Asset 14

Fotografeer een dieptepunt

Automatische concepten 3

Ik heb een betaalbare huur, fijne vrienden en een vriendin die vindt dat ik altijd iets verrassends van de Knor Wereldmix weet te maken. Een gezegend leven. Maar Tycho, vraagt u zich nu af, als alles zo goed gaat, hoe blijf je dan zo gebalanceerd en #humble? Wel, het geheim staat op mijn bureau: een foto van een onmiskenbaar dieptepunt uit mijn leven. De totem die altijd mijn beide benen op de grond zal houden.

Tijd voor een verhaal. Het was augustus 2015 en ik stond op een plein in Kiev. Plots werden er twee sierduiven op mijn schouders neergezet. De bijbehorende Oekraïner gebaarde wild dat mijn reisgezelschap, met hun eigen camera nota bene, een foto van dit unieke moment moest maken. Om nog enige controle te hebben over het moment stak ik ongemakkelijk twee duimen op en… klik. Toen de duivenmelker zijn handje ophield en gebaarde dat ik moest betalen, besefte ik zwetend dat ik geen idee had wat de koers van de Oekraïense Grivna was. Ik stopte hem wat geld toe, maar dat vond de Oekraïner niet genoeg. Nog maar een briefje erbij dan. Dit was prima, maar volgens de Oekraïner dan wel per duif. Dat ging mij te ver. Foto’s betaal je per foto, niet per duif, dus ik stond mijn mannetje. Na wat gekibbel taaide de duivenmelker uiteindelijk af en bekeken wij het resultaat.

De foto is een wrak, de grootste Oekraïense ramp sinds Tsjernobyl. Een van de twee duiven staat met zijn duivenkont naar de camera gedraaid en er zit een rokend stel op de achtergrond. Mijn ongemakkelijke lach en opgestoken duimpjes doen lijken alsof ik een belspelletje presenteer nadat John de Mol bekend heeft gemaakt dat ik mijn baan heb verloren aan een televisie-astroloog. Op mijn overhemd zit een vlek. Toen we later op een terrasje aan het rekenen sloegen, bleek ik 19 euro voor de foto te hebben betaald. Ik was erin gelopen als een sukkel, als een toerist op een druk plein in een Oost-Europese hoofdstad. Met de foto was de toon voor de rest van de vakantie gezet. De nieuwe valuta van Oekraïne werd voor ons de Duivenfoto (Ð), een ruilmiddel met de waarde van al snel achtendertig halve liters bier of twee nachtjes in het hostel.

Terug thuis kreeg ik van mijn reisgezelschap ingelijst en wel de duivenfoto als aandenken aan de vakantie. Ik zette de foto verdekt neer op mijn bureau, de opgestoken duimpjes verscholen achter lege koffiekopjes en oud papier, en daar staat hij nog steeds. Na een periode van schaamte is mijn relatie tot de foto echter veranderd. Nu herinnert de foto mij vooral tegen te sputteren wanneer mensen mij met hun gevogelte proberen op te zadelen. Steek bijvoorbeeld nooit twee duimen op nadat een FOMO-mees, een agressieve zwaan of een daadwerkelijke duif op je schouder wordt gedeponeerd, maar houd deze juist vrij voor iets gezelligs, zoals de familie-eend, de vriendschapszwaluw of de Netflix-albatros. Boven alles herinnert de foto mij eraan niet te tof zijn, hoe goed het ook gaat. Want voor hetzelfde geld (19 euro om precies te zijn) sta je voor gek op een plein ergens ver weg met duiven op je schouders en de duimpjes omhoog.

 

Beeld: Tycho Hofstra

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar lotte@hardhoofd.com!

Mail

Tycho Hofstra werkt in een archief en schrijft af en toe over wat hij beleeft. Hij woont in Amsterdam-Oost, maar weet zeker dat hij zijn sociale huurflat snel uit moet omdat er een brouwerij in de straat is geopend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer