Asset 14

Fotografeer een dieptepunt

Automatische concepten 3

Ik heb een betaalbare huur, fijne vrienden en een vriendin die vindt dat ik altijd iets verrassends van de Knor Wereldmix weet te maken. Een gezegend leven. Maar Tycho, vraagt u zich nu af, als alles zo goed gaat, hoe blijf je dan zo gebalanceerd en #humble? Wel, het geheim staat op mijn bureau: een foto van een onmiskenbaar dieptepunt uit mijn leven. De totem die altijd mijn beide benen op de grond zal houden.

Tijd voor een verhaal. Het was augustus 2015 en ik stond op een plein in Kiev. Plots werden er twee sierduiven op mijn schouders neergezet. De bijbehorende Oekraïner gebaarde wild dat mijn reisgezelschap, met hun eigen camera nota bene, een foto van dit unieke moment moest maken. Om nog enige controle te hebben over het moment stak ik ongemakkelijk twee duimen op en… klik. Toen de duivenmelker zijn handje ophield en gebaarde dat ik moest betalen, besefte ik zwetend dat ik geen idee had wat de koers van de Oekraïense Grivna was. Ik stopte hem wat geld toe, maar dat vond de Oekraïner niet genoeg. Nog maar een briefje erbij dan. Dit was prima, maar volgens de Oekraïner dan wel per duif. Dat ging mij te ver. Foto’s betaal je per foto, niet per duif, dus ik stond mijn mannetje. Na wat gekibbel taaide de duivenmelker uiteindelijk af en bekeken wij het resultaat.

De foto is een wrak, de grootste Oekraïense ramp sinds Tsjernobyl. Een van de twee duiven staat met zijn duivenkont naar de camera gedraaid en er zit een rokend stel op de achtergrond. Mijn ongemakkelijke lach en opgestoken duimpjes doen lijken alsof ik een belspelletje presenteer nadat John de Mol bekend heeft gemaakt dat ik mijn baan heb verloren aan een televisie-astroloog. Op mijn overhemd zit een vlek. Toen we later op een terrasje aan het rekenen sloegen, bleek ik 19 euro voor de foto te hebben betaald. Ik was erin gelopen als een sukkel, als een toerist op een druk plein in een Oost-Europese hoofdstad. Met de foto was de toon voor de rest van de vakantie gezet. De nieuwe valuta van Oekraïne werd voor ons de Duivenfoto (Ð), een ruilmiddel met de waarde van al snel achtendertig halve liters bier of twee nachtjes in het hostel.

Terug thuis kreeg ik van mijn reisgezelschap ingelijst en wel de duivenfoto als aandenken aan de vakantie. Ik zette de foto verdekt neer op mijn bureau, de opgestoken duimpjes verscholen achter lege koffiekopjes en oud papier, en daar staat hij nog steeds. Na een periode van schaamte is mijn relatie tot de foto echter veranderd. Nu herinnert de foto mij vooral tegen te sputteren wanneer mensen mij met hun gevogelte proberen op te zadelen. Steek bijvoorbeeld nooit twee duimen op nadat een FOMO-mees, een agressieve zwaan of een daadwerkelijke duif op je schouder wordt gedeponeerd, maar houd deze juist vrij voor iets gezelligs, zoals de familie-eend, de vriendschapszwaluw of de Netflix-albatros. Boven alles herinnert de foto mij eraan niet te tof zijn, hoe goed het ook gaat. Want voor hetzelfde geld (19 euro om precies te zijn) sta je voor gek op een plein ergens ver weg met duiven op je schouders en de duimpjes omhoog.

 

Beeld: Tycho Hofstra

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar lotte@hardhoofd.com!

Mail

Tycho Hofstra werkt in een archief en schrijft af en toe over wat hij beleeft. Hij woont in Amsterdam-Oost, maar weet zeker dat hij zijn sociale huurflat snel uit moet omdat er een brouwerij in de straat is geopend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer