Ik kon het niet geloven: eindelijk hadden we kaartjes gewonnen. Ik stuur elke dag het goede antwoord in, het antwoord is ook altijd heel makkelijk, ik denk dat ze dat expres doen. Maar ik kreeg tot nu toe iedere dag het standaardbericht terug, het bericht dat begint met: ‘Helaas!’ Helaas je moeder.
Maar die dag werd ik opeens teruggebeld en klonk mijn stem heel even op nationale televisie toen ik het goede antwoord gaf. Daarna meteen Rowan bellen, mijn beste vriendin, om te zeggen dat we echt konden gaan. De volgende ochtend gingen we al vroeg met de trein. Het was voor Rowan voor het eerst dat ze eyeiipay gebruikte om in te checken bij de NS en het duurde echt voor eeuwig omdat Rowan steeds bleef knipperen bij de oogscanner. Ik schaamde me er een beetje voor, zeker omdat de conducteur die op een afstandje stond te kijken een beetje dreigend keek en een kalasjnikov vast had. Station Utrecht is zo’n mooi, nieuw station. Toen ik ging studeren baalde ik een beetje omdat ik elke dag met de trein moest, maar inmiddels ben ik er echt al super aan gewend. Rowan snapt dat niet, want Rowan zit nog in de zesde. Rowan is een jaar jonger dan ik en ze snapt veel dingen iets langzamer. Dat is niet erg of zo, maar soms ben ik wel blij als ik gewoon met mensen van m’n eigen leeftijd om kan gaan.
We moesten overstappen op ‘Hilversum’ om vervolgens uit te kunnen stappen op ‘Hilversum Mediapark’. Bij het uitchecken ging de oogbalmeting meteen goed. Jee!
De studio van de NOS zit in een groot, grijs pand. Op het pand hangt een groot scherm waarop je de live uitzending van ‘PaNOSticon’ kan volgen. Er is een aparte ingang voor prijswinnaars en toen we daar binnenkwamen stond er een fles champagne op ons te wachten. 'Welkom,' zei de receptioniste. En toen vroeg ze met welk antwoord ik gewonnen had. En ik zei '50.000 slachtoffers' en de receptioniste lachte en vroeg me waar dat een antwoord op was. Even was ik in de war, omdat ik dacht dat de receptioniste van het NOS Journaal het NOS Journaal wel had gezien.
Ik zei: ‘Dat is een antwoord op de vraag hoeveel slachtoffers de aardbeving in San Francisco heeft geëist,’ en toen feliciteerde de receptioniste ons en vroeg ze hoe het was om met mijn stem op tv te komen, in het journaal nog wel! Ik vond het allemaal keileuk, maar ook een beetje gênant omdat Rowan niet met haar stem in het journaal was gekomen, terwijl ik weet dat Rowan ook elke dag de NOS Journaal Meespeelquiz speelt.
Daarna begon de echte prijs: een rondleiding door het gebouw van de NOS. We werden meegenomen door iemand die verslaggever was voor de NOS en ze heette Nelleke. Ik vond het zo stoer om een echte verslaggever van de NOS te ontmoeten. Ze droeg een supermooie jurk en ze vertelde dat alle verslaggevers er sinds ‘PaNOSticon’ altijd mooi uit moeten zien op de redactie omdat er altijd wel iemand kijkt en toen mochten Rowan en ik ook in de make-up!
We hebben de journaalregisseur ontmoet, die was heel aardig, en we mochten de ruimte zien waar ze de reconstructies opnemen (ik heb Anders Breivik ontmoet! Of eigenlijk de acteur die Breivik speelde natuurlijk) en in de tuin van het gebouw stond het parcours voor de NOS Challenge. Dat is dus veel kleiner dan je denkt! Halverwege de dag werd ik een beetje boos op Rowan omdat ze de hele tijd zo chagrijnig keek, en ik weet wel dat Rowan zo kijkt als ze zich probeert te concentreren, maar ik vond het toch niet oké, zeker omdat we de hele dag op tv waren. Er kijkt altijd wel iemand. En toen begon het journaal en de nieuwslezer van dienst, Suzanne van der Wiel!!, knipoogde naar ons voordat ze de nieuwstrap af liep. Dat is trouwens een neptrap, of nou ja, niet echt een neptrap want het is wel een trap, maar hij gaat nergens heen: er zit alleen maar een klein steigertje achter.
We kregen ook een NOS Mok en een dvd van het eerste seizoen van NOS Unlimited XL en toen gingen we weer met de trein terug. Ik had tranen in mijn ogen van geluk omdat Suzanne naar me geknipoogd had en het duurde heel lang voor we door de oogscanner kwamen en Rowan zei: ‘Zie je wel!’ en ik knikte alleen maar, want ik wilde niet dat ze wist dat ik moest huilen.
Die avond won er iemand anders de NOS Journaal Meespeelquiz met het antwoord ‘Rusland en Brazilië’ en ik voelde me verdrietig, omdat ik niet meer speciaal was en als je eenmaal de meespeelquiz gewonnen hebt mag je niet nog een keer meedoen, dus nu wist ik opeens niet meer zo goed waarom ik eigenlijk nog naar het journaal aan het kijken was.
Dit is een voorpublicatie uit Gifjes:
Daan Windhorst (1990) schrijft satire voor o.a. De Correspondent. In augustus 2016 verschijnt zijn boek 'Gifjes'.
Falco Verholen werkt vanuit Haarlem, omringd door pluizige katten, rust en natuur. Zijn grootste passie is het vertellen van vreemde en melancholische verhalen door middel van strips, series van illustraties en sinds kort videogames.
