En daar stonden mijn vrienden weer, op zondagochtend. Klaar om mij en mijn allegaartje van houten nachtkastjes, tafels en stoelen, een twintigtal dozen, wat bij elkaar verzamelde prullaria en honderd kilo aan schoenen te verhuizen. Het was al de vijfde keer sinds ik tien jaar geleden op kamers ging en hopelijk de laatste, voor een lange tijd. Want verhuizen is stressvol en kan soms een onoverzichtelijke hel zijn, waarin je continu alles kwijt bent en waarin je leeft op crackers met pindakaas, boeken als tafel en kratten als stoelen gebruikt. Leuk, maar niet te lang en liever niet te vaak.
Toch ben ik elke keer aangenaam verrast door de helende werking van verhuizen. Eerst krijg je de kans om al je verzamelde spullen eens goed door te nemen, en vooral ook om enorm veel weg te gooien. Zo staat het sieradendoosje dat ik voor 2,50 op Koninginnedag hebt aangeschaft nog steeds in een tas in de hoek, omdat het eigenlijk al uit elkaar viel toen ik het kocht. Weg ermee. Die stapel kapotte kleren wacht al een jaar op een bezoek aan de kleermaker, maar heb ik ze nou echt gemist? Achter de bank ligt al sinds de vorige verhuizing een stapel tijdschriften en zogenaamd belangrijke post. In de kast staat een doos vol oude apparatuur, snoeren en nog wat handige opbergkistjes/handventilators/fotolijstjes: weg, weg, weg. Zonder omkijken in een vuilniszak en buiten zetten. Heerlijk.
Dan het nieuwe huis: zorgvuldig en aandachtig pak ik alles uit. Van elk boek, elk kopje en elke schoen weet ik precies waar het staat. ‘Overzicht van uw inboedel, voor een gevoel van rijkdom en rust’. Bovendien draag ik weer mijn leukste kleren in verrassende, nieuwe combinaties, want ik weet weer wat ik allemaal in huis heb.
Doet het ietwat rigide Rust en Reinheid niets voor je? Verhuizen is ook back to basic en geeft een soortgelijk gevoel als kamperen. In de wittebroodsweken van jou en je nieuwe onderkomen, waarin je uit een kartonnen doos en een weekendtas leeft, merk je hoe weinig je eigenlijk écht nodig hebt. Daarom is het ook een goed idee om bij het uitpakken nog eens de vuilniszakkenrol ter hand te nemen en een tweede schifting te maken tussen mooi en lelijk, nodig en overbodig. Ruimte maken, zodat je in de jaren erna weer keihard toe kan slaan op Koninginnedag, in de H&M en op de antiekmarkt. Als het de spuigaten uitloopt, zet ik wel een verhuizing in scène. Maar ik betwijfel of mijn vrienden daarvoor hun bed zouden uitkomen.
