Asset 14

Potentie

Mosterdsoep 9

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan Debutanten aan zet, het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. De meeste deelnemers wonnen in het verleden de El Hizjra literatuurprijs of zijn finalist geweest. Geïnspireerd door het boek Nation of Strangers van Ece Temelkuran, schreven negen van hen verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken, die je deze week leest op Hard//hoofd.

Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, potentie om uit het harvard business review te leren, vriendschapspotentie, partnerpotentie, queerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.'

‘zeg het eens.’

ik heb zo veel potentie. zo ontzettend veel. zo veel, omdat het al vroeg was ontpopt. mijn voornaam alleen al met haar elf letters. alsof ik uit duizend(-en-één) nachten kom. ik draag het beter dan de weinige anderen. over mijn achternaam ga ik niet eens beginnen. ik groeide op in een huishouden van acht kinderen en mijn oppas-zus. Zij waren allemaal stokoud (vond ik) – spraken vijf talen – en hadden potentie, en die potentie kreeg ik er ook nog eens bij. vooral de onbenutte. vandaar al die potentie. net als mijn ouders toen. mijn witbruine zwarte ouders, bedekt met mantels die ze kochten bij de vroom en dreesman aan de aalmarkt. de mantels van de vroom en dreesman waren warm, comfortabel en bedekkend. buiten hoeft niet iedereen alles te zien. het is er koud. de jeep of mercedes parkeerden ze gratis op loopafstand van het stadhuis.

een leids klimaat, het bleek bevorderend, want mijn potentie bleef groeien. tegen beter weten van mijn groep acht-juf in. op de middelbare school maakte ik korte metten met haar overdrachtsrapport.

alors,

ik voetbalde, tekende, vertaalde, vertelde, haalde, huilde, danste en deed zo veel dat ik beleerde, maar deelde mijn mening heel beleefd. ik had immers potentie.

iedereen, maar dan ook echt iedereen, had het over mijn potentie. het kan vaak niet anders. met zo veel potentie kon men er niet meer omheen. ‘jij komt er wel.’ de leraren op de middelbare school aan de apollolaan, waardoor ik altijd door voorschoten heen moest fietsen, liepen met me weg. ze plaatsten mij op hun hoofd, want zij zagen de potentie wel. zij durfden wel voorbij het gegiechel van een tiener en dan weer de gevatheid van een zeventigjarige te gaan en te kijken, en dan om te zien dat ik – klaarblijkelijk – potentie heb. ik zeg je, en God is mijn getuige, de vrijbrieven die ik van de conciërges kreeg… moge het paradijs jullie eindstation zijn.

ik zat op het vwo en dan zei ik dat ik op het ‘atheneum’ zat. alleen mensen die zelf vwo doen, zeggen dat. daar leerde ik trouwens wat havisten waren. dat leerden de havisten zelf niet, dus ik vertelde ze het in de pauze, in de aangewezen ruimte waar je pauze mocht houden. alleen dan en daar mocht ik met havisten interageren. er bestond kennelijk maar één passend antwoord op mijn wijsheid: wil je mijn beste vriendin voor eeuwig worden? zo geschiedde. ook zij zagen de vriendschapspotentie.

op mijn eerste dag op de ‘uni’ was ik verplicht een nrc-abonnement af te sluiten. maar je had me als student moeten meemaken onder de grijze wolken, in de diepte van alle nachten. ‘you are destined for great things, very analytical, quick witted’… ‘you remind me of woody allen.’ en soms waren de woorden zoek. dan bood ik ze: ‘excentriek?’ ‘ja! excentriek.’ ‘daar moet je je kracht van maken, van je afwijking.’ ook zij zagen potentie, dus ik balanceerde over alle assen, van amsterdam naar rotterdam. ‘rotterdam is anywhere?’ die phrase bracht me naar shanghai – #3 university in china, weer terug in ankara, om vervolgens new delhi mijn potentie te laten proeven en ruiken.
veel vrijwillige en maatschappelijk betrokken bijbaantjes gehad ook. ik moest wel, met zo veel potentie. je wist maar nooit welk goeds ik potentieel kon teweegbrengen in de wereld.

‘en daarna?’

als een blok vielen ze voor me. het leek niet uit te maken wie. wel drie heren noemen mij tot op de dag van vandaag de liefde van hun leven. ze huwden mij (wel anderen) niet, maar ze zien wel nog de potentie. en ik (en anderen) geef hun groot gelijk. zelfs drie afzonderlijke queers vinden dat ik ‘queer energy’ heb. zelfs de potentie om queer te zijn dus. ik snap het. hoe graag ik het ook wil verbergen met mijn corporate sunshine persona – de hoeveelheid autonomie en authenticiteit die ik bezit, zal je nog eens verbazen. ‘die’ zien het ook wel. of misschien verbaast het je juist allemaal ook niet.

ik doe niks, word niks, geef(t) niet, niks groot, huil niet, zoek niks, bind niks

nu lees ik ook het financiële dagblad, kreeg het abonnement op mijn eerste werkdag cadeau, en ik heb onder andere een betaalde versie van de harvard business review (hbr)-tijdschrift. ik conformeer niet zomaar aan wat de maatschappij van mij vraagt of wil. ik heb een zogenoemde portfolio career vanwege mijn veelzijdigheid. of potentie daartoe. ik las dit in het hbr. ik heb het potentieel om uit de hbr te leren. ik conformeer ook niet aan een enkele organisatie waarbij ik een ladder op zou moeten klimmen om vervolgens boven het getal te raken; ook doe ik schrijven en vrijwilligen. en in meerdere kamers doe ik besturen. en hoe. vooral het besturen. ik heb meer dan een enkele inkomstenbron. een uitvloeisel van die portfoliocarrière. alles gaat netjes naar mijn hypotheekverstrekker, zoals het potentieel hoort.
en wil.

zo veel potentie.

‘en nu?’

tussen alles

wat ik was, en alles wat ik kon worden,

een katafalk,

waarop ligt opgebaard,

wat al voor mij geschreven staat

alsof ik alles kon worden en dragen en tillen

in een lichaam dat niet het mijne was, ik ter wereld kwam; de toekomst van mijn voorouders
te volbrengen had, wat bij leven onmogelijk was.

ik kan niet erven in een systeem waarin mijn-soort-voorouders niet van zichzelf waren

herleven, florerend te doen geloven

dat ik voor iets groters bestemd was, gedoemd was

en dus

ik doe niks, word niks, geef(t) niet, niks groot, huil niet, zoek niks, bind niks. weer niks, weet
niet, wil niks, zie niks, zal niks, dwing niks, ben niks.

leeft niks, tel niks, tel niet, niet mee. niet nu.

eerst dit. eerst slapen, eerst eten,

meer slapen, meer eten, meer weten, meer denken, meer gapen, meer schapen, niet tellen, wel
volgen en staren

diep kijken, toch huilen,

wegkijken, weer slapen, meer slapen, niet dromen, meer liggen,

niks willen, wil weggaan, niet teruggaan, nooit komen,

kist maken, vol dragen,

plaats maken, diep graven, plaats nemen,

dag zeggen,

tijd rekken, tijd doden,

aftellen, alle-tijden,

jong blijven.

Op zondag 15 november presenteerden de deelnemers hun werk in de Oba Osdorp.

Mail

Nourelhouda Kassi is het liefst dichter bij jou, zichzelf en tegelijkertijd bij het leven. Vooral met poëzie probeert ze de soms moeizame weg daarheen te verkorten.

Zoë de Beus is een illustrator en ontwerper die altijd zoekt naar een randje absurdisme, met een liefde voor druktechnieken en handgemaakte publicaties(zines), die kunst beschikbaar maken voor iedereen.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

Dingen die ik nooit gedaan heb

Dingen die ik nooit gedaan heb

Op een warme avond in een koele loods loopt een jonge vrouw een bekende professor tegen het lijf. Met de geur van opgedroogd zweet en de aanblik van een duur kapsel neemt Faye Schumacher ons mee in een ontmoeting tussen Vanessa en Meneer de Professor. Lees meer

Zolang je me maar niet in pumps begraaft

Zolang je me maar niet in pumps begraaft

'Een uitvaart is toch meer voor de nabestaanden.' Steef probeert zichzelf een houding te geven wanneer ze hoort dat haar vervreemde zus is overleden. Nadine Ronde neemt je mee in de eerste stadia van het rouwproces dat begint met een ongemakkelijk potje airhockey, een Super Mario PEZ-dispenser en gesprekken over de prijsstijging van komijnekaas. Lees meer

Meisjes

Meisjes

Op een dag krijgt een jonge vrouw de vraag om voor een standbeeld te zorgen. Samen met haar botte schaar vertrekt ze naar het bos. In dit verhaal onderzoekt Mei-yun Boswinkel de spanning tussen het strakke keurslijf van de middelbare school en het verlangen naar een ongedwongen ruimte. Lees meer

Vruchtvlees

Ontuig

Een ik verkent nieuwsgierig diens pulserende vleeslichaam, trekt zich terug in de kieren van hun zijn en vergroeit tot een thuis. Moni Zwitserloot onderzoekt met behulp van bodyhorror-ervaringen en relaties die buiten het menselijke liggen. Lees meer

CLICKBAIT

CLICKBAIT

Een vrouw filmt zichzelf 24/7 en laat haar acties bepalen door wat anonieme usernames vertellen. In de fysieke wereld heeft ze bijna niets, online heeft ze duizenden fans die haar aanbidden. Hoe kun je macht vinden in kwetsbaarheid? Ankie Klut onderzoekt de grens tussen het verlangen om gezien te worden en de behoefte om jezelf te verbergen achter een digitaal masker. Lees meer

Zien is beminnen

de bank en de schoot

In deze twee gedichten neemt Sophia Blyden je mee terug naar de jaren negentig en naar de warmte van de schoot van je geliefde. Ze liet zich voor deze gedichten inspireren door twee werken in Museum Arnhem. Lees meer