Asset 14

Winnaars

Kort verhaal: Winnaars 1

Ik kon het niet geloven: eindelijk hadden we kaartjes gewonnen. Ik stuur elke dag het goede antwoord in, het antwoord is ook altijd heel makkelijk, ik denk dat ze dat expres doen. Maar ik kreeg tot nu toe iedere dag het standaardbericht terug, het bericht dat begint met: ‘Helaas!’ Helaas je moeder.

Maar die dag werd ik opeens teruggebeld en klonk mijn stem heel even op nationale televisie toen ik het goede antwoord gaf. Daarna meteen Rowan bellen, mijn beste vriendin, om te zeggen dat we echt konden gaan. De volgende ochtend gingen we al vroeg met de trein. Het was voor Rowan voor het eerst dat ze eyeiipay gebruikte om in te checken bij de NS en het duurde echt voor eeuwig omdat Rowan steeds bleef knipperen bij de oogscanner. Ik schaamde me er een beetje voor, zeker omdat de conducteur die op een afstandje stond te kijken een beetje dreigend keek en een kalasjnikov vast had. Station Utrecht is zo’n mooi, nieuw station. Toen ik ging studeren baalde ik een beetje omdat ik elke dag met de trein moest, maar inmiddels ben ik er echt al super aan gewend. Rowan snapt dat niet, want Rowan zit nog in de zesde. Rowan is een jaar jonger dan ik en ze snapt veel dingen iets langzamer. Dat is niet erg of zo, maar soms ben ik wel blij als ik gewoon met mensen van m’n eigen leeftijd om kan gaan.

We moesten overstappen op ‘Hilversum’ om vervolgens uit te kunnen stappen op ‘Hilversum Mediapark’. Bij het uitchecken ging de oogbalmeting meteen goed. Jee!

De studio van de NOS zit in een groot, grijs pand. Op het pand hangt een groot scherm waarop je de live uitzending van ‘PaNOSticon’ kan volgen. Er is een aparte ingang voor prijswinnaars en toen we daar binnenkwamen stond er een fles champagne op ons te wachten. 'Welkom,' zei de receptioniste. En toen vroeg ze met welk antwoord ik gewonnen had. En ik zei '50.000 slachtoffers' en de receptioniste lachte en vroeg me waar dat een antwoord op was. Even was ik in de war, omdat ik dacht dat de receptioniste van het NOS Journaal het NOS Journaal wel had gezien.

Ik zei: ‘Dat is een antwoord op de vraag hoeveel slachtoffers de aardbeving in San Francisco heeft geëist,’ en toen feliciteerde de receptioniste ons en vroeg ze hoe het was om met mijn stem op tv te komen, in het journaal nog wel! Ik vond het allemaal keileuk, maar ook een beetje gênant omdat Rowan niet met haar stem in het journaal was gekomen, terwijl ik weet dat Rowan ook elke dag de NOS Journaal Meespeelquiz speelt.

Daarna begon de echte prijs: een rondleiding door het gebouw van de NOS. We werden meegenomen door iemand die verslaggever was voor de NOS en ze heette Nelleke. Ik vond het zo stoer om een echte verslaggever van de NOS te ontmoeten. Ze droeg een supermooie jurk en ze vertelde dat alle verslaggevers er sinds ‘PaNOSticon’ altijd mooi uit moeten zien op de redactie omdat er altijd wel iemand kijkt en toen mochten Rowan en ik ook in de make-up!

We hebben de journaalregisseur ontmoet, die was heel aardig, en we mochten de ruimte zien waar ze de reconstructies opnemen (ik heb Anders Breivik ontmoet! Of eigenlijk de acteur die Breivik speelde natuurlijk) en in de tuin van het gebouw stond het parcours voor de NOS Challenge. Dat is dus veel kleiner dan je denkt! Halverwege de dag werd ik een beetje boos op Rowan omdat ze de hele tijd zo chagrijnig keek, en ik weet wel dat Rowan zo kijkt als ze zich probeert te concentreren, maar ik vond het toch niet oké, zeker omdat we de hele dag op tv waren. Er kijkt altijd wel iemand. En toen begon het journaal en de nieuwslezer van dienst, Suzanne van der Wiel!!, knipoogde naar ons voordat ze de nieuwstrap af liep. Dat is trouwens een neptrap, of nou ja, niet echt een neptrap want het is wel een trap, maar hij gaat nergens heen: er zit alleen maar een klein steigertje achter.

We kregen ook een NOS Mok en een dvd van het eerste seizoen van NOS Unlimited XL en toen gingen we weer met de trein terug. Ik had tranen in mijn ogen van geluk omdat Suzanne naar me geknipoogd had en het duurde heel lang voor we door de oogscanner kwamen en Rowan zei: ‘Zie je wel!’ en ik knikte alleen maar, want ik wilde niet dat ze wist dat ik moest huilen.

Die avond won er iemand anders de NOS Journaal Meespeelquiz met het antwoord ‘Rusland en Brazilië’ en ik voelde me verdrietig, omdat ik niet meer speciaal was en als je eenmaal de meespeelquiz gewonnen hebt mag je niet nog een keer meedoen, dus nu wist ik opeens niet meer zo goed waarom ik eigenlijk nog naar het journaal aan het kijken was.

Dit is een voorpublicatie uit Gifjes:gifjes_fb

 

Mail

Daan Windhorst (1990) schrijft satire voor o.a. De Correspondent. In augustus 2016 verschijnt zijn boek 'Gifjes'.

Falco Verholen werkt vanuit Haarlem, omringd door pluizige katten, rust en natuur. Zijn grootste passie is het vertellen van vreemde en melancholische verhalen door middel van strips, series van illustraties en sinds kort videogames.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer