Asset 14

Voel je nietig

Tip: Voel je nietig

Ik sta aan de balie van het gemeentehuis. Vanaf mijn pasfoto kijk ik mezelf chagrijnig aan, maar mijn oren zijn zichtbaar en ik lach niet, dus de foto wordt goedgekeurd. Tien jaar lang leg ik mezelf op deze manier vast in mijn nieuwe paspoort.

De jonge vrouw achter de balie controleert mijn gegevens. Woon ik nog steeds op hetzelfde adres? Mijn vingerafdruk moet opnieuw geregistreerd worden en ze vraagt of ik ook echt 1.65 meter lang ben zoals op mijn oude paspoort vermeld staat. Ik heb mezelf laatst tegen de muur gezet met een meetlint ernaast en ik ben 1.63,5.

‘Nee, ik ben 1 meter en 63,5 centimeter lang om precies te zijn,’ antwoord ik.

Ze kijkt me aan. ‘1.64 dan?’

In dat geval zou ik een halve centimeter te groot zijn op mijn paspoort. ‘Jullie werken zeker alleen in hele centimeters hè?’

‘Ja, het is 1.64 of 1.63, mevrouw.’

 

Ik denk terug aan het verjaardagsfeestje waar ik vorig weekend bier stond te drinken. Niet vaak kom ik mensen tegen die kleiner zijn dan ik, maar op de jarige in kwestie kon ik letterlijk neerkijken. Dat is een vreemde gewaarwording als je altijd gewend bent om omhoog te moeten kijken naar je medemens. Hoewel ik weet dat ik klein van stuk ben, kan ik me soms reusachtig voelen als ik naast iemand sta die maar een paar centimeter kleiner is dan ik. Ik voel me lomp, groot en veel te aanwezig.

Later die avond sta ik buiten te roken met S. en V. We behoren tot de kleine groep gasten die nog een sigaret opsteekt op feestjes en hebben daarin een soort stilzwijgend verbond. Wij kunnen altijd samen ontsnappen uit de sociale ongemakken van een avond en ons afzonderen in de tuin, op het balkon of het terras. Zoals Connie Palmen schreef: de verslaving ontleent haar heroïek aan de eenzaamheid. Zo voelen wij ons: eenzame helden, maar dan met zijn drieën. Het is donker in de tuin en de nacht is helder. S., V. en ik gooien onze hoofden in onze nek en zien de tientallen glinsterende stipjes in het zwarte niets. Het is even stil. Dan vertelt S. dat je de volgende dag op de universiteit door de sterrenkijker kan kijken. ‘Ik durf alleen niet,’ biecht ze op.

V. en ik snappen meteen waar ze het over heeft. Als we naar de sterren kijken, voelen we ons ineens zo vreselijk klein. We zijn als krioelende beestjes op een stuk aarde, niets doet er nog toe, we zweven maar met zijn allen op een bol in een oneindige ruimte. Van dat idee worden S., V. en ik nog stiller. We steken gauw een nieuwe sigaret op. ‘Dus we lijden aan heelalangst,’ zeg ik. Ik proef mijn nieuw bedachte woord. Heelalangst: de angst om je bewust te worden van het heelal, van hoe klein en nietig we zijn, hoe betekenisloos en relatief ons bestaan is. Liever kijken we naar de grond onder onze voeten, of nog liever: staren we naar onze eigen navels om maar niet te hoeven beseffen hoe weinig we er eigenlijk toe doen, om ons maar groot en belangrijk te kunnen voelen.

 

‘Wat maken we ervan, 63 of 64?’ De stem van de jonge vrouw achter de balie schudt me wakker.

Met de jarige op het feestje en mijn heelalangst in mijn achterhoofd antwoord ik vastbesloten: ‘Doe maar 63.’ 163 centimeter lang zijn. Dat is eigenlijk meer dan genoeg.

 

Beeld: Mike Durkin via Flickr

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je stukje op naar tommy@hardhoofd.com!

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij AKV|St.Joost, columnist bij Argus en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer