Wanneer noem jij jezelf goed voorbereid? Is het voldoende om portemonnee, telefoon en sleutels op zak te hebben of betekent voorbereiden voor jou zorgen dat je verschillende gereedschappen, rantsoen en minstens twee vluchtroutes (een sociale en fysieke) bij de hand hebt? Herken jij je in de tweede beschrijving, dan ben je waarschijnlijk een overbereider. Dat maakt niet uit, ik was ook zo.
Begrijp mij niet verkeerd, overbereiden is in het begin top. De eerste keer dat je het spatbord van je fiets repareert met de tiewraps en een schroevendraaier die toevallig in je tas zaten, is magisch. Opeens ontdek je dat veel mensen vrij onvoorbereid zijn op kleine tegenslagen. Jij, de eigenaar van een rol ducttape, wordt al snel een wandelende combinatie tussen Bear Grylls, MacGyver en de schuur van je vader. Voor je het weet wordt je naam met ontzag uitgesproken in combinatie met de woorden ‘maar gelukkig had’. Dit gevoel van waardering maakt het moeilijk om de volgende keer de secondelijm te laten liggen. Je weet immers maar nooit.
Dus waarom stoppen? Ten eerste wordt overbereiden minder rendabel naarmate de mensen in je omgeving routines en een besteedbaar inkomen krijgen. Een gebroken fietsketting betekent ineens een ritje met een Uber, in plaats van heel voorzichtig fietsen uit angst voor het fragiele ijzerdraadje dat je ketting bij elkaar houdt. Een kapotte gordijnrail betekent niet een bezemsteel tegen het plafond ducttapen, maar de Ikea bezoeken. En dat geldt niet alleen voor de mensen in je omgeving. Sinds ik zelf een besteedbaar inkomen heb, grijp ik alle kansen om problemen te laten verdwijnen door er (figuurlijk) wat geld tegenaan te gooien, in plaats van (letterlijk) de boel aan elkaar proberen te lijmen. Opeens snap je waarom het interieur van de meeste volwassen mensen niet met touwtjes aan elkaar zit.
De daling van de noodzaak voor de overbereider maakt plaats voor het besef dat drie kilo (mogelijk nuttige) troep meeslepen uiteindelijk meer problemen oplevert dan oplost. Overbereiden is zwaar en niet goed voor je rug. Daarnaast zijn de plekken waar rondlopen met een schroevendraaier en touw in je tas niet verdacht is beperkt tot de parkeerplaats van een bouwmarkt, waardoor reizen als overbereider soms onnodig risicovol wordt. Jezelf bij de douane afvragen of je alle aardappelschilmesjes uit je tas hebt gehaald is geen leuke manier om de vakantie te beginnen. Met een hernia in een cel op Schiphol zitten nog minder.
Tot slot zit er een vervelend psychologisch aspect aan overbereiden. Het zorgt ervoor dat je alle problemen gaat oplossen zoals een kind een blokkenpuzzel ‘oplost’. Het ronde blokje in het ronde gaatje, het elastiekje om de koplamp, een ijsje voor de verdrietige vriend en een paar hamerklappen op een klemmende magnetrondeur. De oplossingen die overbereiden aandraagt zijn vaak niet meer dan een (soms wederom letterlijk) doekje voor het bloeden. En voor je het weet zit je met een geducttaped leven. Een leven waarin de troep en het waardevolle dezelfde behandeling krijgen, zodat uiteindelijk niet meer uit elkaar te houden is wat aandacht en zorg verdient en wat toe kan met een houtje-touwtje oplossing.
Dus daarom, bereid je niet te goed voor. Bewaar overbereiden voor momenten waar je er echt niet aan ontkomt, zoals verhuizingen of de kerstdagen, maar meer ook niet. Alles komt goed.
Beeld: Ali Arapoğlu via Pexels.
Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar lotte@hardhoofd.com!
