Asset 14

Voel je nietig

Tip: Voel je nietig

Ik sta aan de balie van het gemeentehuis. Vanaf mijn pasfoto kijk ik mezelf chagrijnig aan, maar mijn oren zijn zichtbaar en ik lach niet, dus de foto wordt goedgekeurd. Tien jaar lang leg ik mezelf op deze manier vast in mijn nieuwe paspoort.

De jonge vrouw achter de balie controleert mijn gegevens. Woon ik nog steeds op hetzelfde adres? Mijn vingerafdruk moet opnieuw geregistreerd worden en ze vraagt of ik ook echt 1.65 meter lang ben zoals op mijn oude paspoort vermeld staat. Ik heb mezelf laatst tegen de muur gezet met een meetlint ernaast en ik ben 1.63,5.

‘Nee, ik ben 1 meter en 63,5 centimeter lang om precies te zijn,’ antwoord ik.

Ze kijkt me aan. ‘1.64 dan?’

In dat geval zou ik een halve centimeter te groot zijn op mijn paspoort. ‘Jullie werken zeker alleen in hele centimeters hè?’

‘Ja, het is 1.64 of 1.63, mevrouw.’

 

Ik denk terug aan het verjaardagsfeestje waar ik vorig weekend bier stond te drinken. Niet vaak kom ik mensen tegen die kleiner zijn dan ik, maar op de jarige in kwestie kon ik letterlijk neerkijken. Dat is een vreemde gewaarwording als je altijd gewend bent om omhoog te moeten kijken naar je medemens. Hoewel ik weet dat ik klein van stuk ben, kan ik me soms reusachtig voelen als ik naast iemand sta die maar een paar centimeter kleiner is dan ik. Ik voel me lomp, groot en veel te aanwezig.

Later die avond sta ik buiten te roken met S. en V. We behoren tot de kleine groep gasten die nog een sigaret opsteekt op feestjes en hebben daarin een soort stilzwijgend verbond. Wij kunnen altijd samen ontsnappen uit de sociale ongemakken van een avond en ons afzonderen in de tuin, op het balkon of het terras. Zoals Connie Palmen schreef: de verslaving ontleent haar heroïek aan de eenzaamheid. Zo voelen wij ons: eenzame helden, maar dan met zijn drieën. Het is donker in de tuin en de nacht is helder. S., V. en ik gooien onze hoofden in onze nek en zien de tientallen glinsterende stipjes in het zwarte niets. Het is even stil. Dan vertelt S. dat je de volgende dag op de universiteit door de sterrenkijker kan kijken. ‘Ik durf alleen niet,’ biecht ze op.

V. en ik snappen meteen waar ze het over heeft. Als we naar de sterren kijken, voelen we ons ineens zo vreselijk klein. We zijn als krioelende beestjes op een stuk aarde, niets doet er nog toe, we zweven maar met zijn allen op een bol in een oneindige ruimte. Van dat idee worden S., V. en ik nog stiller. We steken gauw een nieuwe sigaret op. ‘Dus we lijden aan heelalangst,’ zeg ik. Ik proef mijn nieuw bedachte woord. Heelalangst: de angst om je bewust te worden van het heelal, van hoe klein en nietig we zijn, hoe betekenisloos en relatief ons bestaan is. Liever kijken we naar de grond onder onze voeten, of nog liever: staren we naar onze eigen navels om maar niet te hoeven beseffen hoe weinig we er eigenlijk toe doen, om ons maar groot en belangrijk te kunnen voelen.

 

‘Wat maken we ervan, 63 of 64?’ De stem van de jonge vrouw achter de balie schudt me wakker.

Met de jarige op het feestje en mijn heelalangst in mijn achterhoofd antwoord ik vastbesloten: ‘Doe maar 63.’ 163 centimeter lang zijn. Dat is eigenlijk meer dan genoeg.

 

Beeld: Mike Durkin via Flickr

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je stukje op naar tommy@hardhoofd.com!

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer