Asset 14

Leer heftruck rijden

Tip: Leer heftruck rijden

Archiefwerk kan soms ironisch zijn. Zo hadden wij laatst zoveel Verheffing in papieren vorm dat de verheffing in ruimtelijke vorm onmogelijk werd. De pallets vol Bildungsideal bleken niet in staat zichzelf naar boven te werken, waardoor zij hulpeloos op de magazijnvloer bleven staan. Nu hadden wij wel een heftruck, maar was iedereen die deze kon besturen met pensioen gegaan. Mijn collega en ik moesten dan maar een dag op heftruckcursus. In de veronderstelling dat een rijbewijs voldoende moest zijn voor een ambitieuze botsauto sputterden wij nog tegen, maar de baas was onverbiddelijk. Twee weken later stonden wij om zeven uur ’s ochtends, bammetjes gepakt, op een bedrijventerrein in Amsterdam-West.

Heftruckrijden zelf is snel geleerd. Bij het besturen van een heftruck geldt dezelfde veiligheidsregel als bij dansen met Shakira: het achtereinde zwenkt uit. Dat is alles. Na twee achtjes achteruit te hebben gedraaid zonder iemand te raken ben je in feite al geslaagd. Het leeuwendeel van de cursusdag bestaat hierdoor uit aan de zijlijn staan terwijl de anderen hun achtje draaien met niets anders doen dan koffieleuten met de mannen.

Mannen waren het. Onze medeheffers waren middeljarige truckers die dichter bij huis wilden werken, magazijnpersoneel dat al jaren zonder certificaat reed tot de Arbo-inspectie daar achter was gekomen (‘het was niet mijn schuld dat die kast instortte, maar dan sta je toch zonder papiertje’) en één hoopvolle jongen die salarisverhoging was beloofd als hij ook op de vloer kon meedraaien. En dan wij, aangewezen om het magazijn op te schonen.

Zwijgend roerden wij in de koffie terwijl de hoopvolle jongen zijn achtjes draaiden. De heftruck trok een paar keer schokkend op en reed meedogenloos de eerste pion omver. Met de tweede omgereden pion brak de stilte (‘ooeeh’). Bij het hardhandig verplaatsen van de derde pion kon de rest niet meer toekijken. Als een supportersvak in de negentigste minuut begonnen de mannen instructies te roepen vanaf de zijlijn, en met een collectieve zucht van verlichting onder de deelnemers legde de hoopvolle jongen het parcours verder perfect af.

Starend naar de achtjes begonnen de gesprekken. Verhalen over exotische plaatsen en ladingen, waarin de kinderen uiteindelijk niet meer twee weken lang gemist konden worden. Toekomstplannen vol loonsverhoging en bijbehorende luxes. Volgende stappen, carrièreperspectieven. In die veredelde steekwagen werd een nieuw hoofdstuk gezien, een langverwachte traptree naar een beter leven. En ik voelde het ook. Want te midden van de tevreden brommende heren werd ook ik bevangen door dit pragmatische optimisme. Vergeet uitgestippelde loopbanen en zenuwslopende levenskeuzes, vandaag halen wij de netto winst van een nieuwe vaardigheid.

Na zeven uur hangen stapten mijn collega en ik als koningen naar buiten. Vanaf vandaag waren wij twee hefs in een wereld van hef-nots. De weg naar een betere toekomst hoeft niet altijd te bestaan uit lange uren en verbrande bruggen. Soms bestaat verheffing uit twee achtjes rijden onder luidkeelse aanmoediging en gejuich. Dus ga voor het heftruckcertificaat! Na afloop lijkt niets meer zo heel zwaar te tillen. En zo wel, dan heb je nu de papieren om daar wat aan te doen.

Mail

Tycho Hofstra werkt in een archief en schrijft af en toe over wat hij beleeft. Hij woont in Amsterdam-Oost, maar weet zeker dat hij zijn sociale huurflat snel uit moet omdat er een brouwerij in de straat is geopend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer