op de schoorsteenmantel

Een brief op de schoorsteenmantel

In de jaren '70 hadden veel dertigers iets uit te vechten met hun moeder. Zo ook Trudy, die de hare speciaal daarvoor uitnodigde voor een weekend op het strand. Lees meer

Waterlanders

Waterlanders

Annelies van Wijk beschrijft een tragische familiegeschiedenis in de vorm van een kort verhaal. Lees meer

Poortwachters van de Homogemeenschap

Poortwachters van de homogemeenschap

Sebastiaan van der Lubbe ontmaskert het dunne laagje vernis dat we in Nederland ‘tolerantie’ noemen. Hij strijdt tegen de regenboogvlag als goedkoop fashion statement en vóór de regenboogvlag als pleitbezorger van inclusiviteit. Lees meer

 Wie stoot koning Netflix van de bank?

Wie stoot koning Netflix van de bank?

Voor koning Netflix staat er veel op het spel. Het is dringen geblazen voor de troonopvolgers. Het nieuws in beeld door Jente Hoogeveen. Lees meer

Filmtrialoog: Light Of My Life 1

Light Of My Life

Onze redacteuren werden meegesleept in de vlucht van Casey Affleck en zijn filmdochter in 'Light of my Life'. Lees meer

Hard//talk: Een spelletje memory voor de Alzheimervereniging

Een spelletje memory voor de Alzheimervereniging

Met enige verbazing ziet Vivian Mac Gillavry hoe goede doelen geld ophalen met acties die patiënten zelf vaak niet meer kunnen uitvoeren. Lees meer

Stort jezelf in een crisis zónder er sterker uit te komen 1

Stort jezelf in een crisis zónder er sterker uit te komen

Intenties om (nog) gelukkiger/gezonder/succesvoller te leven? Filosofe Lieke Knijnenburg onthult hoe de kapitalistische samenleving deze intenties in ons programmeert, en hoe we ertegen in opstand kunnen komen. Een bevrijdend essay over tijdverspilling, zelfverwoesting en liefde. Lees meer

Tip: Neem geen kat 1

Neem geen kat

Eva van den Boogaard heeft een kat. Een hele mooie, die het goed doet op Instagram. Maar toch had ze hem liever niet gehad. Een tip om niet onwillekeurig te gaan houden van een dier. Lees meer

 Een bezegeld lot in een verzegelde trailer

Een bezegeld lot in een verzegelde trailer

Zodra de trailer verzegeld werd, waren de 39 Chinese migranten die zich erin hadden verstopt kansloos. Het nieuws in beeld door Rob Worst. Lees meer

Alles vijf sterren 2

Zo komen we de herfst wel door

Deze week worden we blij van een ouderwetse spelletjesavond (bij jou thuis), het elegie van Kate Tempest en een fotoarchief. Lees meer

Column: Joh wat origineel

Joh wat origineel

Iduna Paalman had een zinnelijke droom over iemand die niet haar vriend is. Wat moet ze daarvan maken? Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5