Asset 14

Prepareer een dier

Tip: Prepareer een dier

Aan de eettafel in mijn ouderlijk huis vertelt mijn moeder terloops dat ze zich heeft opgegeven voor een workshop prepareren. Het duurt even voor ik begrijp waar ze het over heeft: het opensnijden, villen, opvullen en dichtnaaien van een overleden dier. Ik ben bekend met haar liefde voor opgezette dieren. Op Franse vide greniers zochten we vroeger al fanatiek naar opgezette eekhoorntjes, vogels en konijnen. Ik vond ze luguber, want ik vond de dood een groot, eng lot dat ik vooral moest zien te mijden. De dieren kregen hun plaats op de wc en in de woonkamer, en ik leerde ze ondanks hun levenloosheid waarderen. Tegenwoordig prijken de Franse vondsten verstoft en vol ongedierte in de vensterbank van mijn ouders. En nu heeft mijn moeder dus op ‘de Google’ succesvol gezocht naar een workshop dieren opzetten. Over drie weken gaat het gebeuren. Ze moet nog wel even kiezen of ze een mol, een kuiken of een eendje wil doen.

Als overtuigd vegetariër walg ik in eerste instantie van het idee, maar al snel begint het prepareerplan van mijn moeder een eigen leven te leiden in mijn hoofd. Ik bel haar op met de vraag of ze het leuk vindt als ik meedoe met de workshop. ‘Ja natuurlijk!’ antwoordt ze. ‘Wat zullen we doen? Een eendje?’

Drie weken later fietsen we op een zaterdagochtend naar het buurtcentrum. In een kleurloos zaaltje staan tafels tegen elkaar geschoven. Tien dode diertjes liggen klaar voor de deelnemers: zes mollen en vier eendjes. Als ik na de instructie met mijn latex handschoentjes aan het gele dons opzijschuif en mijn scalpel in het zachte vlees zet, overvalt me even een soort walging. Dit is een dier. Een dood dier. En ik ga het villen.

Ja, er komt bloed bij kijken. Ingewanden. Een geur die ik nog niet kende. Ik hoor botjes breken en leer al snel dat ieder dier vanbinnen net iets anders is. Mijn pekingeendje is zo jong gestorven dat hij nog een eidooier in zijn buik heeft zitten. Als ik die per ongeluk kapotsnijd, komt alles onder het eigeel te zitten en wordt het verwijderen van de ingewanden nog ingewikkelder en chaotischer dan het al was. Maar na een half uur ben ik totaal vergeten dat ik een dood dier ontleed. In opperste concentratie ben ik met een heel precies werkje bezig. De oogjes moeten eruit, de leeggehaalde schedel wordt vol klei gespoten en met houtwol en touw vul ik de huid op, om de boel met flosdraad weer dicht te naaien (zie je niks van!). Alleen de tong was ik vergeten. Die heb ik er achteraf met een pincet nog even uit gepulkt.

De geur bleef nog twee dagen in mijn neus hangen en ik vond het vlees in de supermarkt nog afstotelijker dan voorheen, maar ik had ook het gevoel dat ik iets totaal nieuws had geleerd. Bovendien had ik een mooi, weliswaar dood, diertje leren kennen. Ik was, op een veilige manier, even heel dichtbij de dood geweest en ik had gek genoeg het gevoel dat ik iets tot leven had gewekt. De dood bestuderen, uit elkaar halen en een nieuwe plek geven, is normaal niet voor ons weggelegd. En juist daarom is het zo ontzettend de moeite waard.

Al snel bleek iedere deelnemer zijn of haar geprepareerde dier uit zichzelf een naam te hebben gegeven. Mijn eendje heet Mark. Mark staat nu op mijn kast, naast Freddie, de mol die ik een paar weken later prepareerde. Ze vormen een prachtig stel. Waarschijnlijk staan ook zij over twintig jaar verstoft en vol ongedierte nog in mijn vensterbank.

Beeld: Eva van den Boogaard

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar lotte@hardhoofd.com!

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer