Asset 14

Koester ‘Tot morgen!’

Tip: Koester ‘Tot morgen!’

Ik ben sinds kort werkloos, heb geen relatie en woon alleen in een studio. Over het algemeen zie ik niemand op een doordeweekse dag. Met een ex-vriend discussieerde ik ooit over de vraag in hoeverre de dingen waar niemand getuige van is, echt gebeuren. Hebben die evenveel betekenis als de gebeurtenissen die je met elkaar kunt delen? Een tijd lang zond hij me uit angst voor de betekenisloosheid van het bestaan dagelijks een verslag van zijn eenzame activiteiten, tot ik aangaf genoeg te hebben van onze verhouding die even triviaal was als zijn opsommingen.

Op doordeweekse avonden reis ik regelmatig naar vrienden in andere steden om hen te bezoeken voor een eetafspraak. Zo kom ik toch een beetje onder de mensen. Gelukkig ontdekte ik een aantal jaren geleden de OV-fiets waardoor ik niet meer veroordeeld ben tot de onpraktische reisadviezen van 9292. De treinstations waar ik beland zijn vreemde, dynamische plekken waar veel gebeurt. Ik houd daar niet zo van. Mijn Happn-timeline explodeert van de voorbijgangers en ik voel me bezwaard als ik ingehaald word door een gehaaste medereiziger die nu (nú!) dat perron af moet rennen om de trein nog te halen. Loop ik daar een beetje dromerig te drentelen in de stationshal voor de voeten van iemand die belangrijker zaken te verrichten heeft dan een studievriend opzoeken voor een gezamenlijke maaltijd en wat menselijk contact.

De sfeer in de fietsenstallingen is heel anders dan in de treinstations waar ze bij horen. Terwijl ik mijn OV-fiets uitkies, bestudeer ik de vertrekkers die soms alsnog haast hebben, maar ook de thuiskomers die rustig zoeken naar de juiste roestige bagagedrager met de drie kapotte rode Hema-lampjes aan elastiekjes. Ze bellen nog even hun lief om te vragen of het eten al klaarstaat, of kletsen nog wat met hun reisgenoot die ook zijn fiets aan het zoeken is. Bijna altijd als ik mijn fiets door de betonnen geul omhoog de stalling uit duw, hoor ik die lieve fietsers tegen elkaar roepen: ‘Tot morgen!’ – alsof het niks is. ‘Tot morgen’ impliceert: ik zie je iedere dag, er is niets bijzonders aan ons afscheid en het duurt in ieder geval niet langer dan 24 uur voor we weer met elkaar in de trein/op kantoor/bij de koffieautomaat zitten, wij delen een dagelijks ritme waarover we tegen elkaar kunnen klagen en moeten ook op onze mindere dagen met elkaar door één deur. Daarom: tot dan.

Tegenwoordig hoor ik de tot morgens extra luid. Losjes als ze gezegd worden, impliceren ze vrij achteloos een dagelijks wederzien. Een wederzien dat ik sinds kort mis. Wie had dat gedacht? Dat er een tijd zou komen waarin ik weemoedig zou worden van de woorden die ik praktisch mijn hele leven nonchalant in het rond strooide. Heimwee naar de tijd dat je geen verslag uit hoefde te brengen, de tijd dat bijna alles wat je deed op een dag betekenis had omdat je sámen was. Die getuigen waren er toch wel. Je zag ze gewoon morgen weer. Dus bij dezen mijn tip voor jullie: koester je ‘Tot morgen!’. Roep deze twee woorden vrolijk en vol overtuiging naar elkaar, en bedenk hoe fijn dat eigenlijk is.

Beeld: Lotte Akkerman

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je stukje op naar tommy@hardhoofd.com!

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij AKV|St.Joost, columnist bij Argus en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan