Lisanne van Aert schreef Een fanbriefroman. Een egodocument oorspronkelijk als theatermonoloog. Voor hard//hoofd bewerkte ze de monoloog tot acht afzonderlijke delen, geïllustreerd door Joost Dekkers. Acht weken lang, iedere zondag een deel. Acht eerlijke fanbrieven, die samen een ontroerend egodocument vormen.
VII.
Het is zondagavond en ik heb weer iets belangrijks gedacht: ik ben geen liedtekst, ik ben geen film, geen boek, geen pamflet – geen coming of age. Over mij gaat geen setdresser of redacteur of Bad Seed of ghostwriter heen. In het echt mag ik best kromme zinnen zeggen, mag ik het best op een domme manier gezellig hebben. Nagelbijten zonder dat het metaforisch is. Een shirt met een quote erop aantrekken, zonder dat het iets betekent. Ik mag zelfs inconsequent en middelmatig zijn, zelfs voor een paar dagen op rij. Ik mag op de oppervlakte blijven en in kroegen meepraten over onderwerpen waar ik te weinig over heb gelezen. Dat mag allemaal best, als ik het op papier maar niet verneuk. Op papier moet het me lukken de teleurstelling over alles te herdefiniëren, ieder lullig detail tot symbool te transformeren. Iedere vlaag van onbegrip voor de huidige omstandigheden tijdloos te maken, om daarna weer met iets leuks verder te gaan.
Notitie aan mezelf: in dit proces altijd blijven oppassen dat de verdrietige gedachtes niet als de mooiste klinken. Je houdt niet van mensen die alleen ellende met authenticiteit verbinden. Je bent eigenlijk ook geen fan van mensen die het enkel over zichzelf hebben en geen pauzes voor anderen laten – je merkt nu pas hoe verhelderend dat is.
De vraag is wel: waarom moeten anderen in dit gewroet meelezen? Hoor je dit soort dingen niet voor jezelf te doen?
Ik kreeg ze:
Illustratie: Joost Dekkers
--
Lisanne van Aert is schrijfster van pamflet, ode en bouquetreeksroman. In haar werk probeert ze naast pulp en poëzie ook cultuurkritiek te verschaffen.
Joost Dekkers is illustrator. Zijn tekenwerk verraadt een voorkeur voor het analoge en onaffe.
