Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
Kafka: Overweeg de bundel
✩✩✩✩✩
Ron Vaessen
'Mijn exemplaar van Het proces gaf ik vijf jaar geleden aan een meisje in een poging haar te versieren. Kort erna wilde ik het zelf weer in bezit hebben, maar besloot in de boekhandel anders. Het Verzameld werk was even prijzig, spotgoedkoop dus. Ik dacht economisch, en dat heeft me parten gespeeld. Zo’n lijvige bundel ontmoedigt, je hebt hem voorlopig niet uit. En zo staat hij jarenlang ongelezen stof te happen. Denk niet zoals ik deed, denk anders. Kafkaësk bijvoorbeeld. Lees dus Franz Kafka, en overweeg toch serieus de bundel. Daarin ontdek je naast de romans prachtverhalen, zoals over een aap die mens is geworden en het navertelt, het letterlijk in woorden navertelt. Dit is de moeite, dit wil je lezen.'
Haratischwili: Tussen familie-epos en geschiedschrijving
✩✩✩✩✩
Eva van den Boogaard
'Hoewel ik aardig wat lees, zijn hele dikke boeken niet per se voor mij weggelegd. Ik ben ongeduldig van aard en consumeer liever meerdere kleine eenheden dan één heel grote. Toen een vriend me Het achtste leven (voor Brilka) aanraadde van de Georgische schrijfster Nino Haratischwili reageerde ik dan ook vrij sceptisch: serieus, een boek van bijna dertienhonderd pagina’s?! Nu ik halverwege ben (op pagina zeshonderd dus), geef ik hem groot gelijk. Het is een fantastisch familie-epos dat je meesleept en je tussen de bedrijven door laat kennismaken met de geschiedenis van Georgië en Rusland. De pagina’s zijn zo dun als van een bijbel, maar je vliegt er werkelijk doorheen.'
Harstad: Van Noorwegen naar Amerika naar Vietnam en weer terug
✩✩✩✩✩
Lotte Akkerman
'Nog een titel voor op de dikke-boekenstapel: Max, Mischa en het Tet-Offensief van de Noorse schrijver Johan Harstad. Centraal staat Max, een Noorse jongen die als tiener met zijn ouders naar de VS emigreert. Hij heeft heimwee en een obsessie met de Vietnamoorlog. Max groeit op, krijgt een beste vriend en een vriendin. Het boek gaat over een jongen en een meisje, maar eigenlijk over veel meer dan dat. Over de theatervoorstellingen die Max maakt, over geschiedenis, migreren, vrienden maken en over familieleden waarmee je niet overweg kunt, maar wel moet. Aan het einde van het boek was ik zo gehecht aan de personages dat ik moeite had om ze los te laten, niet omdat ze zo aimabel zijn, maar omdat ze echt zijn. Harstad schiep een wonderlijk universum parallel aan het mijne. Ik mis het soms nog.'
Beeld: Lotte Akkerman
