Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan Debutanten aan zet, het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. De meeste deelnemers wonnen in het verleden de El Hizjra literatuurprijs of zijn finalist geweest. Geïnspireerd door het boek Nation of Strangers van Ece Temelkuran, schreven negen van hen verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken, die je deze week leest op Hard//hoofd.
Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’
Moedertaal
Er is geen taal voor mij
geen thuis
Ik breng de afgebakende ruimtes mee
In deze slapeloze verhitte nachten dwaal ik in een tijdreis
door de geest
in de naam van verloren vaders,
(ver)vlecht ik de herinneringen uit de geschreven kindergedichten,
afgeknipte Barbie-haren en 16-jarige dramatische dagboeken
streel ik met vingers door mama’s haren
laat haar
langzaam
in slaap vallen en dromen over
dwaze opa’s, achtergelaten
paspoorten, oma’s ovenschalen
Draag alle analoge foto’s in kapotte koffers
Jouw geboortedatum heeft de range gekregen van 6 maanden, met een beetje geluk een datum met een beetje pech een paar kruisjes
Vragend naar je geboorteakte
willen zij niet begrijpen dat deze
in vuur is gevlamd naast elke
herinnering aan jouw bestaan
Trek een grijze haar uit
krijg er tien voor in de plaats
draag je op mijn hoofd
mijn ogen
zouden voor je branden
Ik word wakker in een rozige ochtendglorie
ons huis is gevuld met de geur van kardemom
zwarte theebladeren
tosti’s met za’ater
geymar met honing
Stampvoetend op de salontafel
romaanse granaatappelpitten op de grond
Klinkt het huis vol muziek
sinaasappels
Zijn niet boos
we lachen
praten zo luid dat ze ons
aan de andere kant van de wereld kunnen verstaan
ik verlaat het thuis
ontdek een grotere wereld vol
menselijke
gevaren
ongekende
reizigers
vreemde
gewoontes
vrees in
miljoenen thuizen
Kruip na 37 gemiste oproepen het holletje weer in.
Er is geen taal voor mij
Opvoedlessen van een martelaar
1. Wat doen we als de oorlog eindigt?
‘Dan maken we kunst. We geven dagboeken uit. We geven een naam aan het lijk. We uiten een spijtbetuiging. We zeggen dat ’t nooit meer gebeurt.’
2. Wat is er gebeurd?
‘Dat doet er meer niet toe.’
3. Gebeurt het nooit meer?
‘Nog dagelijks.
Maar hier is
altijd elders, altijd ergens anders
wij klappen en kijken weg.
Plaatsen nog een hartje
onder de dode
onder een auto.’
4.Wat gebeurt er met de dode?
‘Dan lezen we in privémailboxen en whatsappberichten. Dan plaatsen we openbare foto’s van begrafenissen op Facebook. Dan reageren er 169 mensen met herinneringen aan de prachtige band die ze hadden samen.’
5. Hoe voelt het om híer je laatste dagen te leven?
‘Prima.
…
Kom je een keer oppassen?
Ik wil niet alleen zijn.’
6. Waarom komt hulp dáár na twee weken?
‘Omdat ik toch denk dat sommige levens belangrijker zijn dan anderen.’
7. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’
8. ‘Niet alles is discriminatie.
Toch?’
9. Waarom ben je hier nog bang nadat je dáár bent geweest?
‘Omdat je de bommen daar wél kan horen,
zien
ruiken.’
10. ‘Niet met natte haren naar buiten gaan.’
عِش حياتك
Op zondag 15 november presenteerden de deelnemers hun werk in de Oba Osdorp.
Lina Al-Hassany is naast dokter in de psychiatrie ook een levensgenieter die houdt van schrijven over alles wat op haar pad komt. Met een uiteenspatting van beelden, woorden en klanken uit de Arabische cultuur en haar zoektocht naar een eigen identiteit, schrijft zij het liefst hersenspinsels over de snelvaart van het leven.
Zoë de Beus is een illustrator en ontwerper die altijd zoekt naar een randje absurdisme, met een liefde voor druktechnieken en handgemaakte publicaties(zines), die kunst beschikbaar maken voor iedereen.


















