Asset 14

Steltenloper

Mosterdsoep 5

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan Debutanten aan zet, het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. De meeste deelnemers wonnen in het verleden de El Hizjra literatuurprijs of zijn finalist geweest. Geïnspireerd door het boek Nation of Strangers van Ece Temelkuran, schreven negen van hen verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken, die je deze week leest op Hard//hoofd.

In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar weer door zijn hoofd.

Een steltenloper, dacht ik eerst. De jongen stak een paar koppen boven de menigte uit, maar droeg geen kostuum. Alleen een zwart T-shirt. Hij liep niet schokkerig. Vloeiend juist. Elegant.
Mijn collega’s kwamen terug van een voorstelling. ‘Je had het moeten zien,’ zeiden ze. ‘Allemaal naakte mannen.’
‘Ach, ik had het zwaar met mijn biertje in de zon.’
Ik stond op om een rondje te halen. Er waren geen kaartjes meer geweest voor de voorstelling, terwijl de Parade mijn idee was. Goed voor de binding. Toen wist ik nog niet dat alleen de jonkies zouden komen. De rest had werk of een zieke oppas. Geen zin.
Toen ik terugliep met het bier, zag ik hem weer. Mensen keken op als hij langsliep. Staarden hem na. Hij vertraagde niet, zijn arm hield hij losjes om de schouders van een vrouw.
‘Het tempo moet omhoog,’ zei ik en zette nieuwe glazen op tafel.
Het was mijn lichaam dat als eerste bewoog. Een duik achter een collega. Ik keek over zijn schouder, nog steeds gebukt. Niet langer blond en toch herkende ik je. Het kwam door je wangen. Rond en hoog. Hamsterwangen noemde ik ze.
Hij boog zich naar je toe voor een kus. Jullie sloegen rechts af op het terrein. Misschien nog naar een laatste voorstelling?
‘Wat is het plan?’ vroeg een van mijn collega’s. ‘Jan?’
Ik gooide mijn bier achterover. ‘Het is tijd voor de zweefmolen.’ Ik stond op en de anderen volgden. Schouder aan schouder schuifelden we door de menigte over het zanderige terrein. Jij onzichtbaar, maar van hem ving ik af en toe een glimp op door het opwaaiende stof heen.
Een paar gingen in de rij voor de zweefmolen staan. ‘Hou ons plekje vast,’ zei ik tegen het groepje en liep met de rest naar de bar.
‘Zoek je iets?’ vroeg een collega.
‘Het is druk. Laten we verderop zitten.’
Aan tafel vroeg ik hoe het werk ze beviel. Wat hadden ze verwacht? Voelden ze zich nu al advocaat? Telkens als ik een slok nam, stokte het gesprek.
Bij de Indiase eettent dook je weer op met een bord in je handen. Jullie lachten.
‘Kom je?’ vroeg iemand. ‘We zijn bijna aan de beurt.’
Ik sloot aan in de rij.
‘Ga je ook?’ vroeg Mathilde. ‘Jan gaat ook!’ riep ze.
We namen plaats in een bakje.
‘Wel je handen in de lucht, hè?’ zei ze.
‘Zit jij me nou tips te geven?’
Ze trapte haar benen heen en weer om vaart te maken. Langzaam kwam de molen op gang. Een dieselwalm steeg op van het aggregaat. De man van de zweefmolen droeg een polaroidcamera om zijn nek. Als we voorbijkwamen, gaf hij ons bakje een slinger. We schoten heen en weer, zwaaiden steeds hoger boven het terrein. In het laatste licht van de dag wogen we niets.
Jij en de jongen flitsten elke ronde voorbij.
Een hap. Een leeg bord. Een kus.
Mathilde zwaaide haar armen omhoog.
Flits.
‘Lachen,’ zei de man met de camera.
Jullie liepen naar de uitgang.
Flits.
Je keek om, kantelde je hoofd.
Flits.
Toen we stilstonden was je weg.
‘Nog een keer?’ vroeg Mathilde.

In het laatste licht van de dag wogen we niets

Iemand klopte op de deur van mijn kantoor. Door al dat bier van de vorige avond hing ik log in mijn stoel. Ik blies in mijn handpalm. Rook mijn adem. Snel stopte ik twee pepermuntjes in mijn mond.
‘Binnen.’
Mathilde.
‘Stoor ik?’
Ik wenkte haar naar binnen.
Ze wapperde met een polaroidfoto en legde hem grijnzend op mijn bureau. ‘Bewijs.’
Met een schuin oog bekeek ik de foto. Zij en ik in de zweefmolen. Onze gezichten verlicht door de flits. Ook op de foto had ze dezelfde lach. Haar wangen rond en groot. Ik lachte.
‘Wat?’
Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik kwam gisteren mijn ex tegen.’
‘Op de Parade?’
‘We waren tien jaar samen. Acht, negen jaar geleden alweer.’
‘Wat zei ze?’
‘Niets. Ze was met een jongen. Je zou niet geloven hoe lang hij is.’
Mathilde bleef me aankijken. ‘Ik weet wie je ex is.’
‘Sorry?’
‘Marissa toch?’
Mathilde werkte hier nog geen jaar. Ik draaide mijn stoel naar haar toe.
‘Gek dat ik daar nu pas aan denk.’
Ze vertelde dat ze een maand geleden bij een concert in de Ziggo Dome was geweest. Hij viel op door zijn lengte. ‘En hij was knap,’ zei ze. In de metro naar de Amstelveenseweg bleek hij in dezelfde wagon te staan. Ze raakten aan de praat. Over de muziek, de slechte akoestiek, wat voor werk ze deden. Bij Station Zuid wees ze naar ons kantoor. ‘Hier werk ik.’
Hij knikte. ‘Ik weet met wie je werkt. Met Jan.’
Voordat ze kon zeggen dat er bij ons op kantoor wel tien Jannen waren, pakte hij zijn telefoon. Hij zocht een foto.
‘Welke?’ vroeg ik aan Mathilde.
‘Die van de site. Waar je zo boos kijkt.’
Ik dacht terug aan mijn eerste pak. Blauw met krijtstrepen. Aan hoe jij in het pashokje bij Suitsupply mijn gifgroene das rechttrok. ‘Is het te veel?’ had ik gevraagd.
‘Hij is de ex van mijn vriendin,’ had de jongen gezegd. Hij noemde je naam.
‘Grappig toch?’ zei Mathilde.
‘Hij zei dat hij wist met wie je werkte?’ vroeg ik. ‘Er werken hier vierhonderd man.’
‘Ja, zoiets.’
Ik pakte de polaroid van mijn bureau. Ze hield beide handen in de lucht, de voeten vooruitgestoken. Ze lachte breed, een en al witte tanden. Mijn gezicht was vaal, mijn ogen op zoek naar iets buiten het kader.
‘Leuke foto, hè?’ zei Mathilde.
‘Je lijkt wel twaalf.’
Ze zei niets.
Ik grinnikte. ‘Ik bedoel, kijk dan.’
Ze keek en haalde haar schouders op. ‘Misschien.’ Ze veegde haar handpalmen af aan haar broek. ‘Ik heb zo een call.’
‘Natuurlijk,’ zei ik met de foto nog in mijn hand. Ik dacht aan mijn werkfoto op zijn telefoon, aan jullie gezichten erboven.
Mathilde trok de deur achter zich dicht. Ik kantelde de foto naar het licht. Op de achtergrond probeerde ik iets te herkennen. Alleen schimmen. Geen die boven de rest uitstak.

Op zondag 15 november presenteerden de deelnemers hun werk in de Oba Osdorp.

Mail

Jan Truijens Martinez werkt als advocaat in Amsterdam en schrijft over alles wat plakt. Dagen die blijven haken, ontmoetingen die steken. In zijn essays en korte verhalen volgt hij mensen die snakken naar verbinding, maar schuilen in vervreemding. Hij schreef hij voor de NRC en won in 2025 de Editio-schrijfwedstrijd.

Zoë de Beus is een illustrator en ontwerper die altijd zoekt naar een randje absurdisme, met een liefde voor druktechnieken en handgemaakte publicaties(zines), die kunst beschikbaar maken voor iedereen.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

Dingen die ik nooit gedaan heb

Dingen die ik nooit gedaan heb

Op een warme avond in een koele loods loopt een jonge vrouw een bekende professor tegen het lijf. Met de geur van opgedroogd zweet en de aanblik van een duur kapsel neemt Faye Schumacher ons mee in een ontmoeting tussen Vanessa en Meneer de Professor. Lees meer