Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
El Guincho: sexy en absurdistisch
✩✩✩✩✩
Eva van den Boogaard
'Hoewel ik nog nooit van de band gehoord had en ik hun muziek nog steeds niet zo heel fantastisch vind, ben ik een jaar geleden door mijn toenmalige vriend gewezen op de videoclip bij het nummer Bombay van de Spaanse muzikant El Guincho. De bandleden komen erin naar voren als een groepje serieuze (chagrijnige?) Zuid-Europeanen vergezeld door de drukke en gepassioneerde zanger die graag op trommels slaat, maar zij spelen slechts een kleine rol in het kunstwerkje van cinematograaf Nicolás Mendéz. Er zijn borsten, pistolen, kussen, kraaien, eieren, handdoeken en sigaretten, en toen ik de video vandaag voor de (ik denk letterlijk) vijfentwintigste keer bekeek, zag ik toch weer een mannetje op een fiets onder een brug door schieten die ik niet eerder had gezien. Voel je ergens onder die laag voorjaarskou al een klein lentekriebeltje? Laat dat dan ontploffen in je buik tot een sexy en absurdistisch feestje.'
Son Lux: moeilijk maar mooi
✩✩✩✩✩
Ella Kuijpers
'Het verraste me dat Ryan Lott, de frontman van de band Son Lux, laatst in Melkweg Amsterdam het podium betrad in een van de kleinere zalen. Ik dacht dat zijn populariteit in de afgelopen jaren zo zou zijn gegroeid dat hij het grote podium wel kon gebruiken, zeker na zijn verbluffende optreden samen met Het Koninklijk Concertgebouworkest tijdens het Holland Festival in 2016. Dat de fanbase nog klein is, komt misschien doordat Son Lux ‘genreloos’ is en daardoor moeilijk te begrijpen. Je herkent de stijl aan de vreemde combinatie van onregelmatige drumritmes, een stem met veel vibrato en vervormd gitaargeluid. Toch valt er aan te wennen nadat je er een tijdje naar hebt geluisterd. Als je Son Lux eenmaal onder de knie hebt, is het naar mijn mening de mooiste experimentele hedendaagse muziek die er is. En laat er nu net een video-impressie verschenen zijn die de concertsfeer perfect weergeeft. Ik speel hem nog eens af en krijg weer kippenvel.
(Luister ook meteen even naar de muziek van Hanna Benn, die Son Lux begeleidt tijdens zijn tour. Haar muziek is anders, maar ook moeilijk en mooi tegelijkertijd.)'
Chemtrails: overleden knaagdieren en synthesizers
✩✩✩✩✩
Sarah van Binsbergen
'De afgelopen week dacht ik bovenmatig veel aan alle konijnen, cavia’s en katten die ik in mijn toch nog relatief korte leven begraven heb. Dat lijkt een luguber antwoord op de vraag ‘wat maakt je blij’, maar de aanstichter is het nummer ‘Ghosts of my dead cats’ van het Londense low-fi garage rock bandje Chemtrails. Geen flauw idee waar frontvrouwen Mia Lust en Laura Orlova precies over zingen, want ze worden geheel volgens de richtlijnen van het genre overstemd door krakende gitaren en kermisachtige synthesizerdeuntjes, maar het klinkt ontzettend gezellig. Een nummer dat het best tot z’n recht zou komen uit slechte speakers terwijl je bier drinkt in het park. Zelfs in de ijskoude Vondelbunker in Amsterdam, waar ze afgelopen weekend optraden voor een kleumend publiek, leek de zomer even heel dichtbij.'
Beeld: Queen of Rifles Band (1902) via Flickr.
